Wednesday, May 16, 2018

நெம்புகோலாகும் நிஜங்கள்


 — முனைவர் ச.கண்மணி கணேசன்


வெற்றிக்கரை தேடும் ஆசைப் படகுகளே !
வாழ்க்கைக் கடலில் விசையாய்ப் பாயும்போது
ஏமாற்றப் புயல் வீசும்; இடைஞ்சல் பாறை தட்டும்;
உடையும்; உருக்குலையும்; துன்பஅலையும் தூக்கிஎறியும்
  கரையில்லாக் கடலுண்டா? நதியுண்டா? நிலையுண்டா ?
  படகுகள் கரையேறாமை கடலின் குற்றமா? கரையின் குற்றமா ?
    முயன்றால் படகுகள் முழுதாய்க் கரையேற
    நெம்புகோலாகும் நிஜங்கள் பல உண்டு.
குறிக்கோள் வானில் குஞ்சுகளோடும்  பிஞ்சுகளோடும்
கும்பலாய் அலையும் கூட்டுப் பறவைகளே!
திசைதெரிய வில்லையென்று மருண்டுநீர் சோர்ந்துவிட்டால்
அந்தரத்தில் ஆவிபோம் ஐயமில்லை சத்தியம்
  திசைகள் இருப்பதோ திட்டமாய் நிச்சயம்
  தெரியாத திண்டாட்டம் திசையின் குற்றமா? வானின் குற்றமா?
    தவிக்கும் பறவைகள் தாமாய்க் கூடடைய
    நெம்புகோலாகும் நிஜங்கள் பலஉண்டு 
நீதிவேண்டிப் போட்ட வழக்குகள் கோடி
பாதிவழியில் பயணம் தடைப்பட்டு ஓடி
மீதிவாழ்க்கை கேள்விக் குறியாய் நாடி
நாதியின்றி மிரண்டிருக்கும்; விதியை நொந்து நலிந்து நிற்கும்
  சட்டம் இருப்பது நம் கையில் ; திட்டம் இருப்பதும் நம் கையில்
  தீர்ப்பின்றித் தள்ளுபடியானால் சட்டத்தின் குற்றமா? வழக்கின் குற்றமா?
    இல்லாத தீர்ப்பை இனிமேல் எழுதிட
    நெம்புகோலாகும் நிஜங்கள் பலஉண்டு
பயிற்சி இல்லாத கைகள் பூப்பறிக்கும் போது; முட்கள் தைப்பது இயற்கை
பயிற்சி இல்லாத கைகள் படகு வலிக்கும் போது; சுழலில் சிக்குவதும் இயற்கை
பயிற்சி இல்லாத சிறகுகள் பறக்கத் தொடங்கும் போது; தரையில் வீழ்வதும் இயற்கை
கடமைச் சுமையைத் தோளில் தூக்க ;நெம்புகோலாகும் நிஜங்கள் பல உண்டு




ஒளித்துளிகளே;மின்மினிகளே
இருளைக் கிழித்து நின்று தனிமைப் படாதீர்கள்
ஓங்கார நாதம் போல் ஒன்றுபடுங்கள்
ஒன்றன்மேல் ஒன்றாய்ச் சுருண்டு விழும் அலை போல
ஒளிவெள்ளம் பாய்ச்ச உங்களால் முடியும்
அந்த வெளிச்சத்தில் இருளின் திண்மை கரைந்துபோம்
தோளுயர்த்தி நில்லுங்கள்
வெற்றியின் எதிர்பதம் வேகமாய்ப் புறமுதுகிடும்

இன்பமும் துன்பமும் இறைவகுத்த   நியதி
மலரும் முள்ளும் அழகினில் பாதி
உலவும் தென்றலைச் சித்திரை வேனிலில்
அனுபவிப்பது போல் சுகம் பெறுக

ஒளியும் இருளும் மாறி மாறி வரும் உலகம்
இயல்பென ஏற்று இருப்பது மனிதம்
ஒளியின் நிழலில் ஒதுங்கி நின்று
இருளில் விளக்கையேற்றி வாழ்க

நம்பிக்கை நம்பர் ஒன் நெம்புகோல்
நெம்புகோல் நம்பர் டூ  நெஞ்சுறுதி
முயற்சி மூன்றாவது நெம்புகோல்
 நாலாம்  நெம்புகோல் நான்  சொல்வேன்
தோல்வியில் துவளாச் சோர்வின்மை

வம்புகள் வாதங்கள் பேசுவதில் பலனில்லை
தெம்புடன் கையில் நெம்புகோல் எடுங்கள்
ஒளிமயமான எதிர் காலத்தைத்
தேடி ஓடும் வாழ்வு சுவைக்கும் .



________________________________________________________________________
தொடர்பு: முனைவர் ச.கண்மணி கணேசன் (kanmanitamilskc@gmail.com)




                                                                                                                                

பாலகுமாரன்


― ருத்ரா இ.பரமசிவன்


பாலகுமாரன்
https://www.facebook.com/bala.kumaran.39794




மெர்க்குரிப் பூக்கள் எனும்
தொடர்கதை மூலம்
மற்ற எழுத்தாளர்கள் தொட முடியாத‌
ஒரு நெருடல் மூலையில்
தன் பிரகாசத்தை துவக்கினார்.
அவர் எழுத்துக்கள்
துண்டு துண்டாய் அக்கினி கங்குகள் போல்
சொல் கோர்த்து வந்து
பக்கங்கள் நிறையும் போது
சிந்தனையின் கூர்மை அங்கே
பொய்மான் கரடு போல்
ஒரு பிரமிப்பான உவமையை
வேர் பிடித்து நிற்கும்.
அற்புத எழுத்தாளர் சுஜாதாவை
அடுத்து நிற்கும் நிழலா இவர்
என்று சில சமயங்களில் தோன்றலாம்.
இரும்புக்குதிரை தாயுமானவன்
போன்ற நாவல்கள்
இவர் தனித்தமைக்கு உயர்வான சான்றுகள்.
நவீனத்துவம் பின் நவீனத்துவமாக‌
முரண்டு பிடித்துக்கொண்டு
பிரசவம் ஆகும் போது
அந்த இலக்கியத்தின் வடிவத்தை
கன்னிக்குடம் உடைத்து
ரத்தம் சொட்ட சொட்ட‌
தமிழ்ச் சொற்களில் பிழிந்து தந்தவர்.
மிஸ்டிக் தனமாய் முகம் மறைக்கும்
அவர் குங்குமப்பொட்டில்
ஏதோ அபிராமி வழிபாடு தென்பட்டபோதும்
ஜெயகாந்த யதார்த்தத்தை
நிறைய தூவித்தருவார்.
படிக்க ஆரம்பித்தால் கீழே வைக்கத்தோன்றாத‌
அருமையான நடை.
கரடு முரடாக நம்மை எங்கோ
தள்ளிக்கொண்டு போய்
ஒரு குகைக்குள் முட்ட வைப்பார்.
ஆம் ஆன்மீகத்தின் நெருக்கடிக்குள் தான்
நாத்திகம் நாற்று பாவுவதாக‌
காட்டுவார்.
வாழ்க்கையின் முற்றிப்போன‌
முரண்பாடுகள் தான்
தத்துவம் என்று உட்பொதிவாய்
நிறைய எழுதியுள்ளார்.
ஆம் ஒரு கோணத்தில் அந்த‌
வெண்தாடியில் சிவப்புப்பொட்டு
இனம் புரியாத ஒரு "மார்க்ஸ்"
போலத் தோன்றலாம்.
எழுத்தில்
அவருடைய அதிரடி நடைகள் தான்
சினிமாக்களுக்கு "வசனம்" எழுத
அழைத்துச்சென்றது.
கமல் ரஜனியோடு
இவர் வசனமும் அங்கே நடித்தது
என்றால் மிகையாகாது.
"நான் ஒரு தடவை சொன்னா
நூறு தடவை சொன்ன மாதிரி"
என்ற "பஞ்ச்"
நாளைய நமது செங்கோல் ஆகலாம்.
ஆனாலும் அந்தச் செங்கோல்
இவரது பேனாவிலிருந்து தான்
கிளைக்கின்றது.
எழுத்தை ஒரு மவுன ஆயுதம்
ஆக்கியவர் பாலகுமாரன்.
நாத்திகத்தின் ஒரு காக்டெயில் வாடையுடன்
ஆத்திக தோற்றம்
பொய்மை எனும் விசுவரூபம்
எடுப்பதை நாம் இவர் கதைகளில்
பார்க்கலாம்.
சிந்தனைகளின்
சைக்கடெலிக் எனும்
காமாசோமா வண்ணக்கலவையில்
சைகோத் தனங்களின்
சவ்வூடு பரவல் தான்
மனித வாழ்க்கை என்றே
தன் கதைகளில் நிறுவி நிற்பார்.
உபனிஷதங்கள் எனும் வைக்கோற்படப்பில்
நாத்திக ஊசி கிடப்பதை
கையில் எடுத்து தன் கதையின்
கந்தல் யதார்த்தங்களை அழகாய்
தைத்துத் தந்து இலக்கியம் படைத்தவர்
இந்த எழுத்துச்சித்தர்.
இவர் இழப்பு ஈடு செய்ய முடியாதது.





படம் உதவி: https://www.facebook.com/bala.kumaran.39794

________________________________________________________________________
தொடர்பு: ருத்ரா இ.பரமசிவன் (ruthraasivan@gmail.com)




Sunday, May 13, 2018

திருச்சென்னம்பூண்டிக் கல்வெட்டுகள்



— து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.


