கடந்த கால சென்னையைக் காட்டும் ஒரு கலைடாஸ்கோப்

-- தேமொழி

கடந்த கால சென்னையைக் காட்டும் ஒரு கலைடாஸ்கோப் – ‘மெட்ராஸ் 1726′ நூல் திறனாய்வுக் கட்டுரை - 

பொது ஆண்டு 1500களுக்குப் பிறகு முதல் அலையில் இந்தியா வந்த ஐரோப்பியர்களது வருகையின் முதன்மை நோக்கமாக இருந்தது சமயம் பரப்புதல் என்றாலும், ஐரோப்பியக் கிறித்துவச் சமயப் பணியாளர்கள் தமிழ் மண்ணில் ஆற்றிய பொதுநலச் சேவைகளும், தமிழ்ப்பணிகளும், கல்விப்பணிகளும் குறிப்பிடத்தக்கவை என்பது மறுக்க முடியாத ஓர் உண்மை. இதைக் கருத்தில், கொண்டு கல்வி அனைவருக்கும் கிடைத்திராத கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில், தமிழகத்தில் பேதமின்றி அனைவரும் கல்வி பயில தக்க ஏற்பாடுகளையும் கல்விக்கூடங்களையும் உருவாக்கி ஒடுக்கப்பட்டிருந்த பிரிவினருக்குக் கல்வி வழங்கிய ஜெர்மானியச் சமயப்பணியாளர்களுக்கு இந்த நூலைக் காணிக்கை செய்துள்ளார் நூலாசிரியர். போற்றத்தக்கச் செயல் இது. அத்தகைய கிறித்துவ இறைப்பணியாளர்களுள் ஒருவரான பெஞ்சமின் சூல்ட்சே என்பவர் எழுதிய சென்னை நகர் மக்களின் வாழ்வியல் குறிப்புகளின் தொகுப்புதான் காலச்சுவடு பதிப்பகம் மூலம் தமிழ்மரபு அறக்கட்டளையின் முனைவர் க. சுபாஷிணி வெளியிட்டுள்ள ‘மெட்ராஸ் 1726′ என்ற நூல்.

பெஞ்சமின் சூல்ட்சே எழுதிய ‘மெட்ராஸ் ஸ்டாட்’ என்ற ஜெர்மானிய மொழி நூல் இந்த ‘மெட்ராஸ் 1726′ என்ற நூலாக உருவாகியுள்ளது. ஓர் ஐரோப்பியராகத் தன் பார்வையில் சென்னை குறித்துத் தான் அறிந்தவற்றை பெஞ்சமின் சூல்ட்சே மற்ற ஐரோப்பியச் சமயப் பணியாளர்களுக்கு உதவும் நோக்கில் எழுதிய நூல் இது. இதன் மூலம் அக்கால சென்னை மக்களின் வாழ்வியலை, உணவுகளை, பழக்க வழக்கங்களை நம்மால் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. நாட்டார் வழக்காற்றியல் ஆய்வாளர் பேராசிரியர் ஆ.சிவசுப்ரமணியன் அவர்கள் முன்னுரையையும், ஜெர்மானிய ஆய்வாளர் பேராயர் ஆனந்த் அமலதாஸ் அவர்கள் அணிந்துரையும் வழங்கி தங்கள் துறைசார் வல்லுநர்கள் பார்வையில் கருத்துக்களை வைத்திருப்பது நூலுக்கு அணி செய்வதாக அமைந்துள்ளது என்பதை மறுக்க முடியாது. ஐரோப்பியரின் எதையும் ஆவணப்படுத்தும் வழக்கம் கடந்த நூற்றாண்டுகளில் இந்தியாவில் வாழ்ந்த சாதாரண மாக்களின் வாழ்வியலைப் பதிவுசெய்துள்ளது. 16ஆம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பியர் வருகை, அவர்கள் கொணர்ந்த அச்சு இயந்திரம் ஆகியவற்றினால் காகித அச்சு ஆவணங்கள் வரலாற்றுத் தகவல்களைத் தந்து உதவின. ஐரோப்பியர் சமயம் பரப்ப, வணிகம் செய்ய, ஆட்சி செய்ய என்ற பல பரிமாணங்களில் இந்தியாவுடன் தொடர்பை வளர்த்துக் கொண்டதால் அவர்களின் ஆவணங்களும் சமயம், தனிமனித செயல்பாடுகள், நிர்வாகம் என்ற பிரிவுகளில் தமிழகத்தின் வரலாற்றுக்குச் சான்றுகள் தந்துள்ளன.

பெஞ்சமின் சூல்ட்சேயும் அவரது சமயப் பணிகளும்:

பெஞ்சமின் சூல்ட்சே (Benjamin Schultze, 1689-1760) என்ற ஜெர்மானிய நாட்டவர், 18 ஆம் நூற்றாண்டில் சீர்திருத்தக் கிறித்துவச் சபையின் போதகராக தரங்கம்பாடிக்கு 1719 ல் வந்து தனது 30 ஆம் அகவையில் சமயப் பணியைத் துவக்கினார். அவருடைய நாட்குறிப்புகளில் இருந்த தகவல்கள் இந்த நூலாக உருவாகியுள்ளது. இவரது முன்னோடியான ஜெர்மானிய மதகுரு ‘பார்த்தலோமஸ் சீகன்பால்க்’ மற்றும் ‘க்ருண்டலர்’ ஆகியோரின் மறைவுக்குப் பிறகு திருச்சபையின் தலைவர் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டு, தமிழ் கற்றுக்கொண்டு அவர்களின் சமயப்பணியை தரங்கம்பாடியில் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் சென்றவர் பெஞ்சமின் சூல்ட்சே. பின்னர் அங்கிருந்து சென்னையில் இருந்த எஸ். பி. சி. கே (Society for Promoting Christian Knowledge) என்ற கிறித்துவ அறிவை வளர்க்கும் அமைப்பின் சமயப் போதகர் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டு, 1726 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் தரங்கம்பாடியில் இருந்து கடலூருக்குப் படகில் சென்று, பின்னர் அங்கிருந்து கால்நடையாக 1726 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் சென்னைக்குச் சென்று சேர்ந்தார்.

இந்தப் பயணம் குறித்து அவர் எழுதிய குறிப்புகளையும், சென்னையில் அவர் 1726-1742 வரை பள்ளிகள் துவக்கி சமயப்பணிகள் செய்த பொழுது அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் இருந்த சென்னை குறித்து, சென்னை மக்கள் வாழ்வியல் குறித்து அவர் அறிந்தவற்றையும் நாட்குறிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஜெர்மன் மொழியில் ‘மெட்ராஸ் ஸ்டாட்’ (மெட்ராஸ் நகரம்) என்று எழுதி 1950 ஆம் ஆண்டு ஜெர்மானிய மொழியில் பெஞ்சமின் சூல்ட்சே வெளியிட்டார். முன்னர் ஆங்கிலத்திலும், தெலுங்கிலும் பெஞ்சமின் சூல்ட்சே அவர்களால் இந்த நூல் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. தமது 50 ஆம் வயதுகளில், உடல் நலம் தளர்வுற்ற காரணத்தால், மெட்ராசில் சமயப் பணிகள் தொடர்வதற்குத் தக்க ஏற்பாடுகளைச் செய்து, முறைப்படி பொறுப்பைப் பின் வந்தவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, 1743 ஆண்டு ஜனவரி 5 ம் தேதி மெட்ராஸ் திருச்சபையில் கிறிஸ்துமஸ் வழிபாட்டில் பங்கேற்றுவிட்டு (300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பண்டைய வழக்கப்படி ஜனவரி 5 ஆம் தேதியன்று கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாடப்பட்டது) தாய்நாட்டுக்குக் கப்பல் ஏறுகிறார் பெஞ்சமின் சூல்ட்சே. தாய்நாட்டில் ஒரு 17 ஆண்டுகள் சமயப்பணியில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டும், தனது இந்திய வாழ்க்கையில் அறிந்தவற்றைத் தொகுத்து நூல்கள் வெளியிட்ட பின்னர் அவர் தம் 70 ஆம் வயதில் உயிர்நீக்கிறார்.

