Tuesday, September 18, 2018

யாழ் மண்ணிற்குப் பெருமை சேர்த்த “தமிழ்த்தூது” தனிநாயகம் அடிகள்

யாழ் மண்ணிற்குப் பெருமை சேர்த்த “தமிழ்த்தூது” தனிநாயகம் அடிகள்


திருமதி.வலன்ரீனா இளங்கோவன்,
யாழ் பொன்பரமானந்தர் மகாவித்தியாலயம்,
குரும்பசிட்டி, யாழ்ப்பாணம்.





ஈழத்தின் வடபால் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டிலிலுள்ள தீவுக் கூட்டங்களில் தொலைவிலுள்ள யாழ் நெடுந்தீவைச் சேர்ந்தவர் ஆசிரியர் நாகநாதர் கணபதிப்பிள்ளை.  இவர் சிறுவயதில் கத்தோலிக்க மதத்தைத் தழுவி யாழ் சம்பத்திரிசியர் கல்லூரியில் பயின்று, பின்னர் அக்கல்லூரியின் ஆசிரியராகவும் பணியாற்றினார். இவர் திருமணப்பருவத்தை அடைந்ததும் ஊர்காவற்றுறை கரம்பன் நல்லூர் என்னும் கிராமத்தைச் சேர்ந்த கத்தோலிக்க சமயத்தவரான செசி இராசம்மா என்பவரைத் திருமணம் புரிந்தார். இவர்களின் மூத்த மகனாக 1913ம் ஆண்டு ஆவணித்திங்கள் இரண்டாம்நாள் பிறந்தவரே தனிநாயகம் அடிகள் ஆவார். இவருக்கு ‘சேவியர்’ என்ற திருமறைப்பெயர் இடப்பட்டது. எனினும் தந்தையின் குலமுறையை நினைவுபடுத்துவதற்காக தனிநாயகம் என்ற பெயர் சொல்லப் பெயராகச் சூட்டப்பட்டது.

சேவியர் தனிநாயகம் யாழ் புனித பத்திரிசியார் கல்லூரியில் தமது கல்வியைத் தொடர்ந்து கற்றார். பாடசாலையில் படிப்பிலும் ஒழுக்கத்திலும் சிறந்து விளங்கிய தனிநாயகம் தமிழ், ஆங்கிலம், பொதுத்திறமை என எல்லாவற்றிலும் முதல் மாணவனாகத் திகழ்ந்து, போட்டிகளில் பங்குபெற்றுப்  பலபதக்கங்களையும், பரிசில்களையும் பெற்றார். கல்லூரி மாணவ வெளியீட்டு இதழின் ஆசிரியராக இருந்தார். தனது 16ஆவது வயதில் உயர்வகுப்புப் பரீட்சையில் விசேட திறமையுடன் சித்திபெற்றார்.

இவர் உயர்படிப்புப் பெறும் தகுதி இருந்தும் உத்தியோகம் பெறும் வாய்ப்பு இருந்தும் கூட இவற்றை எல்லாம் விடுத்து இறையருள் பெற்று துறவுபூண திடமனங்கொண்டு துறவுபூண்டு தனது 17ஆவது வயதில் கொழும்பு புனிதர் பேணாட் திருமறைக்குருகுலப் பயிற்சி நிலையத்தில் துறவுப் பயிற்சியை ஆரம்பித்தார். பெற்றோர்களின் வளர்ப்பும் கல்லூரிக் குருக்களின் அறிவுரையுமே இவரைத் துறவுநிலை பெறச் செய்தன.

தனிநாயகம் சமய இறையியல், தத்துவ இயல், மனிதவுரிமை இயல் ஆகிய பாடநெறிகளை ஆர்வத்துடன் பயின்று வந்தார். தமிழ், சிங்கள, லத்தீன் ஆங்கிலமொழிகளை ஆய்வுமுறையில் கற்றறிந்தார். இவரது கற்கை காலத்தில் பலதடைகள், இன்னல்கள் ஏற்பட்ட போதும் இறையருளால் தென்னிந்திய ஆயர் ஒருவரின் ஆதரவு கிடைக்கப்பெற்று ரோமாரிபுரி சென்று “ஊர்பான்” குருத்துவப் பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்து 6 ஆண்டுகள் பயின்று சமய உயர் பட்டங்களைப் பெற்றுக்கொண்டார்.