சோழமண்டல வரலாற்றுத் தேடல் குழுவின் திருவையாறு மரபு நடைப்பயணத்தின்போது (06-05-2018) திருச்சென்னம்பூண்டித் திருக்கடைமுடி மஹாதேவர் கோயிலுக்குச் சென்றிருந்தோம். கல்வெட்டுகள் பலவற்றைக் கொண்டுள்ள  வரலாற்றுச் சிறப்புக் கொண்ட இக்கோயிலின் நிலைக்காலில் உள்ள கல்வெட்டின் ஒளிப்படம் கீழே தரப்பட்டுள்ளது.  கல்வெட்டின் பாடமும் விளக்கமும் இங்கே:

கல்வெட்டுப்பாடம்:


1    ஸ்வஸ்திஸ்ரீ
2    தெள்ளாற்றெ
3    றிந்த  நந்தி
4    ப்போத்தரைய
5    ர்க்கு யாண்டு
6    18 ஆவது தி
7    ருக்கடைமுடி
8    மஹாதேவர்க்
9    கு இரண்டு நொ
10   ந்தா விளக்கினு
11   க்கு குடுத்த பொ
12   ன் அறுபதின்
13   கழஞ்சு இப்பொ
14   ன் கொண்டு பலி
15   சை ஊட்டினா
16   ல் நாழ்வாய் நா
17   ழி நெய் முட்டாமே





விளக்கம்:
பல்லவ மன்னன் மூன்றாம் நந்திவர்மன், அவனை எதிர்த்த சோழரையும், பாண்டியரையும் வெள்ளாறு என்னுமிடத்தில் நடந்த போரில் தோற்கடித்ததனால் தெள்ளாறெறிந்த நந்திவர்மன் என்று அழைக்கப்பெறுகிறான். இவனது ஆட்சிக்காலம் கி.பி. 825-850. இவனது 18-ஆம் ஆட்சியாண்டில் பொறிக்கப்பட்ட கல்வெட்டுதான் நாம் இங்கு காணுவது. எனவே கல்வெட்டின் காலம் கி.பி. 843.  கல்வெட்டுப்படம் முழுக்கல்வெட்டையும் காட்டவில்லை.  

“ஸ்வஸ்திஸ்ரீ”  என்னும் மங்கலச் சொல்லுடன் கல்வெட்டு தொடங்குகிறது. ஸ்வஸ்திகச் சின்னமும், ஸ்ரீவத்சமும் இணைந்ததுதான் “ஸ்வஸ்திஸ்ரீ”.  இச்சொல் கிரந்த எழுத்துகளால் எழுதப்பட்டுள்ளது. சோழ அரசர்கள், பரகேசரி, இராசகேசரி என்னும் சிறப்புப் பெயர்களைத் தம் பெயருடன் இணைத்துக்கொண்டதுபோல், பல்லவர் தம் பெயருடன் போத்தரையர் (போத்தரைசர்) என்னும் சிறப்புப் பெயரை இணைத்துக்கொண்டனர்.  போத்து என்பது ஆண்கன்றினைக் குறிப்பது. பல்லவரின் இலச்சினை நந்தி (காளை) ஆகையால், அரசர்கள் போத்தரையர் என்று சிறப்புப் பெயரை இணைத்துக்கொண்டனர் எனக் கருதலாம். அரசரின் ஆட்சியாண்டு பதினெட்டு என்பது தமிழில் வழங்கும் எண்களின் குறியீட்டில் எழுதப்பட்டுள்ளது (ய=10 அ=8, யஅ=18). கோயிலில் எழுந்தருளியிருக்கும் இறைவரின் பெயர் கடைமுடி மகாதேவர்  என்பது. கடை என்னும் காலின் அடியையும், முடி என்னும் தலை முடியையும் அயனும், மாலும் காணப் பெறாமல் நின்ற காட்சியை இலிங்கோத்பவர் சிற்பத்தில் காண்கிறோம். அதன் அடிப்படையில் திருக்கடைமுடி மகாதேவர் என்னும் பெயர் அமைந்திருக்கக் கூடும். ஆனால், இதே கோயிலின் வேறு கல்வெட்டுகள் இறைவனின் பெயரைத் திருச்சடைமுடி மகாதேவர் என்றும்  குறிப்பிடுகின்றன.

கல்வெட்டு, கோயிலுக்கு நொந்தாவிளக்குக்கு (நந்தாவிளக்கு என்னும் வழக்கும் உண்டு) அறுபது கழஞ்சு பொன் கொடை கொடுக்கப்பட்டதைத் தெரிவிக்கிறது. இந்தப் பொன் அறுபது கழஞ்சு ஸ்ரீபண்டாரத்தில் (கோயில் கருவூலத்தில்) முதலாக (மூலதனமாக) வைக்கப்படும். அதிலிருந்து கிடைக்கப்பெறும் பலிசையால் (வட்டி) நாள்தோறும் ஒரு நாழி நெய்யைக் கொண்டு விளக்கேற்றப்படும். பலிசை, சில கல்வெட்டுகளில் பொலிசை எனவும் குறிக்கப்பெறும். விளக்கெரிக்கும் செயலுக்குத் தடை ஏற்படக்கூடாது என்பதைக் குறிக்கக் கல்வெட்டில் “முட்டாமே”  (முட்டாமல்) என்று குறித்திருப்பதைக் காணலாம்.



___________________________________________________________
தொடர்பு: து.சுந்தரம்
doraisundaram18@gmail.com
கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.அலைபேசி :  9444939156.



என் அம்மா

என் அம்மா 

 — முனைவர் ச.கண்மணி கணேசன்


காலைக் கதிரவன் உதித்தவுடன்
                  தட்டியெழுப்புவாள் என் அம்மா 
கண்ணை விழித்துப் பார்த்தவுடன்
                  கனிவாய்ச் சிரிப்பாள் என் அம்மா 
பல்லைத்தேய்த்து நான் குளிக்கத்
                  துணையாய் இருப்பாள் என் அம்மா 
பள்ளிச் சீருடை அணிவித்துப்
                  பசியை நீக்குவாள் என் அம்மா 
அம்மா டாடா காட்டினால்  தான்
                  அழாமல் வருவேன் பள்ளிக்கு 
மாலை நேரம் வீடு வந்தால்
                  அம்மா முகம்தான் டானிக்கு 


பாடம் படிக்க அமர்ந்து விட்டால்
                  சிம்ம சொப்பனம் தான் எனக்கு 
கெஞ்சிக் கொஞ்சி மிஞ்சி அம்மா 
                  சொல்லித் தருவதென் நன்மைக்கு 
அழகான என் அம்மா கதை சொன்னால்
                  துக்கமும் துயரமும் ஓடிவிடும் 
அன்புள்ள என் அம்மா மடியமர்ந்தால் 
                  தூக்கம்தானே ஓடிவரும் 
உலகிலேயே உயர்ந்தவள் 
                  என் அம்மா அம்மா அம்மா தான்.  



படம் உதவி: ஓவியர் எஸ். இளையராஜா
http://www.elayarajaartsgallery.com/o-painting.php
Mobile No : +91 98411 70866 
Email : artistilayaraja@gmail.com


________________________________________________________________________
தொடர்பு: முனைவர் ச.கண்மணி கணேசன் (kanmanitamilskc@gmail.com)





Sunday, April 29, 2018

பாசுபதம் – ஒரு பார்வை



——   து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.


முன்னுரை:
சென்ற 24-12-2017 ஞாயிறன்று, கோவை வாணவராயர் அறக்கட்டளையினர் மாதந்தோறும் நடத்திவருகின்ற வரலாற்று உலாவில் கலந்துகொண்டேன். காங்கயம் பகுதியில் பரஞ்சேர்பள்ளி, மடவிளாகம், மயில்ரங்கம் ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்றிருந்தோம். மூன்றுமே, வரலாற்றுப் பின்னணியையும், கல்வெட்டுகள் உள்ள கோயில்களையும் கொண்டிருக்கும் ஊர்கள். பார்க்கப்படாத ஊர்கள். அவற்றுள், மடவிளாகத்தில் உள்ள ஆருத்ர கபாலீசுவரர் கோயில், இக்கட்டுரை எழுதக் காரணமாய் அமைந்தது.

மடவிளாகம் – பச்சோட்டு ஆவுடையார் கோயில்:
மடவிளாகம், காங்கயம் வட்டத்தில் பார்ப்பினி ஊரை ஒட்டியுள்ள ஓர் ஊர். இங்குள்ள பச்சோட்டு ஆவுடையார் கோயிலில், கி.பி. 13-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கொங்குப்பாண்டியன் வீரபாண்டியன் காலத்துக் கல்வெட்டு ஒன்றும், அதே நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கொங்குச் சோழன் (பெயர் தெரியாத அரசன்) காலத்துக் கல்வெட்டு ஒன்றும், கி.பி. 15-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த விசயநகர அரசர் தேவராயர் காலத்துக் கல்வெட்டுகள் இரண்டும் உள்ளன. இக்கல்வெட்டுகள் நான்கிலும், இறைவன் பெயர் பச்சோட்டு ஆவுடையார் என்றே குறிக்கப்பட்டுள்ளது. உலாவுக்குத் தலைமையேற்று வந்திருந்த தொல்லியல் அறிஞர் பூங்குன்றன் அவர்கள், இக்கோயிலின் வரலாற்றுச் சிறப்பு பற்றி எடுத்துரைத்தார்.