தரங்கம்பாடியில் இருந்து கடலூருக்குச் செல்லுதல், பிறகு கடலூரில், பரங்கிப்பேட்டையில், சதுரங்கப்பட்டினத்தில் வாழ்க்கை, பின்னர் அங்கிருந்து மெட்ராஸ் என்ற சென்னைக்குச் செல்வது என்று நூல் விரிகிறது. பெஞ்சமின் சூல்ட்சேக்கு மெட்ராசில் கிடைத்த அனுபவங்கள், அவரால் அங்கு திருச்சபை துவக்கப்பட்ட வரலாறு, பின்னர் அங்கிருந்து அவர் மீண்டும் ஜெர்மனிக்குத் திரும்புதல் ஆகிய நிகழ்ச்சிகளை நூலின் முதல் பகுதி 66 பக்கங்களில் விவரிக்கிறது. அதாவது சுருக்கமாக பெஞ்சமின் சூல்ட்சே என்பவர் யார், அவருடைய பணி என்ன, அவரது வாழ்க்கை வரலாறு என்ன என்று அவரை நமக்கு அறிமுகப்படுத்தும் பகுதி இது.

சுவையான தகவல்கள் நிறைந்த பகுதி நூலின் ‘உரையாடல்கள்’ என்ற இரண்டாம் பகுதி. இது பெஞ்சமின் சூல்ட்சே அவர்கள் எழுதிய குறிப்புகளின் மொழிபெயர்ப்புப் பகுதி. இப்பகுதி 30 தலைப்புகளில் சென்னை மக்களின் அக்கால நடைமுறை வாழ்க்கைக் கூறுகளை உள்ளடக்கியுள்ளது. 1733 மற்றும் 1746 ஆம் ஆண்டுகளில் வரையப்பட்ட சென்னை மாநகரின் வரைபடங்களும் பெஞ்சமின் சூல்ட்சே அவர்களின் ஓவியமும் பின்னிணைப்புகளாக நூலில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. வரைபடங்களைப் பின்னிணைப்பாக கொடுத்ததற்கு மாறாக, இரண்டாம் பகுதியான உரையாடல் பகுதி தொடங்கும் முன்னர் கொடுத்திருக்கலாம். படத்தையும் அதற்கான விளக்கத்தையும் படித்துவிட்டு உரையாடல்களைப் படிப்பது உதவியாக இருக்கும். அவ்வாறே, பெஞ்சமின் சூல்ட்சே உருவப்படத்தையும் அவரைப் பற்றி விளக்கும் முதல் பகுதியின் தொடக்கத்தில் இணைத்திருந்தால் சிறப்பாகவும் உதவியாகவும் இருக்கும் என்பது எனது கருத்து.

இரண்டாம் பகுதியில் உள்ள 30 உரையாடல்களுக்கும் தனது மொழிபெயர்ப்புடன் உரையாடலின் சூழலையும் கருத்தையும் விளக்கும் பொருட்டு, உரையாடலின் தொடக்கத்தில் ‘சூழல்’ என்ற பகுதியும், இறுதியில் ‘உரையாடல் கூறும் செய்திகள்’ என்ற பகுதியும் நூலாசிரியரால் இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மூல நூலில் இடம் பெறாத இந்த விளக்கப் பகுதிகளைப் படிப்பவருக்குக் கொடுத்துதவிய முறை பாராட்டிற்குரியது.

இந்த நூலின் மூலம் சென்னை குறித்துப் படிப்பவர்கள், அட அப்பொழுதே அப்படியா என்று வியக்கும் பல செய்திகளை மனதில் நிறுத்துவார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. பல்வேறு பண்பாட்டினர் கூடுமிடமாகவும், வணிகத்தின் தலைமை நகராகவும் சென்னை விளங்கியதால் அக்காலத்திலேயே ஒரு பெருநகரம் என்பதன் அறிகுறியாக 1725களில், அதாவது 300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே சென்னையில் 23 மொழிகள் பேசப்பட்டுள்ள நிலை இருந்திருக்கிறது என்ற வியப்பிற்குரிய செய்தியை பெஞ்சமின் சூல்ட்சே தனது குறிப்பில் பதிவு செய்துள்ளார்.

ஐரோப்பாவில் இருந்து கப்பலில் சென்னை வந்து சேர குறைந்தது ஒரு நான்கு மாதங்களுக்கும் மேலான பயணக் காலம் தேவைப்பட்டுள்ளது. அக்காலத்திலேயே உலகின் எல்லா நாட்டைச் சேர்ந்தவர்களும் சென்னையில் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். துபாஷி என்ற இருமொழி அறிந்தவர்கள் மாதச் சம்பளம் பெறும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களாகப் பணிபுரிந்து ஐரோப்பியர்கள் உள்ளூர் மக்களுடன் உரையாட உதவியுள்ளார்கள். வெள்ளையர்கள் செயிண்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையின் உள்ளே அமைந்திருந்த வெள்ளையர் நகரிலும், கோட்டைச் சுவருக்கு வெளியே இருந்த கறுப்பர் நகரில் உள்ளூர் மக்களும் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். பல்லக்கு, குதிரை, எருமை, கழுதை, எருது, ஒட்டகம், வண்டி போன்றவற்றை மக்கள் பயணத்திற்காகப் பயன் கொண்டுள்ளார்கள். கழுதை, குதிரை, எருமை, எருது எனத் தங்கள் தேவைக்கேற்ப விலங்குகளை வண்டி இழுக்கப் பயன்படுத்தி உள்ளார்கள். மலைப் பாம்பு, பெருச்சாளி, கிளி, அணில், நாய், எறும்பு, கொசு போன்ற உயிரினங்கள் ஊரில் இருந்துள்ளன.

முத்தியால் பேட்டை மற்றும் பெத்தநாயக்கன் பேட்டை பகுதிகளில் நிறைய தோட்டங்கள் இருந்துள்ளன. உயர் அதிகாரிகளும் மேல்தட்டு மக்கள் போன்றோரும் பயணிக்கும் பல்லக்கு, அதைச் செய்ய ஆகும் செலவு, பல்லக்கு தூக்குவோருக்காக அரசு நிர்ணயித்த அடிப்படை ஊதியம் போன்றவற்றையும் அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது. ஐரோப்பியர்கள் ஏறக்குறைய தினமும் பன்றி இறைச்சி சாப்பிட்டுள்ளார்கள். வீட்டு வேலைக்கு வேலைக்காரச் சிறுவர்கள், நீர் கொண்டுவரும் பணிப்பெண்கள், சமையற்காரர், தோட்டக்காரர், குதிரையைப் பராமரிப்பவர் என பல வகைப் பணிகளுக்கும் பணியாளர்கள் ஐரோப்பியர்கள் இல்லத்தில் உதவிக்கு இருந்துள்ளனர். சில சமையற்காரர்கள் களவாடும் பண்புடனும் இருந்துள்ளனர். ஊரில் செல்வந்தர்கள் வீட்டில் அடிமைகளும் கூட இருந்துள்ளனர். பிச்சைக்காரர்களும் அவர்களுக்கு உணவளிப்போரும் சென்னையில் இருந்துள்ளனர்.

அன்றாடச் சமையலுக்கும் மற்றும் வீட்டுத் தேவைகளுக்கும் வேண்டிய பொருட்கள் யாவை, அவை சென்னை நகரில் எங்கெங்கு கிடைக்கும், அவை என்ன விலை இருக்கும் என்று பணிப்பெண்ணுடன் நடத்தும் பல உரையாடல்கள் மூலம் கொடுக்கப்படுகிறது. சரக்கு கிடைக்கும் நிலைக்கு ஏற்ப வணிகர்கள் சந்தையில் பொருளின் விலையை ஏற்றி இறக்குவதும், விலை பேரம் பேசுவதும் அன்றும் வாடிக்கையாக இருந்திருக்கிறது, எந்தப் பொருட்களாக இருந்தாலும், நகைகள் உட்படப் பேரம்தான் (செய்கூலி சேதாரம் போன்றவை இருந்ததா என அறிய ஆர்வம் மேலிடுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை). புழக்கத்தில் இருந்த நாணயங்களையும் அவற்றின் மதிப்பையும், வடிவத்தையும், அவை உருவாக்கப்பட்ட அக்கசாலைகள் எங்கிருந்தன என்பது வரையிலும் நூலில் குறிப்புகள் கிடைக்கின்றன. மக்களுக்குக் கொசுவலைகள் தேவைப்பட்டுள்ளன. அச்சு வேலை, சரிகை வேலை செய்யப்பட்ட துணிகளையும், பருத்தி பட்டுத் துணிகளையும் உள்ளூர்க் கடைகளில் வாங்கி, உள்ளூர் தையற்காரரிடம் கொடுத்து ஐரோப்பியர்கள் தாங்கள் உடுக்கும் வகை ஆடைகளாகத் தயாரித்து அணிந்திருக்கின்றனர்.