இக்காலத்தில் இருவருடன் பல நாட்டிலுமுள்ள பலமொழிகள் பேசும் குரு மாணவர்கள் பலர் பயின்று வந்தனர். இவர்களுடன் நட்புக் கொண்ட தனிநாயகம் ஒவ்வொரு நாட்டவரின் மொழிகள், பண்பாடு, பழக்க வழக்கங்களை அறிந்து கொண்டார். அத்தோடு எமது தாய்மொழியாம் தமிழ்மொழியின் பெருமையையும், தூய்மையையும் தமிழர் பண்பாட்டையும், மற்றோருக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

“வத்திக்கான்” வானொலி நிலையத்தில் முதன்முதலில் தமிழில் ஒலிபரப்புச் செய்தபோது இவருக்கு இச்சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.

1938ஆம் ஆண்டு பங்குனித்திங்கள் 19ஆம் நாள் “குருத்துவம்” என்னும் பட்டத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட இவர் அன்று முதல் சுவாமி சேவியர் தனிநாயமாக அழைக்கப்பட்டார். இவர் தனது முதல் மறைப் பணியை தென்னிந்திய தூத்துக்குடி மேற்றிராசனத்தில் தொடங்கினார். அங்கு வடக்கன் குளத்தில் உள்ள புனித தெரேசா உயர்நிலைப் பள்ளியின் அதிபராகவும், பங்குத் தந்தையாகவும் பதவி பெற்றுச்சிறப்பாகப் பணிபுரிந்து வந்தார். சமயத்துறையில் கலாநிதிப் பட்டம் பெற்ற இவர் தமிழ்த்துறையிலும் உயர்பட்டம் பெறவேண்டும் என்று சென்னை அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் உயர்கலை பயின்று முதுமாணி (M.A)  பட்டத்தையும், இலக்கிய முதுமாணிப் பட்டத்தையும் (M.L)   பெற்றுக்கொண்டார். தமிழிலும், கல்விமுறையிலும் ஆய்வு நடத்தி ஆற்றல்பெற்று விளங்கினார். வெளிநாடுகளில் தமிழின் தனிப்பெருமை பற்றி விளக்கவுரைகள் வழங்கும் வாய்ப்பு அடிகளாருக்குக் கிடைத்தது.

உலகத் தமிழ்த்தூது பணியில் முதற்கட்டமாக 1950-51 ஆம் ஆண்டுகளில் வடதென்னமெரிக்கா, ஜப்பானிய பல்கலைக்கழகங்களுக்கு சென்று சொற் பொழிவாற்றினார்கள். 1951ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற தமிழ்விழாவில் இலக்கியச் சிறப்பியல்புகள் பற்றிய ஆய்வுரையை நிகழ்த்திப் பல பேரறிஞர்களின் பாராட்டைப் பெற்றார்.

1952இல் இலங்கைப் பல்கலைக்கழக தத்துவவியல், கல்வியியல் இவற்றுக்கு உதவிவிரிவுரையாளராகப் பதவி ஏற்றுப் பணிபுரிந்ததுடன் முதுமாணிப் பட்டதாரி வகுப்புப் பேராசிரியராகவும் கடமையாற்றினார். 1954இல் இந்தியா, மலாயா, இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகளுக்குச் சென்று தமிழ்மொழிக் கலாச்சாரம் பற்றிச் சொற்பொழிவுகள் நடத்தினார். 1955இல் கம்போடியா, மலாயா, இந்தோனேசியா, தாய்லாந்து, வியட்நாம் முதலிய நாடுகளுக்குச் சென்று தமிழ்த்தூது விரிவுரைகள் ஆற்றினார். 1957இல் இங்கிலாந்து சென்று ஆய்வு நடத்திக் கலாநிதி (P.hD) பட்டத்தைப் பெற்றார். 1961இல் மலாயாப் பல்கலைக்கழகத்தில் இந்திய கலைப்பீட விரிவுரையாளராகவும், பேராசிரியராகவும் கடமை புரிந்தார்.