மடவிளாகம் என்பது படை வீரர்கள் இருக்கும் இடத்தையும், கோயிலின் மடங்கள் இருக்கும் இடத்தையும் குறிக்கும். இங்கே, கோயில் மடம் இருந்துள்ளது. அந்த மடம் ஒரு பாசுபத மடமாகும். பாசுபதம், சைவத்தின் ஒரு நெறி. சைவத்தின் ஒரு பிரிவு.

பச்சோட்டு ஆவுடையாரும் ஆருத்ர கபாலீசுவரரும்:
பச்சோட்டு ஆவுடையார் என்ற பெயர் எப்படி வந்தது? ”தினமலர்”  நாளிதழின் கோயில்கள் பற்றிய இணையதளத்தில் இக்கோயில் பற்றிய குறிப்பு இவ்வாறு கூறுகிறது:   இக்கோயிலில், இறைவன் சிவன், தன் நகத்தால் தரையைக் கீறியதால் ஏற்பட்டதாகக் கருதப்படும்  ஒரு சுனைக் குளம் உள்ளது. இச்சுனைக்குளத்தில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பச்சை மண்ணாலான ஒரு பானைக்குடம் தோன்றும். அது முழுதும் திருநீற்றுச் சாம்பல் நிறைந்திருக்கும். எனவே, இறைவன் பச்சோட்டு ஆவுடையார் எனப்படுகிறார். இது, கோயில் பற்றிய ஒரு தொன்மைப் புனைவு.  ஆனால், பாசுபதப் பின்னணியில் பெயர்க்காரணம் வேறு. பாசுபத நெறியில், பிரம்மனின் தலையைக் கொய்த சிவன், தன் கையில் பிரமனின் தலையைக் (பச்சை மண்டை ஓட்டை) கையில் ஏந்தியவாறு  இருப்பதால் இப்பெயர் பெற்றான். (பச்சை என்பது நிறத்தைக் குறிப்பதல்ல; பசுமையையும், இளமையையும் குறிப்பது.) இலகுலீச பாசுபதத்திலிருந்து கிளைத்தவையே காளாமுகமும், காபாலிகமும். இவையும் பாசுபதம் என்னும் பெயரால் அறியப்படுகின்றன. உருத்திரன் என்னும் சுடலைச்சிவனுடன்  தொடர்புடையவை. ஆருத்ரா (ஆதிரை என்று தமிழகத்தில் பரவலாக அறியப்படுவது.) என்பது ஒரு நாள்மீனைக் (நட்சத்திரம்) குறிப்பது; பச்சை, ஈரம் என்னும் பொருளுடையது. கொய்த நிலையில், பிரமனின் மண்டை ஓடு (கபாலம்) பச்சையாகவும், ஈரமாகவும் இருப்பதன் அடிப்படையில், ”ஆருத்ரா”  என்னும் அடைமொழியைப் பெற்ற ”கபாலம்”,  ஆருத்ர கபாலம் ஆனது. ஆருத்ர கபாலத்தை ஏந்திய சிவன், ஆருத்ரகபாலீசுவரன் என்னும் பெயர் பெற்றது பொருத்தமே. வடமொழியாளர்கள் ஆருத்ரகபாலீசுவரன் என்று பெயர் சூட்டி மகிழ்ந்தனர் எனில், அழகுத் தமிழில் ”பச்சோட்டு ஆவுடையார்” என்றும் “பச்சோட்டு ஆளுடையார்”  என்றும் இறைவன் அழைக்கப்பெறுகிறான். கல்வெட்டுகளில் இப்பெயர்களே காணப்படுகின்றன. (பச்சை+ஓடு, “பச்சோடு”  என்றாகிறது. பச்சோடு ஏந்திய என்பதைக் குறிக்கையில், வேற்றுமை உருபு இணைந்தும் பின் மறைந்தும் “பச்சோட்டு”  என்றாகிறது.)

இலகுலீசர் -  இலகுலீச பாசுபதம்:
பாசுபத நெறியைத் தோற்றுவித்தவர் இலகுலீசர் என்பார் ஆவர். எனவே, இவர் பெயரால் “இலகுலீச பாசுபதம்”  என்னும் பெயர் வழங்கிற்று. இவர், குஜராத் மாநிலத்தில் வடோதராவுக்கு அருகில் “கார்வான்”  எனத் தற்போது வழங்கும் “காயாவரோஹன”  என்னும் பகுதியில் பிறந்தவர். இவரது பிறப்பு ஒரு கடவுள் உருவாகவே (சிவனின் இருபத்தெட்டாவது அவதாரம்) கருதப்படுகிறது. சைவம், ஒழுங்கு குறைவுற்ற நிலையில் இருந்ததால், சிவனே சைவத்தை நெறிப்படுத்த மனித உருக்கொண்டு இலகுலீசராகப் பிறப்பெடுத்தார் என்று கருதப்படுகிறது. இவரது உருவச் சிற்பங்களில் கையில் ஒரு பெரிய தடி (தண்டம்) காணப்படும். ஒழுங்குபடுத்தும் செயலைக் குறியீடாக விளக்குவதற்கே கையில் தண்டம் காட்டப்பெறுகிறது. (”லகுல”, “லகுட” ஆகியன தண்டம்/தடி என்பதைக் குறிக்கும் பிராகிருதச் சொற்கள்.) இவர், குஜராத், மகாராட்டிரம், ஒரிசா (தற்போது ஒடிசா) ஆகிய மாநிலங்களில் மடங்களை நிறுவிப் பாசுபத நெறியைப் பரப்பினார். ஏற்கெனவே, சமணர்கள் பள்ளிகளை உருவாக்கிக் கல்வி, மருத்துவம் ஆகியவற்றை மக்களுக்குக் கொடையாக நல்கி வந்த நிலையில் – சமணம் வளர்ச்சியுற்ற நிலையில் -  சமணத்துக்கு எதிராக இலகுலீசர் செயல்பட்டார். புதியதொரு நெறி என்று தோன்றாதவாறு, தொல்குடிச் சிவவழிபாட்டைப் பாசுபத வழிபாடாக விரிவாக்கினார். எனவே, பழங்குடியினரின் தன்மையை உள்ளடக்கியதாக இலகுலீசம் விளங்கிற்று. சமூக நெருக்கடிகளுக்கு ஆளான பழங்குடிகளுக்கு ஆதரவும், உதவியும் பாசுபதம் தந்தது.

தமிழகத்தில் இலகுலீச பாசுபதம்:
கி.பி. 5-6 -ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இலகுலீச பாசுபதம் செல்வாக்குப்பெறுகிறது. தமிழகத்தின் வடபகுதியில் அதன் கிளைகள் (மடங்கள்) மிகுதி. பாசுபதத்தார், அரசர்களின் குருவாக உயரும் நிலையும் ஏற்பட்டது. இறந்துபோன அரசர்களின் நினைவாக எழுப்பப்பட்ட பள்ளிப்படைக் கோயில்களில் பூசைக்கும் நிருவாகத்துக்கும் பாசுபதத்தார் அமர்த்தப்பட்டனர். மேல்பாடிக் கோயில் அரிஞ்சய சோழனின் பள்ளிப்படைக் கோயிலாகும். அக்கோயிலைப் பிரித்துக் கட்டியபோது, அரிஞ்சயனின் எலும்புக்கூடு கிடைத்ததாக அறிகிறோம். அப்போது கிடைத்த கல்வெட்டொன்றில், “லகுலீச பண்டிதர் ரக்ஷை” என்னும் தொடர் காணப்பட்டது. தருமபுரிப்பகுதியில் சென்னிவாய்க்கால் என்னுமிடத்தில் கி.பி. 5-6-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கன்னடக்கல்வெட்டில் பாசுபதம் பற்றிய குறிப்புள்ளது. கன்னடக் கல்வெட்டில் சில வரிகள் கீழே தரப்பட்டுள்ளன.

1 கலிசோரேச்0வர பல்லவேச்0வர
2 உத்துங்க நிர்மல நன்னேச்0வர கீர்த்தி சா0ஸன லஸத் காஞ்சீ புஜங்கேச்0வர
6 .............................வித்தெ ராசி0ய குருகளு புஜங்கரா குரு க்ருஹந்தும்பேச்0வரந்தத் புஜங்கர சிஷ்யர்வேர லாகுளாகமிக வித்யாராசிகள் ஸாஸனம்