வண்ணார்கள் துணிகளைப் பிரித்தறிய துணிகளில் குறியீடுகள் பயன் படுத்தி உள்ளார்கள். துவைக்க வரும் துணிகளை உரிமையாளருக்குத் தெரியாமல் வாடகைக்குப் பிறருக்குக் கொடுத்துள்ளார்கள். திருமணம் என்று பதின்ம வயது பிள்ளைகளுக்குத் திருமணம் நடத்தி, அந்த விழாவிற்காக ஏராளமான செலவு செய்து, கடமை என்று கருதி 5000 பார்ப்பனர்களுக்கு 5 நாட்களுக்கு வகைவகையாக உணவுகள் படைக்கும் வழக்கம் இருந்திருக்கிறது. வாணவேடிக்கைகளும் இசைக் கச்சேரியும் ஊர்வலமும் திருமண விழாவில் இடம் பெற்றுள்ளன. விழாவில் பரிமாறப்பட்ட உணவுகளின் வகைகளும், கேளிக்கைக்கு விட்ட பட்டாசுகளின் வகைகளும் அவற்றின் விலைகளும், இசைக்கச்சேரி நிகழ்த்திய கலைஞர்களும் அவர்கள் இசைத்த இசைக் கருவிகளின் வகைகளும், அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஊதியம் என ஏராளமான மலைக்க வைக்கும் திருமணவிழா குறிப்புகள் மட்டுமல்ல இறப்புச் சடங்குகள் பற்றிய குறிப்புகளும் கூட இடம் பெற்றுள்ளது இந்த நூலில்.

உள்ளூர் மக்கள் ஐரோப்பியர்களை அவர்களது முகத்திற்கு முன்னர் புகழ்ந்து பேசியும், பின்னர் அவர்கள் இல்லாத பொழுது தூற்றுவதும் ஏமாற்றுவதும் வழக்கமாகக் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்று ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குச் சென்று வந்த இந்தியர் ஒருவர் இருநாட்டு மக்களின் பண்புகளை ஒப்பிட்டுக் குறிப்பிடுவதாகவும் காட்டப்படுகிறது. ஊழியர்கள் மற்றொரு ஊழியரைப் பற்றி கோள் சொல்வது, நீதிமன்றத்தில் பொய்யுரைப்பது போன்றவையும் நூலில் பதிவாகியுள்ளது. நீரை விலைகொடுத்து வாங்கும் நிலை, கள்ளச்சந்தை, பதுக்கல் போன்றவற்றைச் சுயநலம் கொண்ட அரசர்களும் அவர்களது அதிகாரிகளுமே செய்து மக்களை வறுமை நிலைக்குத் தள்ளி புலம் பெயர்ந்து ஓட வைத்திருக்கிறார்கள் என அறிய முடிகிறது.

கொடை அளிப்பவர் தங்களுக்குப் புண்ணியம் என்று நோக்கில் மட்டுமே அளிக்கிறார்கள் என்பது போன்ற மக்களின் மனப்பான்மை இன்றும் வழக்கமே. இந்த நூலின் இறுதிப் பகுதியில் உள்ள சில உரையாடல்களில் இந்தியாவில் பல ஆண்டுகளாக வாழும் ஐரோப்பியர் ஒருவர், கப்பலில் வந்திறங்கிய தனது சகோதரர் ஒருவரையும், இங்கு வாழும் ஐரோப்பியரை மணக்க வரும் சகோதரியையும் சந்திக்கிறார். இந்தப் பெரிய அண்ணன் தனது தம்பிக்கும் தங்கைக்கும் இந்திய உணவுவகைகள், உணவுக்காகப் பயன்படும் விலங்குகள் மீன் பறவை வகைகள், மதுபான வகைகள், தமிழ்நாட்டில் பயிராகும் காய் கனிகள், மக்கள் வாழும் வீடுகளின் அமைப்பு, தமிழ்ப்பெண்களின் உயர் பண்புகள், பசுக்களை வணங்கும் வழக்கம், இளவயது திருமணம், குடும்ப வாழ்க்கை, இறப்பு, கைம்பெண்கள் நிலை, ஏற்றுமதி இறக்குமதியாகும் பொருட்கள் அவற்றின் விலை என்று அறியத்தரும் செய்திகள் ஏராளம். அவற்றால் 1700களில் தமிழ்நாட்டு மக்கள் குறித்து நாம் அறிவதும் ஏராளம்… ஏராளம்.

மக்களின் வாழ்வு குறித்து இவ்வளவு விவரங்களை ஓர் அயல்நாட்டார் பதிவு செய்திருக்க, சங்க காலத்திற்குப் பின்னர் வந்த இலக்கியங்களில் இது போன்று பதியப்பட்ட ஒரு நிலை இல்லாது போய், குறைந்தது ஒரு 1500 ஆண்டுகளுக்கு நம் தமிழக மக்கள் எவ்வாறு வாழ்ந்தார்கள், சராசரி மக்களின் வாழ்க்கைமுறை எப்படிப்பட்டது என்ற குறிப்புகள் அதிகம் இல்லாத ஓர் இலக்கிய வெற்றிடம் நெஞ்சைக் கனக்க வைக்கிறது. பெரியார் தமிழ் இலக்கியவாதிகளின் அக்கறையின்மை குறித்தும், எழுதப்பட்ட இலக்கியங்களினால் விளைந்த பயன் குறித்தும் கொண்ட சினமும் புரிகிறது. அன்றைய சங்ககாலப் பட்டினப் பாலை மூலம் காவிரிப்பூம்பட்டினத்து நகர்வளம் மக்கள் வாழ்க்கை முறை அறிந்து கொள்ள உதவினார் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார். 18 ஆம் நூற்றாண்டு மதராசபட்டினத்தின் நகர்வளம் மக்கள் வாழ்க்கை முறையை நாம் அறிந்து கொள்ள உதவியுள்ளார் பெஞ்சமின் சூல்ட்சே.

ஓர் இனத்தின் வரலாறு என்பது ஆட்சியாளர்களின் வெற்றி குறித்த வரலாறு மட்டுமல்ல, அவர்கள் காலத்தில் வாழ்ந்த குடிமக்களின் இயல்பு வாழ்வையும் அறியத் தருவதாக வரலாறு இருக்க வேண்டும். இல்லாவிடில் அந்த வரலாறு முழுமையான வரலாறாக அமையாது. பல ஐரோப்பியர்களின் ஆவணக் குறிப்புகளில் கிடைக்கப் பெறும் தமிழக வரலாற்றுச் செய்திகளைத் தவிர்த்து வரலாறு எழுதுவதும் வரலாற்றை முழுமை பெறச் செய்யாது என்ற நோக்கில் தன்னால் இயன்ற வழியில், தான் பெற்ற ஜெர்மானிய மொழி அறிவு மற்றும் ஐரோப்பிய ஆவணப் பாதுகாப்பகங்கள், நூலகத் தொடர்புகளைப் பயனுக்குக் கொண்டுவரும் வகையில் சென்னை மாநகரின் வரலாற்றுத் தகவல் நிறைந்த சிறந்த நூலொன்றை வெளியிட்டுள்ளார் சுபாஷிணி. அதையும் இந்த ஆண்டின் சென்னை நாள் கொண்டாட்டத்தில் வெளியிட்டது மிகவும் பொருத்தம். அடுத்து வரும் ஆண்டுகளில் சென்னை நாள் கொண்டாட்டங்களில் பலர் மெட்ராஸ் 1726 நூல் தரும் வரலாற்றுச் செய்திகளை நினைவுகூர்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்கலாம்.

இந்த நூல் கடந்த கால சென்னையைக் காட்டும் ஒரு கலைடாஸ்கோப். 18 ஆம் நூற்றாண்டு மெட்ராஸ் மக்களின் வாழ்க்கை எவ்வாறு இருந்தது என்று இந்த நூலின் மூலம் அறியத் தந்த முனைவர் க. சுபாஷிணி அவர்களுக்குப் பாராட்டுகள்.

நூல் விவரம்:

மெட்ராஸ் 1726

பெஞ்சமின் சூல்ட்சே (Benjamin Schultze)

ஜெர்மனியில் இருந்து தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு:

முனைவர் க. சுபாஷிணி

காலச்சுவடு பதிப்பகம்

பக்கங்கள்: 216

ஆகஸ்ட் 2021

ISBN: 978-93-91093-97-6

நன்றி:  சிறகு 

ஒரு வகுப்பு நடக்கிறது

 -- ருத்ரா இ பரமசிவன்

(ஆசிரியர் தினக்கவிதை)

அந்த வகுப்புக்குள்

ஒன்றன் பின் ஒன்றாக‌

ஐந்து சிட்டுக்குருவிகள்

பறந்து வந்தன.

கிரீச் கிரீச் ஒலிகள்

வகுப்பு முழுதும்

எதிரொலித்தன.

குருவிகள் சிறகடிக்கும் போது

மாணவர்களின்

புத்தகங்களின் பக்கங்களும்

சிறகுகள் போல் படபடத்தன.