அத்தோடு, மலாயாவில் உயர்வகுப்புகளில் தமிழ்ப்பாடப் பிரதம பரீட்சகராகவும், சர்வகலாசாலை மாணவர் ஒன்றிய முக்கிய உறுப்பினராகவும், நூற்குழு அங்கத்தவராகவும், மலாயாக் கல்வித்துறை ஆலோசகராகவும் இருந்து பல பணிகளைச் செய்துவந்தார். 1964இல் ஜெர்மனி கல்விப் பரிமாற்ற நிறுவன ஆதரவில்; ஜெர்மனி, பிரான்ஸ், இத்தாலி, ரஷ்யா ஆகிய நாடுகளில் விரிவுரைகள் நிகழ்த்தினார். அத்தோடு இவர் தமிழ் வளர்ப்பு நிறுவனங்கள், இயக்கங்களை உருவாக்கி சாதனை படைத்து அழியாப் புகழை ஈட்டிக்கொண்டார்.

1941இல் இவர் அமைத்த தமிழ் இலக்கியக் கழகம் இன்றும் சிறப்பாக தமிழ்ப்பணிகளைப் புரிந்து வருகின்றது. 1964இல் இந்தியாவின் தலைநகர் டில்லியில் நடைபெற்ற உலகக் கலைகளில் 24ஆவது மாநாட்டில் அனைத்துலக தமிழாட்சி மன்றத்தை உருவாக்கினார். 15 நாடுகளைச் சேர்ந்த 60 உறுப்பினர்கள் இம்மன்றத்தின் முதல் உறுப்பினர்களாக இணைந்தார்கள். இம்மன்றம் இலங்கை, இந்தியா, மலாயா போன்ற நாடுகளில் நிறுவப்பட்டது. இம்மன்றத்தின் மாநாடு மலேசியாவின் தலைநகர் கோலாலம்பூரில் நடைபெற்றது. தொடர்ந்து பிரான்ஸ், இலங்கை, இந்தியா போன்ற நாடுகளில் மகாநாடுகளை நடாத்தி வந்தார். பல்வேறு நாடுகளிலும் தமிழ்விருத்திச் சங்கங்களையும், பண்பாட்டுக் கழகங்களையும் நிறுவி தமிழ்மொழி வளர்ச்சிக்கு ஊக்கமளித்து வந்தார் தனிநாயகம் அடிகள்.

1952இல் கத்தோலிக்க எழுத்தாளர் சங்கத்தை ஏற்படுத்தி அதன் இயக்குநராக இருந்து பலசமயப் பணிகளைப் புரிந்து வந்தார். அத்தோடு மொழி, சமயம், பண்பாடு, வரலாறு பற்றிய பல நூற்றுக்கணக்கான ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளை எழுதி வெளியிட்டு வந்துள்ளார். 1952இல் தமிழ்ப்பண்பாடு எனும் ஆங்கில முத்திங்கள் வெளியீட்டை ஆரம்பித்து உலகப் பேரறிஞர்கள் பலரது ஆக்கங்களையும் பிரசுரித்து வந்தார். 15 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து இப்பத்திரிகையின் பிரதம ஆசிரியராக இருந்து பெருந் தொண்டாற்றி வந்தார்.