காஞ்சியைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட பாசுபத குரு புஜங்கர் என்பாரின் சீடர் வித்தியாராசி ஆவார் என்பது செய்தி. கல்வெட்டில் வரும் சொற்கள் காஞ்சீ , ”புஜங்கர சிஷ்யர்” , “வித்யாராசி”   ஆகிய சொற்கள் இச்செய்தியைச் சுட்டுகின்றன. மேலும் ஒரு சொல் இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது.  ”லாகுளாகமிக”  என்னும் அச்சொல்லை “லகுள” + “ஆகமிக” எனப்பிரித்துப் பொருள்கொண்டால் லகுலீச ஆகமத்தைச் சேர்ந்த பாசுபதத்துறவி “வித்யாராசி” என்பது பெறப்படுகிறது. பாசுபதத் துறவிகளின் பெயர்கள் “ராசி”   என்னும் பெயரொட்டுடன் முடியும் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
தமிழகத்தில் இரு குடைவரைக் கோயில்களில் பாறைப்புடைப்புச் சிற்பங்களாகவும், இருபத்தைந்து ஊர்களில்  தனிச் சிற்பங்களாகவும் இலகுலீசர் சிற்பங்கள் கிடைத்துள்ளன. குடைவரைக் கோவில்களாவன மதுரை-அரிட்டாபட்டியும், புதுக்கோட்டை-தேவர்மலையும். விழுப்புரம் மாவட்டத்தில் மாம்பழப்பட்டு, மாரங்கியூர், பேரிங்கூர், சிற்றிங்கூர், கப்பூர், கண்டம்பாக்கம், ஓமந்தூர், வடமருதூர், கீழூர், மேல்பாக்கம், நெடிமோழையனூர், திருவாமாத்தூர், ஆனங்கூர் எனப் பதின்மூன்று சிற்பங்கள் கிடைத்துள்ளதால், தமிழகத்தில் பாசுபத நெறி தொண்டை நாட்டில் மிகுதியும் பரவியிருந்தமை புலப்படுகிறது. இலகுலீசர் சிற்பங்கள் கிடைத்த பிற ஊர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவை திருவாரூர் (தஞ்சை மாவட்டம்), திருவொற்றியூர் (சென்னை மாவட்டம்), பேரூர் (கோவை மாவட்டம்), அரிகேச நல்லூர் (நெல்லை மாவட்டம்) ஆகியன. இவற்றில், திருவாரூர்ச் சிற்பம் சிறப்புப் பெற்றது. பல்லவர் காலத்தைச் சேர்ந்த இவ்வரிய சிற்பத்தில், மிகப்பெரிய அளவில் சடை மகுடம் காணப்படுகிறது. சிற்ப இலக்கணங்களின் அடிப்படையில், மஹாராஜ லீலாசனத்தில் சூசி முத்திரையில் அமைந்துள்ளது. இடக்கையில், பாம்பு சுற்றிய இலகுல தண்டத்தைத் தாங்கியவராக விளங்குகிறார். கலை அழகுடன் உள்ளது. பேரூரில் இருக்கும் சிற்பம் வேறொரு சிறப்பைப் பெற்றுள்ளது. வட இந்தியப்பகுதிகளில் இலகுலீசருக்குரிய அடையாளமாக நிமிர் குறி சுட்டப்பெறுகிறது. தமிழகத்தில் நிமிர்குறியுடன் காணப்படும் சிற்பங்கள் பேரூர்ச் சிற்பமும், தாராபுரம் வட்டம் கரையூரில் கிடைத்த இலகுலீசர் சிற்பமும் மட்டுமே. இவை, கோவை அரசு அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன.

திருவொற்றியூர், இலகுலீச பாசுபதத்தின் மையம் போல விளங்கியது. இங்குள்ள கோயில், காரணை விடங்கதேவர் கோயில் என்று அழைக்கப்படுகிறது. காரணை என்பதும் காயாரோகணம் என்பதன் திரிபாகவே இருக்கவேண்டும். காரோணம் என்பதும் இன்னொரு திரிபே. கச்சி, குடந்தை, நாகை ஆகியன காயாரோகணக் கோயில்கள் எனப்படுகின்றன.  திருவானைக்காவில் பாசுபத கிருஹஸ்த மடம் ஒன்று  இருந்துள்ளது. அகில நாயகி திருமடம் என்னும் பெயரில் இலங்கிய இம்மடம், பாசுபத மரபின் சிறப்பிடம் பெற்றது. கி.பி. 13-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியைச் சார்ந்தது என்கிறார் தொல்லியல் அறிஞர் கே.வி. மகாலிங்கம் அவர்கள். இம்மடத்தின் தலைவராகப் பதவியேற்ற சதாசிவ தீட்சிதர் என்பார் புகழ் பெற்றவர். கி.பி. 1654 முதல் கி.பி 1714 வரை இவர் ஆட்சி செய்துள்ளார்.

கொங்குப்பகுதியில், காரைத்தொழுவு என்னும் ஊருக்கருகில் ஒரு பள்ளிப்படைக் கோயில் இருந்துள்ளது. அந்தப் பள்ளிப்படை, கொங்குப்பகுதியில் ஆட்சி செய்த வீரகேரள அரசன் ஒருவனுடைய மூத்த அப்பாட்டருடையது. (மூத்தஅப்பாட்டர்=கொள்ளுத்தாத்தா).

இப்பள்ளிப்படைக் கோயில் பாசுபதத் தொடர்புடையது. கோவைப்பகுதியில், பாசுபதத் தொடர்புள்ள கபாலீசுவரர் கோயில் அவிநாசி வட்டம் சேவூரில் உள்ளது. பேரூரில் இலகுலீச பாசுபத மடம் இருந்துள்ளது. பேரூரில் கிடைத்துள்ள இலகுலீசருடைய சிற்பம் பற்றி மேலே குறிப்பிட்டுள்ளோம். கி.பி. 6-ஆம் நூற்றாண்டில் கொங்குப்பகுதி கங்கர் ஆட்சியின் கீழ் வந்தது. இந்தக் காலகட்டத்தில் பாசுபதம் கொங்குப்பகுதிக்கு வந்திருக்கவேண்டும் எனக்கருதப்படுகிறது.

பாசுபதம் - மேலும் சில செய்திகள்:
சீடர்களும், கோத்திரங்களும்:
இலகுலீசர் தம் தத்துவங்களைப் “பாசுபத சூத்திரங்கள்”  என்னும் நூலில் எழுதியுள்ளார். இந்நூலுக்குக் கௌண்டின்யர் என்ற முனிவர் உரை எழுதியுள்ளார். சங்ககாலத்திலிருந்தே தமிழகத்தில் பாசுபத சமயம் பரவியிருந்தது. கௌண்டின்ய கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த பூஞ்சாற்றூர் பார்ப்பான் கௌணியன் விண்ணந்தாயன் என்பவனைப் பற்றிய குறிப்பு உள்ளது. வாயு புராணம், இலிங்க புராணம், கூர்ம புராணம் ஆகியவற்றில் இலகுலீசர், இலகுலீசரின் சீடர்கள்  ஆகியோர் பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. வாயு புராணம், இலகுலீசர், வியாசரும், கண்ணனும் வாழ்ந்த காலத்தில் இருந்தவர் என்கிறது. இவரது சீடர்களாக, குசிகா(குசிகன், கௌசிகன்), கார்க்3க3(ர்), மித்ரா (மைத்ரேய), கௌருசிய(ன்) என்பவர்கள் குறிக்கப்படுகிறார்கள். இந்நான்கு சீடர்களும் தம் ஆசானிடம் கற்றுப் புரிந்துகொண்டவற்றை அவரவர் பாணியில் தனித்தனிப் பிரிவுகளாகப் பரப்பினர். இவர்களின் பெயரில் தொடர்ந்த மரபுப் பிரிவுகள் கோத்திரங்களாயின. ஐந்தாவதாக ஒரு சீடரும் உண்டு. அனந்தர் என்பது அவரது பெயர். அவரது வழி சித்3த4யோகே3ச்0வரி என்பதாகும். இது தாந்திரீக வழிமுறைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அவர் வழி நடப்போர் அனந்த கோத்திரத்தார். அவர்கள் சித்தரைப்போலவும் பித்தரைப்போலவும் திரிந்து வாழும் இயல்பினர். மௌனம், மடி (சோம்பர்) உடையவர். மனித உரு, பேயுரு ஆகிய பல்வேறு வடிவங்களில் (வேடங்களில்) அலைபவர். மும்பைக் கருகில் இருக்கும் ஜோகே3ச்0வரி குகைக் கோயில் அனந்த கோத்திரத்தைச் சார்ந்தது. இக்கோயிலில், காலச்சூரி அரசர் ஆட்சியில் கி.பி. 6-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இலகுலீசர் சிற்பம் உள்ளது. மும்பைக்கருகில் உள்ள எலிஃபெண்டா குகையிலும் இலகுலீசர் சிற்பங்கள் உள்ளன.

ஆந்திரம்-கருநாடகம் பகுதிகளில் பாசுபதம்:
ஆந்திரத்தில் ரேணாண்டு அரசர்கள் பாசுபதத்தை ஆதரித்தனர். இவர்தம் கல்வெட்டுகளில், தொடக்கப்பகுதியான மங்கலக் கூற்றில் “சிவ-லகுலீச” , “லகுடபாணி”  ஆகிய தொடர்கள் காணப்பெறுகின்றன. கர்நூலில் இருக்கும் பைரவகொண்டா கல்வெட்டு இலகுலீசரைத் “தண்டீசுவரர்”  என்னும் பெயரால் குறிக்கிறது. கருநாடகத்தில், பாதாமிச் சாளுக்கிய விக்கிரமாதித்தன் காலம் வரை வைணவம் முன்னிலை பெற்றிருந்தது. விக்கிரமாதித்தன் காலத்தில் பாசுபத நெறி முன்னிலை பெற்றமை கல்வெட்டுச் சான்றுகளால் அறியப்படுகிறது. விக்கிரமாதித்தன் காலத்துக் கோயில்களில், தேவ கோட்டங்களில் இலகுலீசர் சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன.  அரசு ஆதரவினால் பாசுபத மடங்கள் உருவாகின. ஆலம்பூரில் பாசுபத மடம் இருந்துள்ளது. கல்வெட்டுகளில், பாசுபத மடத்தலைவர்கள், ஈசான ஆச்சார்யா, சைவ மாமுனி ஆகிய பொதுப்பெயரால் அழைக்கப்பெற்ற செய்தி காணப்படுகிறது. அவர்களின் இயற்பெயரோடு பட்டர், பட்டாரகர் என்னும் ஈற்றொட்டுப் பெயர்களும் உள்ளன. ஆலம்பூர், பின்னாளில், 9-ஆம் நூற்றாண்டில், காளாமுகம் செல்வாக்குபெற்ற இடமாக மாற்றம் பெற்றது. பாதாமியில், இலகுலீசர் கோயில் உள்ளது. பட்டதக்கல்லில் இருக்கும் விரூபாட்சர் கோயிலிலும், மல்லிகார்ச்சுனர் கோயிலிலும் இலகுலீசர் சிற்பங்கள் உள்ளன. தென்னிந்தியப் பகுதிகள் முழுவதிலும் ஏராளமான பாசுபதச் சிவன் கோயில்களைக் கண்டதாகச் சீனப்பயணி யுவான் சுவாங் பதிவு செய்கிறார்.