எல்லோருடைய கண்களின்

கருவிழிகளில் கூட‌

குருவிகளின் சிறிய பிம்பங்கள்

சிதறி ஓடின!

ஒரு குருவி அறை முழுதும்

வட்டம் அடித்துக்கொண்டே

இருந்தது.

இரண்டு குருவிகள்

ஒன்றின் சிறகை மற்றொன்று

கவ்விக்கொண்டே

பறந்து பறந்து

கிரீச் கிரீச் என்றன.

அது என்ன?

அது என்ன மொழி?

அது கலித்தொகையா?

குறுந்தொகையா?

ஒரு குருவி ஒற்றையாய்

அறையின்

உத்திரத்து விளிம்பில் இருந்து

ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

வால் பகுதி

எதுகை மோனைகள் போல‌

அசைந்து கொண்டே இருந்தது.

ஒரு குருவி எச்சமிட்டது

சரியாக‌

ஆசிரியரின் தலையில்.

கொல் என்ற சிரிப்பலை

வகுப்பு முழுவதும்.

அவரும் சிரித்துக்கொண்டே

துடைத்து விட்டுக்கொண்டார்.

வகுப்பு முடிந்ததாய்

மணி ஒலி கேட்டது.

எல்லா குருவிகளும் வெளியேறின.

ஆசிரியர் சொன்னார்.

நான் எடுக்க நினைத்த வகுப்பை

இந்த குருவிகளே எடுத்துவிட்டன.

என்றார்.

எதைப்பற்றி அந்த வகுப்பு?

அது இது தான்.

"சுதந்திரம்"

-----

‘உலகத்தமிழ்’ திங்கள் மின்னிதழின் சங்கச் சுவடுகள் பகுதியில் - தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை

உலகத் தமிழ்ச் சங்கம் மதுரையின் ‘உலகத்தமிழ்’ திங்கள் மின்னிதழ் - 13 ஆவது 

( http://online.anyflip.com/tntjr/vssz/ ) திங்களிதழில் ...

தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை பற்றிய செய்திகள் 

பக் 20 -25 (6 பக்கங்களில்) முழு கட்டுரையாக!

இடம்பெறுகின்றன - வாசிக்கத் தவறாதீர்கள்

-----------------------------------------------------

மீட்கப்பட்டத் தமிழ்க் கல்வெட்டுகளின் வரலாறு

மீட்கப்பட்டத் தமிழ்க் கல்வெட்டுகளின் வரலாறு

-- மா.மாரிராஜன்

மீட்கப்பட்டத் தமிழ்க் கல்வெட்டுகளின் வரலாறு ... 

ஏறக்குறைய ... 

1887 ஆம் ஆண்டு முதல் தமிழகம் முழுவதும் உள்ள கோவில்களில் இருந்த கல்வெட்டுகள் படியெடுக்கும் பணிகளை ஆங்கிலேயர்கள் தொடங்கினார்கள்.  இவர்களால் படியெடுக்கப்பட்ட கல்வெட்டுகளின் மைப்படிகள் அனைத்தும் முதலில் ஊட்டியிலும், பிறகு சென்னையிலும் பாதுகாக்கப்பட்டு,  இறுதியில் மைசூர் தொல்லியல்துறை அலுவலகத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டது.  சுமார் 60000 கல்வெட்டுப் படிகளில், மிகக் குறைந்த அளவே வெளியிடப்பட்டது.  மீதமுள்ள தமிழ் கல்வெட்டுகளை வெளியிடவேண்டும் என்பது பல வருடக் கோரிக்கை... 

இந்தச் சூழலில் மைசூரில் உள்ள தமிழ்க் கல்வெட்டுப்படிகள் போதிய பராமரிப்பின்றி  அழிந்து வருவதாக தொடர்ந்து குற்றச்சாட்டும் எழும்பியது.  மைசூரில் உள்ள தமிழ் கல்வெட்டுகள் சென்னைக்கு இடமாற்றம் செய்ய வலியுறுத்தி உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்குகள் தொடர முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது.

இதற்கான முதல் முயற்சியைத் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை மேற்கொண்டது. 

(பார்க்க:  https://books.google.co.in/books?id=rUFWDwAAQBAJ&lpg=PP1&pg=PA20#v=onepage&q&f=false  கல்வெட்டில் அரசியல்) 

தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் நிர்வாகக்குழு கூட்டத்தில் வழக்குத் தொடர்வது குறித்து ஆலோசிக்கப்பட்டது. 

(பார்க்க: https://books.google.co.in/books?id=rUFWDwAAQBAJ&lpg=PP1&pg=PA1#v=onepage&q&f=true)

அறக்கட்டளையின் நிறுவனர் சுபாஷிணி;  செயலாளர்  தேமொழி; வழக்கறிஞர் கௌதமசன்னா; வழக்கறிஞர் காந்தி பாலசுப்ரமணியன் ஆகிய குழுவினர் கூட்டத்தில் வழக்குத் தொடர முடிவு செய்யப்பட்டது.  உயர்நீதிமன்ற மூத்த வழக்கறிஞர் திரு.என். ஆர். இளங்கோ அவர்கள் எந்தக் கட்டணமும் பெறாமல் ஆஜராக முன்வந்தார்.

திரு.கௌதமசன்னா மற்றும்  திரு.பி.மணிமாறன் இருவரையும் மனுதாராகக் கொண்டு   வழக்குத் தொடரப்பட்டது.

வழக்கு எண்: W.p.(md) no 20678 / 2019.  

இவ்வழக்கில் வாதிட்டவர் மூத்த  வழக்கறிஞர் திரு.என். ஆர். இளங்கோ

இதே கோரிக்கையைக் கொண்டு மேலும் ஒரு வழக்கைத் தாக்கல் செய்தவர் திரு. இளஞ்செழியன் (17399 / 2020)

வாதிட்டவர்  மூத்த  வழக்கறிஞர் திரு.சித்தார்த்த விஷ்ணு.

தமிழ்நாடு அரசு சார்பில் வழக்கறிஞர்  திரு.வீரகதிரவன் மற்றும் வழக்கறிஞர் சரவணன் ஆகியோர் ஆஜரானார்கள்.

தொல்லியல் துறை சார்பில் மூத்த வழக்கறிஞர் திருமதி. விக்டோரியா கௌரி ஆஜரானார்.

மனுதாரர்கள் இருவர் சார்பாக நிறைவு வாதத்தை மூத்த வழக்கறிஞர் திரு.என். ஆர். இளங்கோ எடுத்துரைத்தார்.  ஏறக்குறைய 266 பக்க வரலாற்றுத் தரவுகளுடன் கூடிய ஆவணங்களை நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்து வாதம் செய்தார்  திரு.என். ஆர். இளங்கோ.  மைசூரில் உள்ள தமிழ் கல்வெட்டுகளை தமிழகம் கொண்டுவருவதன் அவசியத்தை மிகத் தெளிவாக சான்றுகளுடன் எடுத்துரைத்தார். வழக்கிற்குத் தேவையான அனைத்து ஆவணங்களையும் வழக்கறிஞர் திரு.காந்தி பாலசுப்ரமணியன் அவர்கள் சேகரித்துக் கொடுத்தார். 

வழக்கிற்குத் தேவையான ஆவணங்களை  மா.மாரிராஜன், திருச்சி பார்த்தி, ஆறகழூர் வெங்கடேசன், பத்திரிகையாளர் சஃபிமுன்னா,  வழக்கறிஞர்கள் அருண் மற்றும் திலக்குமார் ஆகியோர் கொடுத்தனர்.

தீர்ப்பும் சாதகமாகவே வந்தது.  மைசூரில் உள்ள தமிழ் கல்வெட்டுப்படிகள் அனைத்தையும் சென்னைக்கு இடமாற்றம் செய்ய உயர்நீதிமன்றம் உத்தரவு பிறப்பித்தது.  இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கத் தீர்ப்பை நீதியரசர்கள் திரு.கிருபாகரன் மற்றும் திரு.துரைச்சாமி அமர்வு வழங்கியது.

நீதிமன்றத் தீர்ப்பில்:

தமிழ் மொழியின் சிறப்பு, பழமை, தமிழ் வழிக் கல்வியின் அவசியம், பெற்றோர்களுக்கு அறிவுரை, தொல்லியல் துறையின் குளறுபடி என அனைத்தையும் மேற்கோள் காட்டி தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது. தீர்ப்பின் முழு விவரம், எளிய தமிழில்,  கல்தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்தே  என்று ஆரம்பித்தனர் நீதியரசர்கள்...