மேலும் “தமிழ்த்தூது” என்னும் நூலையும் தமிழில் வெளியிட்டார். இந்நூல் சென்னைப்பல்கலைக்கழகப் பாடநூலாக இருந்தது. இந்நூல் ஒருமொழி ஒப்பியல் நூலாகக் கூறப்படுகின்றது. 1966 இல் “ஒன்றே உலகம்” எனும் உலக சுற்றுலாச் செய்திகளைத்தரும் நூல் ஒன்றையும் வெளியிட்டார். இவர் பல ஆராய்ச்சிக்கட்டுரைகளையும் நூல் வடிவில் பதித்தார்.

கல்வியில் உயர் பட்டங்கள் பெற்று, துறவியாகி, பன்மொழிப் பண்டிதராகி பிரசாரம் மற்றும் பிரசுரப் பணிகளைச் செய்து நல்லாசிரியராகி, பேரறிஞராகி தமிழ்த்தூதுவராய் தரணியெங்கும் சென்று தமிழ் முழக்கம் செய்த தமிழ்த்தூது தனிநாயகம் அடிகளார் 1980ஆம் ஆண்டு புரட்டாதி திங்கள் முதல்நாள் இறைபதம் அடைந்தார்.

“வாழ்க தமிழ்த்தூதின் புகழ்”

யாழ் மண்ணிற்குப் பெருமை சேர்த்த “தமிழ்த்தூது” தனிநாயகம் அடிகள் நினைவு தினம் 01.09.2018


___________________________________________________________
தொடர்பு:
திருமதி.வலன்ரீனா இளங்கோவன்
(valanteenaelangovan@gmail.com)
யாழ் பொன்பரமானந்தர் மகாவித்தியாலயம்,
குரும்பசிட்டி, யாழ்ப்பாணம்.




Friday, September 14, 2018

மலையகத்தில் மாரியம்மன் வழிபாடு



உலகெங்கிலும் பண்டைய சமூகத்தில் தாய் தெய்வ வழிபாடு என்பது முக்கியக் கூறாக விளங்கியது. இன்று நமக்குக் கிடைக்கக்கூடிய மிகப்பழமையான பெண் தெய்வ வடிவமாக விளங்குவது வில்லண்டோர்ப் அன்னை (Venus of Willendorf) சிற்பமாகும். கி.மு.30,000 வாக்கில் செதுக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய தாய் தெய்வ சிற்பம் இது. இன்றைய ஆஸ்திரியாவின் ஒரு மலையடிவாரத்தில் அகழ்வாராய்ச்சியின் போது இந்தச் சிற்பம் கிடைத்தது. இன்று வியன்னா வரலாற்று அருங்காட்சியகத்தில் பாதுகாக்கப்படுகின்றது.

தமிழகத்தில் தாய் தெய்வ வழிபாடு என்பது பன்னெடுங்காலமாக காலூன்றிய ஒரு வழக்கு. தமிழ் மக்கள் அன்னையையே தம் வாழ்வின் எல்லா கால கட்டங்களிலும் தம்மை காக்கும் தெய்வமாகக் கொண்டிருந்தனர்.

கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் புதிய வாழ்வைத் தேடி பல தீவுகளுக்கும், தென்னாப்பிரிக்கா, மலாயா, இலங்கை என்று சென்ற தமிழக மக்களும் தாய் தெய்வ வழிபாட்டையும் அதனைச் சுற்றி வழங்கப்படும் சடங்குகளையும் தம்மோடு எடுத்துச் சென்றனர் என்பதை இன்று அம்மன் கோயில்கள் பெருவாரியாக இங்கு வழக்கில் இருப்பதைக் கொண்டு எளிதாக அடையாளம் காண முடிகின்றது.