வடநாட்டில் பாசுபதம்:
குஜராத்தில் தொடங்கிய பாசுபதம் வடநாட்டில் பல மாநிலங்களில் பரவிற்று. உத்தரப்பிரதேசம், மத்தியப்பிரதேசம், ராஜஸ்தான், பஞ்சாப்,  ஆஃப்கானிஸ்தான், ஒடிசா, மகாராட்டிரம் ஆகிய மாநிலங்களில் இலகுலீசர் சிற்பங்களும், கோயில்களும் உள்ளன. ஏறத்தாழ 4-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 14-ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான ஆயிரம் ஆண்டுகள் பாசுபதம் நிலைத்திருந்தது எனலாம். பாசுபதத்தின் மிகுந்த செல்வாக்கான காலம் 7-ஆம் நூற்றாண்டு எனக்கருதப்படுகிறது. பாசுபத நெறிப் பள்ளியில் இடைவிடாது தோன்றிய பல ஆசான்கள் தோன்றியதும் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் சென்றதுமே இதற்குக் காரணம். 8-ஆம் நூற்றாண்டு வடமொழிக் கவி பவபூதி, காளிதாசனுக்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுகின்றவர். இன்னொருவர் ஹர்ஷரின் அரசவைக் கவிஞர் பாணபட்டர். இருவரின் நூல்களிலுமே, பாசுபதக் குறிப்புகள் உள்ளன.  சீனப்பயணி யுவான் சுவாங் தன் குறிப்புகளில் பாசுபதத்தாரைப்பற்றி எழுதியுள்ளார். காசியில் அவர் பத்தாயிரம் பாசுபதர்களைப் பார்த்ததைப் பதிவு செய்துள்ளார். கடல் கடந்து தென்கிழக்காசிய வரை பாசுபதம் நீண்டிருந்தது என்பதற்குக் கல்வெட்டுச் சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன.



 துணை நின்ற நூல்கள் மற்றும் இணையப் பகுதிகள்:
1 Indian Temples & Iconography - Indiatemple.blogspot.com
2 Hinduwebsite.com
3 தமிழகத்தில் லகுலீச பாசுபதம் –நூல். ஆசிரியர்கள்: மங்கை ராகவன்,
சி. வீரராகவன், சுகவன முருகன். பதிப்பாளர்: புது எழுத்து, காவேரிப்பட்டிணம்.





___________________________________________________________
தொடர்பு: து.சுந்தரம்
doraisundaram18@gmail.com
கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.அலைபேசி :  9444939156.







முதலாம் இராசராசனின் புகழ் பெற்ற கல்வெட்டு



——   து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.


முன்னுரை:
முதலாம் இராசராசன் தான் எடுப்பித்த கோயிலுக்குத் தான் கொடுத்த கொடைகளையும், தன் அக்கன், தன் அரசியர் ஆகியோர் கொடுத்த கொடைகளையும், அவற்றோடு யாரெல்லாம் கொடை கொடுத்தனரோ அவர்களின் கொடைகளையும் பதிவு செய்த ஒரு புகழ் பெற்ற கல்வெட்டின் ஒளிப்படத்தைக் காண நேர்ந்தது. அக்கல்வெட்டுத் தகவல் இங்கு கொடுக்கப்படுகிறது.

முதலாம் இராசராசன் தஞ்சைக் கோயில் எடுப்பித்தமைக்குச்  சான்று






கல்வெட்டின் பாடம்:
1    ஏதத் விச்0வ நிருப ச்0ரேணி மௌலி மாலோபலாளிதம் சா0ஸநம் ராஜராஜஸ்ய ராஜகேஸரி வர்மண: 
திருமகள் போலப் பெருநிலச்செல்வியுந் தனக்கேயுரிமைபூ
2    ண்டமை மநக்கொளக் காந்தளூர்ச்சாலை கலமறுத்தருளி வேங்கைநாடுங் கங்க
பாடியுந் தடிகைபாடியும் நுளம்பபாடியுங் குடமலை நாடுங் கொல்ல
3    முங் கலிங்கமும் எண்டிசை புகழ்தர ஈழமண்டலமும் இரட்டபாடி ஏழரை இலக்
கமுந் திண்டிறல் வென்றித் தண்டாற்கொண்ட தன்னெழில் வளரூ         
4    ழியுளெல்லா யாண்டுந் தொழுதக விளங்கும் யாண்டேய் செழியரைத்தேசுகொள்
கோராஜகேஸரி வர்ம்மரான ஸ்ரீ ராஜராஜ தே3வர்க்கு யாண்டு இ
5    ருபத்தாறாவது நாள் இருபதினால் உடையார் ஸ்ரீ ராஜராஜதேவர் தஞ்சாவூர்க்
கோயிலிநுள்ளால் இருமடிசோழநின் கீழைத்திரும
6    ஞ்சநசாலை தா3நஞ்செய்தருளாவிருந்து பாண்ட்யகுலாச0நி வளநாட்டுத் தஞ்சா
வூர்க்கூற்றத்துத் தஞ்சாவூர் நாம் எடுப்பிச்ச திருக்கற்றளி
7    ஸ்ரீ ராஜராஜீச்0வரமுடையார்க்கு நாங்குடுத்தநவும் அக்கன் குடுத்தநவும் நம்
பெண்டுகள் குடுத்தநவும் மற்றும் குடுத்தார் குடுத்தநவும்
8    ஸ்ரீவிமாநத்தில்க் கல்லிலே வெட்டுக என்று திருவாய் மொழிஞ்சருள ...............

விளக்கம்:
வடமொழிச் சுலோகம்
தொடக்கத்தில் வரும் ”ஏதத் விச்0வ நிருபச்0ரேணி மௌலி மாலோபலாளிதம் சா0ஸநம் ராஜராஜஸ்ய ராஜகேஸரி வர்மண:”  என்பது வடமொழிச் சுலோகம் ஆகும். இச் சுலோகம் இராசராசனுடைய தஞ்சைக் கல்வெட்டுகளில் நான்கில் மட்டுமே காணப்படும் அரியதொரு சுலோகமாகும். இதன் பொருள்,  “(தன்னை வணங்கும்) முடிமன்னர் கூட்டத்தினரின் கிரீடங்களில் உள்ள வைரங்களினால் ஒளிவிளக்கம் பெற்ற (பாதங்களுடைய) ஸ்ரீ ராஜராஜன் எனப்படும் ராஜகேஸரிவர்மனுடைய சாசனம் இது”  என்பதாகும். தொடர்ந்து வருகின்ற தமிழ்ப்பகுதி – நான்கு வரிகள் - இராசராசனின் மெய்க்கீர்த்திப் பகுதியாகும். மெய்க்கீர்த்தி எழுதும் முறையை இராசராசனே முதலில் உருவாக்கினான் எனலாம். இம்மெய்க்கீர்த்தி முறையைப் பின் வந்த சோழரும், பாண்டியரும் பின்பற்றினர். இராசராசனின் ஆட்சிக் காலம் கி.பி. 985-1014. மெய்க்கீர்த்தி எழுதும் முறை அவனது எட்டாம் ஆட்சியாண்டு முதல் சாசனங்களில் இடம் பெறுகிறது.