கல்தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்தே வாளொடு முன் தோன்றி மூத்தக்குடி; 

தமிழ் மொழி இளமையானது மற்றும் மிகப்பழமையானது. பழங்காலம் முதல் இன்றைய நவீன காலம் வரை தமிழ் தொடர்ந்து பேசப்பட்டு வருகிறது. உலகத்தின் முதல் மொழி என்று கூற இயலாது என்றாலும் உலகத்தின் மிகப்பழமையான மொழிகளில் தமிழும் ஒன்று என நிச்சயமாகக் கூறலாம். தமிழ் மொழியானது கி.மு. 409 - 508 வரை காலக்கணிப்பை உறுதி செய்து அறிவியல் பூர்வமாக கரிமப்பகுப்பாய்வு மூலம் கீழடி உறுதி செய்தது.  இந்தியாவின் மிகப்பழமையான மொழியாக மௌரியப் பேரரசர் அசோகர் கால பிராகிருத மொழி எழுத்தே கி.மு. 268 -232 என்று இதுவரை நம்பப்பட்டது. ஆனால், தமிழ் மொழி பிராகிருதத்தைக் காட்டிலும் பழமையானது என்று நிறுவப்பட்டது.

இந்நீதிமன்றம் 22.03.2021 அன்று ஒரு வழக்கில் தீர்ப்பு கூறியபோது கொடுத்த மேற்கோளை மீண்டும் நினைவுகூருகிறோம். "தமிழ் மொழி பழமையானது. சமஸ்கிருதத்தை விடப் பழமையானது. என்னால் வணக்கம் மட்டுமே தமிழில் சொல்லமுடிகிறது. இதற்கு மேல் செல்லமுடியாதது வருத்தம் அளிக்கிறது" இவ்வாறாகப் பாரதப் பிரதமர் திரு.நரேந்திர மோடி அவர்கள் குறிப்பிட்டார். பிப்ரவரி 2018 இல் டெல்லியில் நடந்த மாணவர்கள் விழாவில் குறிப்பிட்டார். இது மோடி அவர்களின் கருத்து மட்டுமல்ல. உலக மொழியியல் ஆய்வாளர்களின் கருத்தும் ஆகும்.

2500 ஆண்டுகளுக்கும் மேல் தமிழ் பழமையான மொழியாகும். அசோகரின் பிராகிருதத்தை முந்திச் சென்று, இந்தியாவின் பழமையான மொழி தமிழ் ஆகும். கீழடி எழுத்துக்கள் தமிழின் பழமையை மட்டுமல்ல, பழங்காலந்தொட்டே தமிழர்கள் எழுத்தறிவு பெற்றவர்கள் என்றும் கூறுகிறது.  2600 ஆண்டுகளாக தமிழ் மொழி பேசப்பட்டும் எழுதப்பட்டும் தலைமுறைகளைக் கடந்து வந்துள்ளது. இத்தனை சிறப்பு வாய்ந்த தமிழ் மொழியை இன்றைய மாணவர் சமுதாயம் புறக்கணித்து ஆங்கில வழியை நாடுவதும், இதற்குப்  பெற்றோர் ஆதரவு இருப்பதும் எங்களுக்கு அதிர்ச்சியாகவும் வேதனையாகவும் உள்ளது.  இதே போல் தாய்மொழி புறக்கணிப்பு வேறு எந்த மாநிலத்திலும் இல்லை.

இந்தியாவில் கண்டறியப்பட்டக் கல்வெட்டுகளில் மிகப்பழமையானதாக தமிழ் கல்வெட்டுகளே எனத்தெரிகிறது. தொல்லியல் துறை அளவீட்டின்படி அதிக எண்ணிக்கையில் இருப்பது தமிழ் கல்வெட்டுகளே என்பதும் உறுதியாகிறது.  இக்கல்வெட்டுகள் அக்கால மக்களின் வரலாறு, நிர்வாகம், வாழ்வியல், வணிகம், போன்ற தகவல்களைத் தருகிறது. கல்வெட்டுகளும் ஓலைச்சுவடிகளும் வரலாற்று மூலங்களாகும். இந்த தமிழ் கல்வெட்டுகள் மற்றும் மைப்படிகள் பாதுகாப்பு குறித்தே இவ்வழக்குத் தொடரப்பட்டது.

நாடு முழுவதும் உள்ள கல்வெட்டுகள் ஆங்கிலேயர்களால் கண்டறியப்பட்டன. காடு, மலை என்று அலைந்து திரிந்த  அவர்கள் மிகக் கடினமான சூழலில் இக்கல்வெட்டுகளைக் கண்டறிந்து அவற்றைப் பதிவு செய்தார்கள். இப்பதிவுகள் அனைத்தும் மைசூரில் உள்ள The Archaeological Survey of India (ASI) அலுவலகத்தில் வைக்கப்பட்டன. மைசூரில் உள்ள கல்வெட்டுப்படிகளில் குறிப்பாக தமிழ் கல்வெட்டுகள் சரியாக பராமரிப்பின்றி இருப்பதாக மனுதாரர் குறிப்பிடுகிறார். கல்வெட்டுகள் அழியும் அபாயத்தில் உள்ளதாகவும் அச்சப்படுகிறார். Damaged , Destroyed and found to be Missing. இதற்குத் தீர்வு கேட்டே இவ்வழக்குகள்  தொடரப்பட்டுள்ளது.

Petition (md) no 20768 of 2019 மற்றும் Md no 17399 Of 2020.

கல்வெட்டுகளை மைசூரிலிருந்து தமிழ்நாட்டுக்கு இடமாற்றம் செய்து பாதுகாத்து மின்னாக்கம் செய்ய வேண்டும். இதற்கு போதிய கல்வெட்டு ஆய்வாளர்களை ASI பணி நியமனம் செய்யவேண்டும்.  என்பது மனுதாரர் கோரிக்கை. எதிர் தரப்பில் தொல்லியல் துறை தாக்கல் செய்த  எதிர் - பிரமாணப் பத்திரம் (Counter - Affidavit) மூலம் தமிழ் கல்வெட்டுகளின் எண்ணிக்கையே அதிகம் என்று தெரிகிறது. ஆனால் இக்கல்வெட்டுகளின் எண்ணிக்கையை தொல்லியல்துறை துல்லியமாக தரவில்லை. 

21.02.2018 இல்..

தமிழ் கல்வெட்டுகளின் எண்ணிக்கை 38000.

சமஸ்கிருதக் கல்வெட்டுகளின் எண்ணிக்கை 11000.

என்ற விவரத்தைக் கொடுத்தது.

ஆனால்; 

21.12.2020 இல்..  

தமிழ் கல்வெட்டுகளின் எண்ணிக்கை 28276.

சமஸ்கிருதக் கல்வெட்டுகளின் எண்ணிக்கை 17001.

என்ற விவரத்தைக் கொடுத்தது.

இது பேரதிர்ச்சியாக உள்ளது. தமிழ் கல்வெட்டுகளின் எண்ணிக்கை எவ்வாறு குறைந்தது.?  

14.07.2021 இல் டெல்லியில் உள்ள இந்தியத் தொல்லியல்துறை கலாச்சார அமைச்சகம் கொடுத்த அறிக்கையின்படி கல்வெட்டுகளின் எண்ணிக்கை தோராயமாக 74000. RTI கொடுத்த 38000 தமிழ் கல்வெட்டுகளில்..

28, 276 என்று ஏன் குறைத்துக் காட்டப்பட்டது?  அதேபோல் 11000 சமஸ்கிருதக் கல்வெட்டுகள் எப்படி 17001 ஆக அதிகரிக்கப்பட்டது? தொல்லியல்துறை தொடர்ந்து முரண்பாடான (Contradictory) தகவல்களையே நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்துள்ளது. 

தமிழ் கல்வெட்டுகள் மைசூரில் இருந்தால்  அவை பாதுகாக்கப்படாது என்ற மனுதாரர் வாதத்தை நீதிமன்றம் ஏற்கிறது. தமிழ் கல்வெட்டுகள் பராமரிப்பின்றி அழிக்கப்படுவதாக மனுதாரர்கள் ஆதாரத்துடன் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். சமீபத்திய தொல்லியல்துறை வெளியீடான தென்னிந்தியக் கல்வெட்டுத்தொகுதி 41 ( S.i.i.vol.41) No 271( Are.488 of 1905) 272, 273, 274,275,276,277, 426,427,428,429,430.

இக்கல்வெட்டுகள் அனைத்தும் காணாமல் போய்விட்டதாக தொல்லியல்துறையே அறிவித்துள்ளது.