தங்கள் சொந்தங்களை விட்டுப் பிரிந்து புதிய நிலத்தில் கால் ஊன்றிப் பிழைக்க வந்த மக்கள் சந்தித்த அவலங்கள் பல. பணிக்கு அமர்த்தியவர்கள் நீண்ட நேரம் வேலை பார்க்க நிர்பந்தித்த சூழல், காடுகளை அழித்து கிராமங்களையும் தோட்டங்களையும் உருவாக்கிய போது சந்தித்த பிரச்சனைகள், சக மனிதர்களாலேயே துன்பத்திற்குள்ளாகப்பட்ட கொடூரமான சூழல் என்ற நிலையில் நம்பிக்கை தரும் ஒரே பொருளாக மாரியம்மன் கோயில்களே பஞ்சம் பிழைக்க வந்த இம்மக்களுக்கு அமைந்தது. இத்தகைய கோயில்களில் ஒன்றாக இலங்கையின் மாத்தளை முத்து மாரியம்மன் ஆலயத்தைக் கூறலாம்.

இலங்கை மலையகப் பகுதிகளில் கோப்பித் தோட்டம் தேயிலைத்தோட்டம் என உருவாக்கப்பட்ட 19ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிகளில் தோட்டத்து கங்காணிமார்களுக்குக் கோயில்கட்டிக்கொள்ள இடம் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்டிருந்ததாக அறிய முடிகின்றது ஒவ்வொரு கங்காணிக்கும் ஒரு 'பெரட்டி' வழங்கப்பட்டிருந்தது. ஆக அவர்களுடைய ஆளுமைக்குள் இருக்கும் பெரட்டியில் கோயில் திருவிழா முடிந்த பின்னர் அடுத்த கங்காணியின் பெரட்டிலுள்ள கோயிலில் திருவிழா நடக்கும் வகையில் முறைப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. பின்னர் பெரிய கங்காணியின் முக்கியத்தைக் காட்டிக்கொள்வதற்காகத் திருவிழாவில் ஊர்வலங்களும் நடத்தப்பட்டதாக அறிகின்றோம். இத்தகைய சிறிய திருவிழாக்கள் முடிந்த பின்னர் இறுதியில் எல்லா சிறு கோயில்காரர்களுமாக இணைந்து பெரும் திருவிழாவினை எடுப்பது வழக்கமாயிருந்தது. இத்தகைய கோயில்களில் அன்று சாமிக்கு மந்திரம் சொல்வதற்கு பூசாரிமார்கள் இருந்தனர். இவர்கள் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கிடையில் உள்ளவர்களிலேயே ஒருவராக இருப்பார். உடுக்கடித்து 'மண்டு' வைத்து 'சாமியை வரவழைத்துக்' குறி சொல்லி வழிபாடு நடைபெறும் . கரகம் எடுத்தல், காவடி எடுத்தல் வேல்குத்துதல் போன்றவையும் வழிபாட்டில் ஒரு அங்கமாக இருக்கும்.

பொதுவாக இலங்கையின் மலையகப் பிரதேசங்களில் காணப்படும் தெய்வங்களாக முத்துமாரியம்மன், காளியம்மன் ஆகிய பெண்தெய்வங்களையும் முருகன், விநாயகர், மாடசாமி முனியாண்டி, இடும்பன், முன்னடையான், ரோதை முனி, மதுரை வீரன், சிந்தாகட்டி, கறுப்பண்ணசாமி, கவாத்துசாமி, ஐயனார், அழகுமலையான் ஆகிய ஆண் தெய்வங்களுக்கான கோயில்களும் உண்டு. இவற்றோடு ஊமையன் கோயில், சமாதிகள் அடங்கிய தென்புலத்தார், நாகதம்பிரான், அரசமரம், கருடாழ்வார் போன்ற வழிபாடுகளும் இருந்தாலும் மாரியம்மன் வழிபாடே மலையக மக்கள் வாழ்க்கையில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வழிபாடாக அறியப்படுகின்றது. உதாரணமாக கண்டியில் 57 மாரியம்மன் ஆலயங்களும், நுவரெலியாவில் 225 மாரியம்மன் ஆலயங்களும், கேகாலையில் 46 மாரியம்மன் ஆலயங்களும், களுத்துறையில் 45 மாரியம்மன் ஆலயங்களும் இருப்பதைக் காணலாம்.