 காந்தளூர்ச் சாலை கலமறுத்தருளி:
மெய்க்கீர்த்தியில், அவனது முதல் வெற்றியாகிய காந்தளூர்ச்சாலை கலமறுத்தமை சுட்டப்பெறுகிறது. சேரவரசனாகிய பாஸ்கரரவி வர்மனின் மரக்கலங்களைக் (கப்பற்படையை) காந்தளூர்ச்சாலையில் போர் நிகழ்த்தி அழித்தான் என்பது ஒரு கருத்து. சாலை என்பது உணவுச்சாலையைக் குறிக்கும் என்பதாகவும், கலமறுத்தல் என்பது இத்தனை மாணவர்க்கு உணவு அளிக்கலாம் என்று வரையறை செய்தல் என்பதாகவும் இன்னொரு கருத்து. சாலை என்பது உணவு அளிக்கும் அறச் சாலை எனவும், காந்தளூர் அறச்சாலையில் சோறு அட்டுவதை அரசன் நிறுத்திய செய்தியைக் குறிப்பதாகவே தொல்லியல் அறிஞர் து.அ. கோபிநாதராவ் கொண்டார். கவிமணி தேசிகவிநாயகம் பிள்ளை அவர்களும் இதனை ஆய்ந்து, “அரசன் காந்தளூர் சோற்றுச்சாலையில் உணவு அளிக்கவேண்டிய முறையை நிர்ணயித்துத் திட்டம் செய்தான்”  என்று கூறியுள்ளார். உணவுச் சாலை என்னும் கருதுகோளைப் பெரும்பாலான ஆய்வறிஞர்கள் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை எனத் தெரிகிறது. ஆனால், தொல்லியல் ஆய்வறிஞர் தி.நா. சுப்பிரமணியன் இதை வேறொரு கோணத்தில் அணுகுகிறார். ”கி.பி. 868-ஆம் ஆண்டில் வேணாட்டு ஆய்குல வேந்தனான கருநந்தடக்கன் என்பான் காந்தளூரில் உள்ள சாலையை மாதிரியாகக் கொண்டு அதைப் பின்பற்றிப் பார்த்திவசேகரபுரம் என்னுமிடத்தில் ஒரு சாலை நிறுவியதைத் தெரிவிக்கும் செப்பேட்டுச் சாசனத்தில்” விளக்கமாக உள்ள செய்திகளின் அடிப்படையில், ”காந்தளூர்ச்சாலையும், அதைப்பின்பற்றி நிறுவப்பட்ட பார்திவசேகரபுரத்துச் சாலையும் ஒருவகைப் பாடசாலைதான்; மாணவர்கள் அவ்விடத்திலேயே தங்கி உணவு கொண்டு படித்துவந்திருக்கிறார்கள்; அந்தச் சாலைக்கெனத் தனியாக வேண்டிய சொத்து இருந்துள்ளது; அதன் தலையீடற்ற நிர்வாகம் ஆசிரியர்களுக்கு நிகரான சட்டர்கள் என்பாரிடம் இருந்தது. தன்னாட்சி பெற்ற தற்காலத்துப் பல்கலைக் கழகங்களுக்கு ஒப்பாக அச்சாலை விளங்கியது.” (கட்டுரை ஆசிரியர் குறிப்பு: தற்காலம் இயங்கிவரும் IAS/ARMY ACADEMY என்னும் அமைப்புகளோடு ஒப்பிடலாம்?). அங்கு பயின்ற மாணவர்கள், வேதப்புரோகிதக் கல்வியுடன், நாட்டு நிர்வாகம், போர்முறை ஆகியனவற்றையும் – அதாவது CIVIL, MILITARY  ஆகிய இருதிறத்த நிர்வாக அறிவினைக் – கற்றுத்தேர்ந்து, தமிழகத்தின் மூவேந்தரிடத்தும் பிரமமாராயர் போன்ற பெரும் பதவியில் பணியாற்றும் தகுதியினைப் பெற்றார்கள்.

இவர்கள் பிராமணராய் இருந்தனர். எந்த ஓர் அரசுக்கும் கட்டுப்படாத ஒரு நிறுவனமாக இயங்கிவந்த அச்சாலையில் ஏற்பட்ட சிக்கலை (அல்லது முறைகேடு?) நெறிப்படுத்தவேண்டிவந்தபோது  படைவலி கொண்டே அதைச் செய்து முடிக்க வேண்டியிருந்தது. முதலாம் இராசராசன் மட்டுமல்ல, அவனை அடுத்து ஆட்சி செய்த முதலாம் இராசேந்திரன், பெயரன் முதலாம் இராசாதிராசன், முதலாம் குலோத்துங்கன் ஆகியவர்களும் காந்தளூர்ச் சாலை மேல் படை நடத்திக் கலமறுத்தார்கள் என்பதை இவ்வரசர்களின் மெய்க்கீர்த்திகளிலும் காணலாம். (கட்டுரை ஆசிரியர் குறிப்பு: காந்தளூர்ச் சாலையில் நிகழ்ந்த நிர்வாகச் சிக்கல்கள் அல்லது நிர்வாக இடர்ப்பாடுகள் அல்லது நிர்வாக முறைகேடுகள் ”கலம்”  என்னும் தொடராலோ அல்லது  ”கலன்”  என்னும் தொடராலோ குறிப்பிடப்பட்டன என்றும், இவ்வகைக் கேடுகளைக் களைதல் “கலமறுத்தல்” அல்லது “கலனறுத்தல்”  என்று கூறப்பட்டது எனவும் கொள்ளலாம். ஏனெனில், “கலன்”  என்று ஒரு சொல்லைக் கல்வெட்டுகளில் காண்கிறோம்.  கல்வெட்டுச் சொல்லகராதியில் அதற்கு ”வில்லங்கம்”  எனப் பொருள் தரப்பட்டுள்ளது. எடுத்துக்காட்டாகச் சுட்டப்பட்ட கல்வெட்டு, தென்னிந்தியக்கல்வெட்டுகள் தொகுதி-7 – க.வெ.எண்: 430 – ஆண்டறிக்கை எண்: 217/1901. அக்கல்வெட்டு, மாகறல்  திருமலீசுவரர் கோயிலில் உள்ள கல்வெட்டு. ஜயங்கொண்டசோழ மண்டலத்து, காலியூர்க் கோட்டத்து பாகூர் நாட்டு உக்கலான விக்கிரமாபரணச் சதுர்வேதிமங்கலத்து மகாசபையினர், இதே மண்டலத்தைச் சேர்ந்த ஈக்காட்டுக் கோட்டத்துக் காக்கலூர் நாட்டுச் சேலையில் என்னும் ஊரைச் சேர்ந்த வாணிகன் படம்பக்க நாயகன் அழகிய பெருமாளுக்குப் பிடாகையூர் ஒன்றை விற்றுக்கொடுக்கின்றனர். இவ்வூர்க்கு வில்லங்கம் ஏதுமில்லை என்றும், அவ்வாறு வில்லங்கம் காணவரின், மேற்படி மகாசபையாரே அவ்வில்லங்கத்தைத் தீர்த்துவைக்கக்   கடமைப்பட்டவர் எனக் கல்வெட்டுச் செய்தி கூறுகிறது.

கல்வெட்டின் வரிகள்:
”சேலையில் வாணிகன் படம்பக்க நாயகன் அழகியபெருமாளுக்கு உக்கலான விக்கிரமாபரணச் சதுர்வேதிமங்கலத்து மகாசபையோம் இப்படியிவனுக்கு விற்றுக்குடுத்த இவ்வூர்க்கு எப்பேர்ப்பட்ட கலனுமில்லை கலனுலவாய்த் தோற்றில்
நாங்களே தீர்த்துக்குடுக்கக் கடவோமாகவும்..............”

  கலமறுத்தல் என்னும் தொடருக்குக் கல்வெட்டு அகராதி, “போட்டியில் வென்று”  என்றும் “தடை நீக்கி(?)”   என்றும் பொருள் தந்துள்ளது. இத்தரவுகள், தி.நா. சுப்பிரமணியன் அவர்களின் கருதுகோளுக்கு வலு சேர்ப்பதாகவே அமைந்துள்ளன எனலாம்.

இராசராசன் வென்ற நாடுகள்:
கல்வெட்டின் மெய்க்கீர்த்தியில் இராசராசன் வென்ற நாட்டுப்பகுதிகள் கூறப்படுகின்றன. வேங்கை நாடு, கீழைச் சாளுக்கியர் ஆண்ட நாடு. வேங்கி நாடு எனவும் பெயர் உண்டு. கிருஷ்ணை, கோதாவரி ஆகிய ஆறுகளுக்கு இடையில், கீழைக்கடலைச் சார்ந்து அமைந்த நாடு. கங்கபாடி, மைசூர்ப்பகுதிக்குத் தெற்கு, சேலம் மாவட்டத்தின் வடக்கு ஆகிய நிலப்பகுதி கொண்டது. இதன் தலைநகர் தழைக்காடு. கல்வெட்டுகளில், தழைக்காடான இராசராசபுரம் என்று இராசராசனின் பெயரால் வழங்கப்பட்டது. நுளம்பபாடி, மைசூர்ப்பகுதியின் கிழக்கும், பெல்லாரி மாவட்டமும் கொண்டது. தடிகைபாடி, மைசூர்ப்பகுதி. குடமலை நாடு, கருநாடகத்தின் குடகு. கொல்லம், சேர நாட்டுப்பகுதி. கலிங்கம், கோதாவரிக்கும் மகாநதிக்கும் இடையில் வங்கக் கடலைச் சார்ந்துள்ள பகுதி. கலிங்கத்தை, இராசராசனுக்காக இராசேந்திரன் வென்றான். ஈழம், கி.பி. 991-ஆம் ஆண்டுப்போரில் வெல்லப்பட்டது. அப்போதைய ஈழ அரசன் ஐந்தாம் மகிந்தன். இரட்டபாடி என்பது துங்கபத்திரை ஆற்றுக்கு வடகரையில் இருந்த பகுதி. மேலைச் சாளுக்கியரோடு இராசேந்திரன் போர் நடத்தி வென்ற பகுதி. இறுதியாக, ”செழியரைத் தேசுகொள்”   என்னும் தொடர், ஒருவர்க்கு மேற்பட்ட பாண்டியரை வென்றமையைக் குறிக்கும்.