மேலும் பல கல்வெட்டுகளின் நிலை இப்படித்தான் உள்ளது. சரியான பராமரிப்பும் பாதுகாப்பும் இன்றி ஏராளமான தமிழ் கல்வெட்டுகளின் மைப்படிகள் அழிந்துபோனதை உறுதி செய்கிறோம். அடுத்த தலைமுறைக்கு இக்கல்வெட்டுகளைக் கொண்டு செல்ல தொல்லியல் துறை தவறிவிட்டது. கல்வெட்டுகளின் மைப்படிகளை மின்னாக்கம் செய்யும் முயற்சியாக தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்துடன் தொல்லியல் துறை புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் செய்தும் இப்பணி கைவிடப்பட்டது.

2005 - 2006 ஆம் ஆண்டு  ஆதிச்சநல்லூர் ஆய்வறிக்கையும் வெளியிடவில்லை. கண்டறியப்பட்ட படிமங்களைக் காலக்கணிப்பும் செய்யவில்லை. இதுகுறித்து மனுதாரர் காமராஜ் அவர்கள் தொடர்ந்த வழக்கு  W.p.no.13096 2012.

ஆதிச்சநல்லூர் ஆய்வாளர் திரு.சத்தியமூர்த்தி அவர்கள் ஆதிச்சநல்லூர் படிமங்களைக் காலக்கணிப்பு செய்யவோ,  ஆய்வறிக்கை வெளியிடவோ மத்திய அரசு ஆர்வம் காட்டவில்லை என்று வாக்குமூலம் அளித்தார். எனவே மாநில அரசுக்கு இந்நீதிமன்றம் கோரிக்கை வைத்தது. ஆதிச்சநல்லூர் படிமங்களைக் காலக்கணிப்பு செய்ய நடவடிக்கை எடுக்க பரிந்துரை செய்தோம்.

இவ்வாறான பல காரணங்களால்; மைசூரில் உள்ள தமிழ் கல்வெட்டுகளின் மைப்படிகள், செப்பேடுகளின் பதிவுகள் மற்றும் அனைத்துத் தமிழ் தொல்லியல் ஆவணங்கள் அனைத்தும் மைசூரிலிருந்து சென்னைக்கு இடமாற்றம் செய்ய உத்தரவு பிறப்பிக்கிறோம்.

அரபி மற்றும் பர்சியன் மொழிக் கல்வெட்டுகளின் அலுவலகம் நாக்பூரில் உள்ளது. 

சமஸ்கிருத மொழிக் கல்வெட்டுகள் அலுவலகம் லக்னோவில் உள்ளது. 

இந்தோ - ஆரிய மொழியான சமஸ்கிருதத்துக்கே தனிப்பிரிவு அலுவலகம்  இருக்கும்போது எண்ணிக்கையில் அதிகம் உள்ள தமிழ் மொழிக் கல்வெட்டு அலுவலகம் இல்லை. 

அதை திராவிட மொழிக் கல்வெட்டுகளுடன் ஏன் இணைத்து வைத்துள்ளீர்கள்?

தமிழ் மொழிக் கல்வெட்டுகளுக்கும் தனி அலுவலகம் வேண்டும். சென்னைப்பிரிவு - Epigraphy Branch Tamil என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட வேண்டும். இங்கு தமிழ் மொழியின் அனைத்துத் தொல்லியல் ஆவணங்களும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.  போதுமான கல்வெட்டியல் பிரிவு ஆய்வாளர்கள் பணியமர்த்தப்பட வேண்டும். இதையே பேராசிரியர் இராஜவேலு தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட குழுவும் பரிந்துரை செய்கிறது.

மேற்கண்ட காரணங்கள்; மற்றும் இந்திய அரசியல் அமைப்பு சட்டம் Article 51 - A Constitution of india 1949;  மற்றும் Article 49 /1949

மேலும் உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவுகளை மேற்கோள் காட்டி இந்த உத்தரவைப் பிறப்பிக்கிறோம். இந்த உத்தரவு பிறப்பிக்கப்படும் தேதியிலிருந்து 6 மாதக் காலத்திற்குள்..

"மைசூரில் இருக்கும் அனைத்துத் தமிழ் கல்வெட்டுகளின் மைப்படிகள் அனைத்தும் சென்னைக்கு மாற்றப்படவேண்டும்". அவ்வாறு மாற்றப்படுவதால் கீழ்க்கண்ட நன்மைகள் இருக்கும் என்று நீதிமன்றம் கருதுகிறது.  ஆய்வாளர்கள் மற்றும் வரலாற்று மாணவர்களுக்கு சென்னையில் மைப்படி இருப்பதுதான் வசதி. மைசூரில் இருப்பது தூரம் மற்றும் செலவு. மைசூர் செல்லுதல், தங்குதல் என்று வீண் அலைச்சல் மற்றும் தேவையற்ற செலவும் ஏற்படுகிறது.

ஓய்வு பெற்ற முதுநிலை  தமிழகத் தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் அனைவரும் -  சென்னையில்தான் உள்ளனர். இவர்கள் ஆய்வு வசதியாக இருக்க சென்னைதான் பொருத்தமாக இருக்கும். 60 சதவீதம் தமிழ்க் கல்வெட்டுகள் இன்னும் வெளியிடப்படவில்லை. இப்பணியை மேற்கொள்வதற்கு சென்னைதான் சரியான இடம். தமிழகத்தில் உள்ள 50,000 கோவில்களில் உள்ள கல்வெட்டுகள் பல்வேறு காரணங்களால் சிதைவுற்றன. இவற்றில் உள்ள செய்திகளை அறிய மைப்படிகள்தான் ஒரே தரவு. இவை 1887 முதல் படியெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இவை அனைத்தும் தமிழ் கல்வெட்டுகள் என்பதால் இவை தமிழகத்தில்தான் இருக்கவேண்டும்.

ஆகவே...

சென்னையில் தமிழ் கல்வெட்டியல் பிரிவு தொடங்கவேண்டும். இதற்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் தமிழ்நாடு அரசு ஏற்பாடு செய்யவேண்டும். மைசூரில் உள்ள அனைத்துத் தமிழ் கல்வெட்டு மைப்படிகள் மற்றும் அனைத்துத் தமிழ் ஆவணங்களும் சென்னைக்கு இடமாற்றம் செய்யவேண்டும்.  இவை வெளியிடப்பட வேண்டும். போதுமான கல்வெட்டியல் ஆய்வாளர்கள் பணிநியமனம் செய்தல் வேண்டும்.  போதுமான நிதியை மத்திய அரசு ஒதுக்கீடு செய்யவேண்டும்.  இந்த உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டத் தேதியிலிருந்து 6 மாதக் காலத்திற்குள் இப்பணிகள் நிறைவு பெறவேண்டும்...

W.p.( md) no 20678 of 2019 and 17399 of 2020.

N.KIRUBAKARAN...J

and

M. DURAISAMY....J

தீர்ப்பின் நகல்: https://www.mhc.tn.gov.in/judis/index.php/casestatus/viewpdf/785328

----------------------------------------------------

தமிழகத்திற்கு மீளவிருக்கும் மைசூருவில் சிறைப்பட்டுள்ள தமிழ்க்  கல்வெட்டுக்கள் 

-- கௌதம சன்னா

மைசூருவில் சிறைப்பட்டுள்ள தமிழ் கல்வெட்டுக்கள் முழுமையாக மீட்கப்படுமா..?

மைசூருவில் அரை நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாக சிறைப்பட்டுள்ள தமிழ்க் கல்வெட்டுப் படிகளை மீட்க வேண்டும் என்று தொடரப்பட்ட வழக்கின் தீர்ப்பின் படி தற்போது கிடைத்தது.  வழக்கில் வெற்றி என்றாலும் ஆவணங்கள் முழுமையாக மீட்கப்படும் என்கிற நம்பிக்கை சிதைந்திருக்கிறது என்பதை வெளிப்படையாக சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும்.

மாண்புமிகு நீதியரசர்கள் சிறப்பான தீர்ப்பினை வழங்கியுள்ளார்கள் என்பது மகிழ்ச்சிக்குரியதாக இருந்தாலும் தீர்ப்பில் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ள செய்திகள் அதிர்ச்சியளிக்கும் விதத்தில் அமைந்திருக்கிறது. இந்த தகவலை வழக்கறிஞர் என்.ஆர்.இளங்கோ அவர்கள் தமது  வாதத்தில் முன்வைத்தார். அதை நீதி மன்றம் வலியுறுத்தியுள்ளது.