இப்புகைப்படத்தில் தமிழகத்திலிருந்து மலையகத்தோட்டத்தில் பணிபுரிய வந்த தமிழ்ப்பெண் ஒருவர் குழந்தையைத் தூக்கியவாறு நிற்பதைக் காணலாம். இது 1901 அல்லது 1902ம் ஆண்டு வாக்கில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு புகைப்படம். ஒரு அஞ்சல் அட்டையின் முகப்புப் பக்கத்தில் அச்சிடப்பட்ட புகைப்படம் இது.

உசாத்துணை- மலையகத்தில் மாரியம்மன் வழிபாடும் வரலாறும், மாத்தளை பெ.வடிவேலன் (1997)

புகைப்பட சேகரிப்பு:திரு.முருகையா வேலழகன், ஓஸ்லோ, நோர்வே. ( இணையம் வழி ஏலத்தில் வாங்கப்பட்ட கி.பி 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதி அல்லது 20ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பகால புகைப்படம்)

முனைவர்.க.சுபாஷிணி

Monday, September 10, 2018

கால்பந்தாட்ட ஜாம்பவான் நாகேஷ் மறைந்தார்




இந்தியாவின் பீலே என்று வர்ணிக்கப்பட்ட இந்தியக் கால்பந்தாட்ட வீரர் நாகேஷ் அண்மையில் உடல்நலக் குறைவினால் இயற்கை எய்தினார்.

தமிழகத்தின் வடசென்னையின், காக்ரேன் பேசின் சாலையில் அமைந்துள்ள அரிநாராயணப் புறத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர் நாகேஷ். தனது அசாத்தியத் திறமையினால் இந்தியக் கால்பந்தாட்ட அணிக்கு இவர் தேர்வு செய்யப்பட்டார். ஆனால் தலித் சமூகத்தில் பிறந்தவர் என்கிற ஒரே காரணத்தினால் விரைவிலேயே அவர் இந்திய காற்பந்தாட்ட அணியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார்.

ஆயினும் இந்திய கால்பந்தாட்ட ரசிகர்களின் நாயகனாக அவர் திகழ்ந்தார். கேரளத்திற்கு அவர் விளையாடச் செல்லும்போதெல்லாம் அவருக்கு ரசிகர்கள் கட்அவுட் வைப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். திரையரங்குகளில் நாகேஷ் வருகையைப் பற்றின அறிவிப்புகள் ஸ்லைடு மூலமாக காண்பிக்கப்பட்டன. அந்த அளவிற்கு நாகேஷின் புகழ் பரவியிருந்தது. மேற்கு வங்கத்தில் தனக்கென தனி ரசிகர் பட்டாளத்தையே அவர் வைத்திருந்தது மட்டுமின்றி தெற்காசிய நாடுகளிலும் அவர் தனது முத்திரையைப் பதித்திருந்தார்.

தனது திறமைக்கேற்ற உரிய அங்கீகாரத்தினை இந்திய அரசிடமிருந்து அவரால் தன் வாழ்நாளில் பெற முடியாலே போய்விட்டது. சாதி எனும் அரக்கன் அவருக்கான சர்வதேச வாய்ப்பினைத் தடுத்தது, ஒழித்தது. ஆயினும் அவர் பெற்ற புகழ் அத்தனையும் அவரது சொந்த முயற்சியினாலேயே அவர் பெற்றார். நூற்றுக்கணக்கான கால்பந்தாட்ட வீரர்களை அவர் உருவாக்கினார். அவரிடம் பயின்றவர்கள் இன்றும் இந்தியாவில் பல அணிகளில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சென்னை துறைமுக அணிக்கான பயிற்சியாளராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்று, வடசென்னையில் கால்பந்தாட்டத்தை பயிற்றுவித்து வந்தார். தமிழகத்தின் கால்பந்தாட்ட விளையாட்டுக்கான அடையாளமாக திகழ்ந்தவர் அவர். வடசென்னையின் முத்திரையாகவும் வாழ்ந்தவர்.