தஞ்சைப்பெருங்கோயிலைக் கட்டுவித்தவர் யார்?
தஞ்சைப் பெருங்கோயிலைக் கட்டுவித்தவர் யார் என்பதை இராசராசனின் கூற்றாகவே காணும் வண்ணம் அமைந்த அவனுடைய கல்வெட்டு இது. “தஞ்சாவூர் நாம் எடுப்பிச்ச கற்றளி” என்னும் இக்கல்வெட்டுத்தொடர் இதைத்தெரிவிக்கிறது.. இக்கல்வெட்டு, இக்கோயிலுக்கு இராசராசனும், அவனது தமக்கையாரான குந்தவைப் பிராட்டியும், அவனது அரசியரும் கொடுத்த கொடைகளைப் பற்றி விரிவாக எடுத்துரைக்கிறது. “தஞ்சாவூர்க் கோயிலிநுள்ளால்”  என்னும் தொடர் தஞ்சை அரண்மனையைக் குறிக்கும். கோயில் என்பது அரசன் அரண்மனையையும், தளி என்பது கோயிலையும் குறித்தன என்பது நோக்கத்தக்கது. திருமஞ்சநசாலை என்பது அரண்மனை நீராடு மண்டபம் எனலாம். அந்த மண்டபத்திலிருந்து இராசராசன் தானம் பற்றிய செய்திகளைக் கோயிலின் கருவறை விமானத்துக் கல்லிலே வெட்டுக என்று ஆணையிடுகின்றான். கோயிலுக்கு இராசராசன் தான் கொடுத்த கொடைகளையும், தன் அக்கன் (தமக்கை குந்தவை) கொடுத்த கொடைகளையும், தன் பெண்டுகள் (அரசியர்) கொடுத்த கொடைகளையும் மற்றும் யாரெல்லாம் கொடுத்தனரோ அவர்களது கொடைகளையும் எழுதுக என்று ஆணையிடுதல் குறிப்பிடத்தக்கது. தமக்கையின்பால் அவனுக்கிருந்த பற்றுதலை முதலில் அக்கன், பின்னர் அரசியர் என்னும் வரிசை குறிக்கிறது எனலாம்.

துணை நின்ற நூல்கள் :
1 சிவபாதசேகரனின் தஞ்சைக் கல்வெட்டுகள்-வித்துவான் வே.மகாதேவன்.   சேகர் பதிப்பகம், சென்னை.
2 தென்னிந்தியக் கோயிற்சாசனங்கள்-தி.நா.சுப்பிரமணியன்.
3   தமிழ்க் கல்வெட்டுச் சொல்லகராதி-சாந்தி சாதனா, சென்னை.

குறிப்பு:  முதலிரண்டு நூல்களில் உள்ள சில வரிகள் அவற்றில் உள்ளவாறே கையாளப்பட்டுள்ளன.




___________________________________________________________
தொடர்பு: து.சுந்தரம்
doraisundaram18@gmail.com
கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.அலைபேசி :  9444939156.







இஸ்லாத்தின் சமய நல்லிணக்கம்


——    வித்யாசாகர்


நூல்:  இஸ்லாத்தின் சமய நல்லிணக்கம்
ஆசிரியர்:  ஏம்பல் தாஜுமுல் முகம்மது
வெளியீடு:  நியூ லைட் புக்சென்ட்டர், மாத்தூர், மணலி, சென்னை - 68
ஆண்டு: 2018

அமுதூறும் சொல்லழகு
அகிலம் போற்றும் மொழியழகு
வான்தோறும் புகழ்மணக்கும்
வள்ளுவம் பாடிய தமிழழகு..

அத்தகு தேனூறும் தமிழுக்கு வணக்கம்!!

வயிற்றுவலி வந்தவருக்குத்தான் பிறருடைய வலி தெரியும் என்பார்கள், அது புத்தகம் எழுதி வெளியிடுவோருக்கும் பொருந்தும் என்பதில் ஐயமில்லை. புத்தகம் வெளியிடுவது என்பது ஒரு மனக்குழந்தையை சிந்தனையின் அழகோடு பிரசவிப்பதற்கு சமம். அதிலும் இது மதம் பற்றிய புத்தகம். தொட்டால் அல்ல, வாயால் சொன்னாலே உயிர்சுடும் மதங்களின் தன்மையினை, அதன் கூறுகளை, சாராம்சத்தைச் சொல்லி நாமெல்லோரும் ஒன்றெனக் கைகூப்பும், மனதை மனதால் நெய்யும் படைப்பிது.

இந்த “சமய நல்லிணக்கம்” எனும் நூல் இஸ்லாத்தை நன்றாக பிறமதத்தினரும் அறிவதற்கேற்ற ஒரு பொக்கிஷமாகும். இது வெறும் தனித்த ஒருவரின் சிந்தனையோ வெறும் கருத்தோ அல்ல இப்படைப்பு, இது ஒரு அகம் பண்பட்டதன் வெளிப்பாடு. ஒரு காய் கனிந்து ஞானம் வெளிப்பட்டதன் கூப்பாடு. பலாப்பழம் பழுத்தால் அதன் வாசனையை யாரால் மறைக்க இயலும் ? முடியாதில்லையா ? அப்படித்தான் இப்புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஐயா தாஜுமுல் முகம்மது அவர்களும் தனது மனதால்’ கண்ணியத்தால்’ கனிந்து போனதன் பலனை இப்படைப்பின் வாயிலாகப் பொதுவெளிக்கு எடுத்துவைத்திருக்கிறாரென்பது மதிக்கத்தக்கச் செயல்.

எனக்கொரு ஆசையுண்டு, இஸ்லாத்தை முழுதாக படித்துவிட வேண்டுமென்று, காரணம் நமக்குள்ளிருந்து முரண்கள் அகற்றப்படவேண்டும். இஸ்லாத்தின் முழுமையான சகோதரத்துவமும், கண்ணியமும், உயிர்நேயமும் காக்கப்படவேண்டும். எங்கள் தெரு மத்தியில் இருக்கும் ஒரு இஸ்லாமிய பாயினுடைய வெள்ளைத்தாடியும் அவருடைய வெள்ளை மனசும் போல எனக்கு எல்லோரையும் காண ஆசை.

நிறைய முரண்கள் குரான் கடந்து நம்மிடையே உண்டு. குரான் என்றில்லை; மதம் ஒரு பாடம் தானே? ஆன்மிகம் ஒரு பயிற்சி தானே? அது ஒரு தவிர்க்க வேண்டாத இயல் இல்லையா? அப்படி நோக்கினால் அனைத்து மதத்தினுடைய நோக்கமும் குற்றம் உடையது அல்ல, ஆனால் அவற்றை நாம் முழுதாக எல்லோரும் அறிவதில்லை அல்லது எல்லோரும் பொதுப்படையாக உணர்வதுமில்லை. வெறும் முரண்களை மட்டும் சுமந்துகொண்டு கடவுள் என்கிறோம், எதிரெதிரே நின்று ஒருவர் ஒருவரைக் கொல்லவும் துணிகிறோம். பிறகு மதம் போதித்ததன் பயன்தான் என்ன? நமக்குத்தான் “எனது-உனது” என்று சண்டையிட்டு சுயநலத்தை வென்றெடுக்கவே வாழ்க்கை முடிந்துவிடுகிறதே.

என்றாலும் அப்படிப்பட்ட ஒரு சுயநலக் கூட்டிலிருந்து ஒதுங்கி, தன்னைக் கம்பீரமாக நீக்கிக்கொண்டு, தானும் தனித்துவிடாமல், இத்தகைய ஒரு அன்பின் பெருந்திரள் ஒன்றைத் திரட்டும் விதமாக, உலக அமைதி வேண்டி ஒரு நல்ல படைப்பினை தந்த ஆசிரியர் ஏம்பல் தாஜுமுல் முகம்மது அவர்களுக்கு எனது சிரந்தாழ்ந்த நன்றியும் வணக்கமும்.

இந்தப் புத்தகம் பேசும் இஸ்லாம் பற்றிய தகவல்கள் ஏராளம், சமய நேர்த்தி குறித்தும், மத நல்லிணக்கம் வேண்டிடுமென்று அறிந்தாலும் பொதுவாக அனைத்துக் கருத்துக்களும் இஸ்லாம் சார்ந்தவை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. எனினும் கண்ணியத்தையும் நேர்மையையும் அன்பையும் பேசி, பெருங்கருணையை விழியிலேற்றி, வாழ்வோர் அதன்படி நடக்க நல்ல பல போதனைகளையும் சொல்லி, சமத்துவத்தைத் தனது முகமாக்கிக்கொண்டு நல்லவொரு சகோதரத்துவத்தை முன்வைக்கும் மதமாகவும் இஸ்லாத் இருப்பது உண்மை.

அத்தகு இஸ்லாத்தின் அறிவுரைகளை இறையுணர்வு மிக்கோர் தெளிவாக படித்தறிந்து அறியப்படவேண்டிய ஒன்றென்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. இஸ்லாத்தின் வழியே நின்று மானுட அன்பையும், மனிதருக்கான நீதியையும் போதிக்கத் துணிபவையாகவே இப்படைப்பினை படைக்க விரும்பியிருக்கிறார் ஆசிரியர்.

இப்படைப்பு சமய நல்லிணக்கத்தைப் பற்றியது என்பதாலும், இறைவணக்கம் செய்வோருக்கு அல்லது இறையுணர்வு கொண்டவர்களுக்கு பொதுவாக படித்தறியத் தக்க நூல் என்பதாலும் இதை முழுதாக வாசிக்கும் கடமையினை உங்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, இதன் தலைப்பினால் என்னுள் ஏற்பட்ட ஒரு நல்லுணர்வை இங்கே பதிவுசெய்ய விரும்புகிறேன்.