அதன்படி 21.02.2018 அன்று தமிழ் கல்வெட்டுப்படிகள் 38,000 ம் என்று சுட்டிக்காட்டிய இந்தியத் தொல்லியல் துறை 21.12.2020 அன்று அதன் எண்ணிக்கை 28,276 என்றும் 14.02.2021 அன்று 28,860 என்றும் குறைத்துக் காட்டியுள்ளது. அதே காலக்கட்டத்தில் சமஸ்கிருதக் கல்வெட்டுப்படிகளை முதலில் 11,000 என்றும் பிறகு 17,001 என்றும் கடைசியாக 25,756 என்றும் உயர்த்திக் காட்டியுள்ளது.

எனவே தமிழ்க் கல்வெட்டுப்படிகள் சுமார் 9,140 காணவில்லை என்று தெரியவந்திருக்கிறது என்பது அம்பலமாகியிருக்கிறது. கல்வெட்டுக்களை மீட்கும் இந்த வழக்கு தொடுக்கப்படாமலிருந்தால் இந்த உண்மையும் வெளி வந்திருக்காது. மத்திய அரசின் இந்த பாராமுகத்தையும் புறக்கணிப்பையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியது நம் ஒவ்வொருவர் முன்னுள்ள கடமை..

கல்வெட்டுப் படிகளை மீட்கும் முனைப்பில் தமிழக அரசு உறுதியாக இருப்பது மகிழ்ச்சியளித்தாலும், மறைக்கப்பட்டுள்ள மீதமுள்ள கல்வெட்டுப்படிகளை மீட்க தமிழக அரசு முன்வர வேண்டும் என்பதையும் வலியுறுத்துகிறேன்.  குறிப்பாக விடுதலைச்சிறுத்தைகள் கட்சியின் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் அறிக்கையில் இந்த பிரச்சினையைத் தேர்தல் வாக்குறுதியாக வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை இங்கே வலியுறுத்த விரும்புகிறேன்.

-------------------------------------

இணைய(யா)நட்பு

-- கோவை எழில்

இதயத்தால் பிணைந்திருந்த 

காலங்கள் சென்று

இன்று இணையத்தால் இணைந்துள்ள 

இதயங்கள் வென்று.

நன்றி இணையமே!

முகம் அறியா நட்புகள்

அகம் அறியா  அறிமுகங்கள் 

இகம் முழுதும் இணைப்புகள்

சுகம் கேட்டு சுடுக்கைகள்.

அடுத்த வீட்டினில்

யார் தெரியாது

ஆனாலும்…

பார் முழுக்க பழக்கம்

ஊர் முழுக்க உறவுகள். 

அடையாளமின்றி அறிமுகம்

ஆனாலும்…

அதிலும் ஒரு நன்மைதான் 

அதுவும் ஓர் உண்மைதான்.

பாலினம் தெரியாது 

நிறம் அறியாது 

நாடு கிடையாது

சாதி மதம் புரியாது

மொழி ஒன்றே அறியும்.

கருத்து மணம் மட்டும் 

புரிந்த மனம்

மனிதம் மட்டும் 

உணர்ந்த இனம்.

எதிலும் எப்போதும்

தீதும் நன்றும் 

ஒன்றாய் இருப்பதே இயற்கை

இதிலும் இருக்காதோ ..

சேர் தொட்டு பார்த்ததில்லை

வலைத்தளத்திலேயே 

விளை நிலங்கள்

மழை இன்றி உழவு. 

என்ன தரவு வேண்டும் 

எதற்கு மனனம் வேண்டும் 

வலைத்தளமே அறிவு 

இணையமே மூளை. 

சிந்தனையைத் தகர்க்கின்ற 

நிந்தனைதான் வியப்பு 

இதுதான் எதிர்காலச் சிறப்பு.

சிந்தனையால் பிணைந்த வலை 

இதயத்தால் இணைந்த கலை 

அறிவியலே நீதான் விதை.

இணைய நட்பு

இணையா நடப்போ 

இல்லை இதுவும்

இனிய நட்பு. 

-- கோவை எழில் 

வரலாறு கூறும் சுடுமண் முத்திரைகள்

-- கி. ஸ்ரீதரன் 

வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கீழடியில் நடைபெற்று வரும் அகழ்வாராய்ச்சிகளில் அகரம் கிராமத்தில் நடைபெற்ற ஆய்வில் அழகிய சுடுமண் முத்திரை கிடைத்த செய்தியைப் பார்த்தோம். 

இம்முத்திரை உடுக்கை போன்ற அமைப்பில் உருளை வடிவில் காணப்படுகிறது. முத்திரையின் கீழ் பகுதியில் தடிமனான வட்டவடிவ அலங்கார வேலைப்பாடு காணப்படுகிறது. அதில் சிறுசிறு புள்ளிகள் குழி வடிவாக உள்ளன. 

முத்திரையின் தலைப்பகுதி வழவழப்பாக பிடித்துக் கொள்ளும் வகையில் அமைந்துள்ளது.  இம்முத்திரை கையால் செய்யப்பட்டதாகும். இதன் உயரம் 2.75 செ.மீ. கீழ்ப்பகுதி 2.8 செ.மீ. இதன் எடை 24 கிராம் ஆகும் என்பது செய்திகளின் மூலம் அறிய முடிகிறது.  இதேபோன்ற சுடுமண் முத்திரை இந்த கீழடி அகழாய்வில் இதற்கு முன்பும் கிடைத்துள்ளது. பிடித்துக் கொள்ள ஏதுவாக மேற்புறமும் கீழ்ப்பகுதி தட்டையாக வட்ட வடிவில் அமைந்துள்ளது. அதில் நடுவில் ஒரு குழியும் அதனைச் சுற்றி சிறுசிறு புள்ளிகள் வட்ட வடிவில் உள்ளன.  

அதனைத் தொடர்ந்து சற்று வெளிப்புறம் வட்ட வடிவில் வரிசையாக புள்ளிகளும் இடைவெளிவிட்டு நீள வட்ட வடிவில் நான்கு புள்ளிகளும் உள்ளன. முத்திரையின் விளிம்பிலும் சிறு சிறு புள்ளிகளின் வேலைப்பாடுகள் காணப்படுகின்றன. இதன் பயன்பாட்டினை அரிய முடியாவிடினும் ஓரளவு ஊகிக்க முடிகிறது. கீழடி அகழ்வாய்வில் பல கட்டடப்பகுதிகள், நீர் செல்லும் குழாய் அமைப்புகள், செங்கற்களால் ஆன தொட்டிகள் போன்றவை ஆய்வில் தென்பட்டதால் இங்கே துணிகளை சாயம் போடுதல், வடிவமைப்புகளை செய்தல் போன்ற பணிகள் நடைபெற்று இருக்கலாம் துணிகளின் மீது வடிவமைப்பு செய்ய இத்தகைய சுடுமண் முத்திரைகள் பயன்பட்டிருக்கலாம் எனக் கருத முடிகிறது.

நமது சங்க இலக்கியங்களிலும் முத்திரை இடம்பெற்றதை பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. சங்ககாலத் துறை முகப்பட்டினமான காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் மதில் சுவரில் இருந்த கதவுகளில் (புலிப்பொறி போர்க் கதவின் - பட்டினப்பாலை 40) புலி முத்திரை இடப்பட்டிருந்தது. பூம்புகார் துறைமுகத்தில் இருந்த பொருள்கள் ஏற்றுமதி இறக்குமதி ஆனது பொருள்களின் மீது புலி முத்திரை இலச்சினை பொறிக்கப்பட்ட (பட்டினப்பாலை 131 - 137) கூறுகிறது.

புலி பொறித்து புறம் போக்கி 

மதி நிறைந்த மலி மண்டபம் 

பொதி மூடைப் போர் ஏறி ...

சோழன் நலங்கிள்ளி தன் புலி இலச்சினையை தனது எதிரிகளின் கோட்டைக் கதவில் பொறித்தான் என புறநானூறு (புறம் - 33 - 39) கூறுகிறது. மேலும் எதிரிகளின் மலையின் மீது புலியும் மீண்டும் ஒன்றாக பொறிக்கப்பட வேண்டும் என புறநானூறு (புறம் - 58) குறிப்பிடுகிறது. வில் - கயல் - புலி மூன்றும் இலச்சினையாகப் பொறிப்பது சங்க காலத்தில் நிலவி வந்த மரபினை சிலம்பும் எடுத்துக்கூறுகிறது.