முதலில் கடவுள் என்பது யாதுமிலாதது. எங்கும் நிறைந்தது. எல்லாம் அதுவானது, பெரிய சூச்சுமமெல்லாம் இல்லை, எனக்கு உயிர் போகையில் உனக்கு ரத்தம் தந்து காப்பாற்ற மதமோ சாதியோ அல்லது வேறெந்த பெரிதோ சின்னதோ தேவைப்படவில்லை யெனில்; மேல்கீழ் அடையாளம் நமக்குள் இல்லாது மனிதத்தோடு நம்மால் பிறருக்கு உதவ இயலுமெனில் நாமெல்லோரும் தெய்வீகம் உள்ளவர்களே.

பொதுவாக வணங்குவது என்பது நன்றி கூறுவது தான் இல்லையா? எனக்குச் சோறு போட்டா உனக்கு நன்றி. என்னைக் கொஞ்சம் சுமந்துவந்து உனது வண்டியில் இங்கே இறக்கினால் உனக்கு நன்றி, எனக்குப் பேச பத்து நிமிடம் இங்கே அவகாசம் கொடுத்தால் அதற்கு நன்றி. பிறகென்ன ஒரு உதவிக்கு நாம் மனிதத்தோடு காட்டும் நன்றி வணங்குவது தான் என்றால்; யோசித்துப் பாருங்கள், இந்தக் காற்றும்’ இந்த நீரும்’ இந்த வானும்’ இந்த மண்ணும்’ எனக்கு உயிர் தந்து’ உடல் தந்து’ இந்தப் பிரபஞ்சம் எனக்காய் எனக்காய் அனுதினமும் காத்துக் கிடக்கிறதே, அதற்கு நன்றி கூற வேண்டாமா? அதை வணங்க வேண்டாமா ? அந்த வணங்கும் பண்பு.. ஒரு நன்றியுணர்வு.. உள்ளே கனத்து குவியவேண்டாமா? அதற்குத்தான் ஆன்மிகம் என்ற ஒரு பயிற்சி தேவைப்படுகிறது.

ஆன்மீகமெனும் “நம் வாழ்ந்துதீர்ந்த பல பெரியோர்களின் வாழ்வனுபவத்தினால்” சீர்ப்படுத்தப்பட்ட ஒரு மார்க்கம், ஒருசேர்ந்த நற்கருத்துக்களின் கோர்வை, அவ்வப்பொழுதில் காலமாற்றம் சார்ந்து வழிநடத்தத் தக்க அறிவுரைகளின் திரள் என ஒன்று தேவைப்படுகிறது. ஆன்மீகம் எனில் மாயையோ மந்திரமோ கண்டதெல்லாம் இல்லை, அதெல்லாம் சொல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்றாலும் அது ஒரு ஒருவழி புரிதல், யாரோ சுமந்துவந்தது, நமது கூட்டுவாழ்வில் கலந்துபோயிற்று, அவற்றை அங்கேயே விடுவோம்.

அதேநேரம், ஒரு முழுநம்பிக்கையை நமக்குள் ஏற்படுத்த சில காட்சிகளை’ தோற்றத்தை’ சாட்சியைப்போன்ற பல ஏற்பாடுகளை கண்முன் வைக்க முற்படுவதே ஆன்மீகத்தின் பல கோட்பாடுகளுக்கும் நீதிநெறிகளுக்கும் கொண்டாட்டங்களுக்குமான காரணம் என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது.

பொதுவில் ஆன்மிகமென்பது ஒரு வேருக்கு ஈரமென்ற நீர் பாய்ச்சுவதுபோல, முழுக்க முழுக்க அறிவு சார்ந்தது ஆன்மிகம். அது ஒரு இயல். அந்த இயலுக்கு நாம் வைத்திருக்கும் புத்தகங்கள் எல்லாம் பல விதமானது, பல வழியானது, ஆனால் அனைத்துப் பாடத்தின் நோக்கமுமே இந்த இயற்கையெனும் பெருங்கருணையை அடைவதன்றி வேறில்லை.

இந்த உலகம் கோடானுகோடி வருடங்களைத் தாங்கி உருவானது, வெறும் இரண்டாயிரம் ஐந்தாயிரம் பத்தாயிரம் பற்றி மட்டுமே நமது கவலையும் கேள்விகளும் சண்டைகளும் இருக்கிறது. என்னைக்கேட்டால் எல்லாவற்றையும் விட மனிதம் மிக முக்கியமானது. எனது அன்புச் சகோதரர்கள் நீங்கள் முக்கியமானவர்கள். உங்களின் அன்பு பெரிது. தியாகம் பெரிது. இந்த எல்லோருக்குமான அன்பும், நமது எல்லோரின் மகிழ்ச்சியும், வாழ்வும், நமது மண்ணில் நிலவவேண்டிய அமைதியுமே மிக முக்கியமானது. அதற்குள் எந்தப் போட்டியையும் சண்டையையும் பிரிவையும் யாருமே கொண்டுவந்துவிடாதீர்கள்.

பல முரணான கதைகள் சமயங்களில் உண்டு. குறிப்பாக இந்துமதத்தில் பல உதாரான புருசர்கள் பற்றியும் தத்துவார்த்த நெறிகளும் கதைகளின் வழியே மதங்களின் வழியே சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அவை மட்டுமே இத்தனைக் கோடானுகோடி ஆண்டுகளின் இறுதி முடிவுல்ல இல்லையா? அது ஒரு பாடம், ஒரு பாதை, ஒரு மண்ணின் தோன்றல்களால் போதிக்கப்பட்ட நெறியது. கற்பனையினூடே கடவுளை போதித்ததால் கல்லென்று ஒதுக்கிய' கடவுளென்று நம்பிய' இருபாலரைக் கொண்ட மதமது. அதையும் நாம் அறிவைக் கொண்டே பார்க்கவேண்டும். தெளிவின்வழி மட்டுமே உணரவேண்டும். கண்ணுக்குப் புலப்படாத அல்லது அறிவுக்கு எட்டாத எதையுமே அத்தனைச் சட்டென ஏற்றுக் கொள்வதற்கில்லை.

எனினும், ஒரு முட்டாளிடம் சென்று நீ முட்டாளென்றால் அவனுக்கும் கோபம் வரும். ஒன்றைச் சொல்லித்தர வேண்டுமெனில் ஒரு நண்பனாக அவரவருகில் சென்றமர்ந்து கற்றுத்தர வேண்டியுள்ளது. ஆனால் நாமெல்லோரும் எப்போதுமே எதிரெதிரே அமர்ந்துகொள்கிறோம், அதனால் தான் நீதியும் தர்மமும் எவர்பக்கமிருந்தும் எவருக்குமே புரிவதில்லை. எல்லோருக்கும் பொதுவாய் கிடைப்பதுமில்லை. முதலில் இஸ்லாத்தும் இதர மதங்களும் சொல்லித்தரும் கருணையைப் பெரிதாய் உணருங்கள். சகோதரத்துவத்தைக் கையில் எடுங்கள். அருகருகே அமருங்கள். எல்லோரும் ஒரு குடும்பமாய் அன்புசெய்யுங்கள். பிறகு அவரவர் மண்ணின் வாழ்வுமுறைக்கு ஏற்ப வழிபாடுகளும் அவரவருக்கு அவரவருடையது என்பதும் தானே எல்லோருக்கும் புரிந்துபோகும்.

எந்த மதமாயினும் சரி அறிவைக் கொண்டு பார்க்கமுடிந்தால், மனதைக் கொண்டு பார்க்கமுடிந்தால் இரண்டே இரண்டு தெரியவரும்; ஒன்று நானும் நீயும் வேறல்ல என்பதும், மற்றொன்று பிற உயிர்கள் நோகக் கூடாது என்பதும். ஆக நாம் நினைப்பதெல்லாம் ஒன்றே. எதிர்பார்ப்பதும் அறிவதும் எல்லாம் ஒன்றே. எனது எண்ணம் வேறில்லை உனது வேறில்லை. எனது தேவை வேறில்லை உனது வேறில்லை. நம் எல்லோருமே நிம்மதி.. நன்னடத்தை.. நேர்மை.. அறம்.. எனச் சுழன்று சுழன்று ஒரேபோலான பல வட்டங்களுள் சுழலும் அறிவு மனிதர்கள் அவ்வளவே.

நமக்கு நம் மண்ணுள் தோன்றிய இயற்கையை வணங்குபவர்களாக இருந்தாலும் சரி, கருணையைப் போதிப்பவர்களாக இருந்தாலும் சரி, கண்ணியத்தைக் காப்பவர்களாக இருந்தாலும் சரி, மன்னித்து மாண்பு வலுத்த எவராயினும் சரி எல்லோரும் ஒரு குடிலின் பல பிள்ளைகள் அவ்வளவே. நமக்குள் பேதமில்லை, மேல்கீழ் இல்லை. வழிமுறைகள் பல, மதங்கள் பல., வழிபாடு.. பல..பல; இருந்துபோகட்டுமே, எனினும் நமக்கு உயிர் ஒன்றே. எல்லோரும் தேடும் இறை ஒன்றே. அதை அவரவர் வழியில் பொதுவாய் வணங்கி நன்னயம் போற்றி நமது மானுடப் பண்பினை வளர்க்கச் செய்வோம்.





________________________________________________________________________
தொடர்பு: வித்யாசாகர் (vidhyasagar1976@gmail.com)