தமிழ்நாட்டில் நடைபெற்ற பல அகழாய்வுகளில் வரலாற்றுச் சிறப்பினை எடுத்துக் கூறும் வகையில் முத்திரைகள் கிடைத்துள்ளன. கோவை மாவட்டத்தில் பேரூர் அகழ்வாய்வில் மற்றும் திருப்பூர் பகுதியில் மேற்கண்ட ஆய்வில் பானை ஓட்டில் சேரமன்னர்களின் வில், விளக்குகள் போன்றவற்றுடன் வட்ட வடிவ பானை ஓடுகள் கிடைத்துள்ளன. கோயம்புத்தூர் அருகே போளுவாம்பட்டி என்ற ஊரில் நடைபெற்ற அகழ்வாராய்ச்சிகளில் 6-ஆம்,  7-ஆம் நூற்றாண்டு கால கிரந்த எழுத்துக்கள் உடன் சுடுமண் முத்திரையும் அதன் பின்புறம் பட்டையாக கயிறு கட்டியதற்கான அடையாளங்கள் உள்ளன. ஏற்றுமதியாகும் மூட்டையின் மீது கயிற்றால் பிணைத்த கட்டு  அதன் மீது களிமண் வைத்து முத்திரை இடப்பட்டு இருக்கவேண்டும்.

இதேபோன்று சென்னைக்கு அருகில் குன்றத்தூரில் நடைபெற்ற அகழ்வாராய்ச்சியிலும் கிரந்த எழுத்துக்களுடன் களிமண் முத்திரை கிடைத்துள்ளது. அரிக்கமேடு, காஞ்சிபுரம்,  அழகன்குளம் போன்ற இடங்களில் நடைபெற்ற அகழ்வாராய்ச்சிகளிலும் முத்திரைகள் கிடைத்துள்ளன. விழுப்புரம் அருகே கோப்பெருஞ்சிங்கனின் தலைநகராக விளங்கிய சேந்தமங்கலத்தில் நடைபெற்ற அகழ்வாய்வில், உலோகத்தால், கையால் பிடித்துக் கொள்ளும் வகையில் அமைந்துள்ள பாண்டிய அரசர் இலச்சினையான இரண்டு மீன்களுடன் முத்திரை கிடைத்துள்ளன. முத்திரை இடுவதற்கு ஏதுவாக இலச்சினை சற்று குழிவாக காணப்படுகிறது.

தமிழகத்தில் ஆட்சி செய்த மன்னர்களின் இலச்சினையுடன் கூடிய கல்வெட்டுகள், செப்பேடுகள், மண்டபத்தூண்கள், கோபுரங்கள் போன்றவை காணப்படுகின்றன. அரச முத்திரைகள் என்பது ஒரு வரலாற்று சான்றாக திகழ்கிறது. அப்பகுதியில் ஆண்ட மன்னர்கள் மற்ற அரசர்களோடு கொண்டிருந்த உறவுகள், வெளியிட்ட காசுகள் பற்றி அறிந்துகொள்ள உதவுகிறது. 

பாணகவி எழுதிய ஹர்ஷ சரித்திரத்திலும் அரசனுடைய முத்திரை பற்றிய சம்பவம் காணப்படுகிறது. கெளட தேசத்தின் மீது படையெடுத்துக் கிளம்பிய ஹர்ஷ மன்னன் நதிக்கரையில் படைகளுடன் இருந்தார். அப்பொழுது அந்த ஊர் அதிகாரி அன்றைய தினம் செய்யவேண்டிய செயல்களுக்கு ஆணை வேண்டி உத்தரவுக்கு முத்திரையை அளிக்க பொன் முத்திரை ஒன்றையும் கொடுத்து அதனை பொறிப்பதற்காக களிமண்ணையும் நீட்டினார். அரசன் வாங்கிய முத்திரை தவறிக் கீழே விழுந்து நிலத்தில் பதிந்தது. அதிகாரிகள் கவலையடைய அரசனோ இவ்வுலகம் முழுவதும் தன் ஒரே ஆணைக்கு அடங்கியதாகும் என நினைத்து மகிழ்ந்தான் என்ற செய்தி காணப்படுகிறது. 

தொன்மைச் சிறப்புமிக்க கீழடி - அகரம் அகழ்வாராய்ச்சிகளில் கிடைக்கும் சுடுமண் - முத்திரைகள் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்கதாக விளங்குகிறது. தொடர்ந்து நடைபெறும் அகழ்வாராய்ச்சிகளில் கிடைக்கும் தொன்மைச் சான்றுகள் முத்திரைகளின் பயன்பாட்டை அறிய உதவும். சுடுமண் முத்திரைகள் தமிழகத்தின் வரலாற்றுக்கு மேலும் பெருமை சேர்க்கும் என்றால் மிகை இல்லை.

கி. ஸ்ரீதரன் 

தொல்லியல் துறை (ஓய்வு) சென்னை  

நன்றி: தினமணி 

---

கிரேக்க கடவுள் ஹைஜீயா - துருக்கியில் கண்டுபிடிப்பு

-- முனைவர் க.சுபாஷிணி

பல புதிய கண்டுபிடிப்புக்களை வெளிக்கொணரும் அகழாய்வுக் களமாக துருக்கியின் பல பகுதிகள் திகழ்கின்றன. அண்மையில் (20.8.2021) துருக்கி நாட்டின் மேற்குப் பகுதி நகரமான அய்சானோய் (Aizanoi) நகரில் ஒரு பெண்தெய்வச் சிலை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. பண்டைய கிரேக்க புராணங்களில் குறிப்பிடப்படும் தாய்த்தெய்வம் ஹைஜீயா (Goddess Hygieia) சிலை இங்குக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தெய்வம் மக்களுக்குப் பாதுகாப்பையும், உடல் நலனையும், தூய்மையையும் வழங்கக்கூடிய தெய்வமாகக் கருதப்படுகிறது. இத்தெய்வம் கிரேக்க மற்றும் ரோமன் புராணங்களில் வழங்கப்படும் கடவுளான அசேலிபியூஸ் (Asclepius) என்ற தெய்வத்தின் மகளாகவும் கருதப்படுகின்றார். ஹைஜீயா என்ற இந்த கிரேக்கச் சொல் இன்று வழக்கில் லத்தின் மொழியில் உள்ள Hygēa or Hygīa என்றும், ஆங்கிலத்தில் இன்று நம் வழக்கில் உள்ள "hygiene" என்ற சொல் உருவாக அடிப்படையான சொல்லாகவும் அமைகிறது. அய்சானோய் நகரில் நிகழ்த்தப்பட்ட தொல்லியல் கள ஆய்வுக்குத் தலைமை தாங்கிய ஆய்வாளர் கோகான் குச்கூன் (Gökhan Coşkun) அச்சிலை பளிங்கினால் செய்யப்பட்டுள்ளது என்றும், ஒரு மனிதரின் உடல் அளவு உயரத்தில் அச்சிலை இருப்பதையும், அது கண்டெடுக்கப்பட்ட போது அச்சிலையின் தலைப் பகுதி இல்லாத நிலையிலேயே கண்டெடுக்கப்பட்டதையும் தனது அறிக்கையில் குறிப்பிடுகின்றார். அப்பகுதியில் முன்னர் நடத்தப்பட்ட கள ஆய்வுகளில் பல சான்றுகள் கிடைத்தமையைக் குறிப்பிட்டு அதற்குத் தொடர்புடைய வகையில் சில அரும்பொருட்கள் அப்பகுதியில் கிடைப்பதையும் ஒப்பிட்டுக் காணும் போது அப்பகுதியில் ஒரு கோயில் இருந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது என்று கூறுகின்றார். அப்பகுதி கிரேக்க கடவுளான சீயஸ் (Zeus) கடவுளுக்குப் பிரம்மாண்டமான கோயில் கண்டெடுக்கப்பட்ட அந்தோலியா நகருக்கு அருகில் இருப்பதால் இந்த வளாகம் முக்கியத்துவம் பெறும் ஒரு பண்டைய நகரமாக இருக்க வாய்ப்புள்ளதையும் குறிப்பிடுகின்றார். இந்த அய்சானோய் நகரம் யுனெஸ்கோவினால் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய நகரமாக 2012ம் ஆண்டில் பட்டியலில் இணைக்கப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஏறக்குறைய 5000 ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு நகரமாக இது அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த அகழாய்வுகள் நடைபெறுவதற்கு முன் சீயஸ் கடவுளின் கோவில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பகுதி பொ.ஆ.மு 3000 என கால வரையறை செய்யப்பட்டது. பொ.ஆ.மு 133ல் இந்த நகரத்தை ரோமானியப் பேரரசு கைப்பற்றி தன் ஆளுமைக்குள் உட்படுத்தியது. 2011ம் ஆண்டு முதல் துருக்கிய தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் இப்பகுதிகளில் தொடர்ச்சியான பல ஆய்வுகளைச் செய்து வருகின்றனர் என்பதோடு இவ்வாய்வுகள் அரிய பல கண்டுபிடிப்புகளை வெளிக்கொணர உதவியுள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. குறிப்பு: https://www.hurriyetdailynews.com/statue-of-greek-health-goddess-hygieia-unearthed-167210