எனது பள்ளி நாள்களில் அவரிடம் கால்பந்தாட்ட பயிற்சி செய்திருக்கிறேன். சிறுவர்களிடம் அவர் பழகும் பாணி எளிமையானது. அவரோடு கால்பந்தாட்டம் விளையாடிய நாட்கள் கொஞ்ச நாட்கள்தான். அவரிடம் பந்து ஒரு குழந்தையைப் போல தவழும். அவர் சொல்வதை மட்டுமே கேட்கும். அதையெல்லாம் பார்த்து மகிழ்ந்திருக்கிறேன். நாகேஷ் மறைந்த இந்த சூழலில் கனத்த இதயத்தோடு அதை அசைப்போட்டுப் பார்க்கிறேன்.

பெரும் திறமைசாலிகளைச் சாதியின் சாபக்கேடு எரிமலையைப் போல நெருப்பும் புகையுமாக மூடி மறைக்கிறது என்பதற்கு நாகேஷ் அவர்களின் திறமையான வாழ்வும் ஒரு சான்று.

18 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தலித் முரசு இதழுக்காக நாகேஷ் அவர்களைப் பேட்டி எடுத்தோம். நான், தோழர். புனித பாண்டியன், பத்திரிக்கையாளர் மீனா மயில் ஆகியோர் போய் பேட்டி எடுத்தோம். அந்த பேட்டி தலித் முரசு இதழில் இடம் பெறவில்லை. இது எனக்கு கடும் குற்றவுணர்வாக இன்றும் நிற்கிறது. பேட்டியின் போது நாகேஷ் பெரிதும் அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. யாதார்த்தமாகப் பேசினார். கடும் விரக்தி மட்டும் அவர் முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

”இந்திய அணியிலிருந்து ஏன் வெளியே வந்தீர்கள் என்று நான் கேட்டேன்”. நாகரீகம் கருதியே அப்படி கேட்டேன். அவர் முகம் மாறியிருந்தது. ”வெளியேற்றப்பட்டேன். அதற்கு சாதிதான் காரணம் என்பது தெரியும், ஆனால் அதை அவர்கள் நேரடியாக காட்டவில்லை”, என்று சொன்னது இன்றும் நினைவிருக்கிறது. நாகேஷ் தமது சாதனைகளைப் பற்றி விரிவாகப் பேசினார். எதிர்காலம் பற்றின எந்த நம்பிக்கையும் அவரிடம் அப்போது தெரியவில்லை. மதுப்பழக்கம் அவரை ஆக்ரமித்து, மன அழுத்திலிருந்து சற்று ஆறுதல் அளித்திருக்கும் போலும்.

நாகேஷின் வீடு முழுமைக்கும் கோப்பைகள் நிரம்பி இருந்தன. அனால், அவரின் மனது தகுந்த அங்கீகாரம்  பெறாததனால் அழுத்தத்தினால் நிரம்பி இருந்தது. ஆயினும் தான் நேசித்த கால் பந்தாட்டத்தை தனது இறுதி வரை அவர் விடவில்லை.

உலகின் முன்னணி கால்பந்தாட்டக்காரரின் வாழ்வு துயரமாக முடித்து வைக்கப்பட்டது. இந்திய சாதி அமைப்பு எனும் மனநோயின் பரிசு இது.


வடசென்னையில் இந்திய முகம் ஒன்று மறைந்தது.. நாகேஷ் அவர்களின் புகழ் நீண்ட நாட்கள் அவரது ரசிகர்களின் மனதில் நிலைத்திருக்கும் .

-கௌதம சன்னா

Sunday, September 9, 2018

பல்லவர் கால விநாயகர் மீட்பு


—  கோ. செங்குட்டுவன்



இதுவும் வரலாறு மீட்பு தான்…

ஒரே மண்டபம். ஆனால் இரண்டு விநாயகர் சிற்பங்கள்.

பின்னால், பலகைக் கல்லில் பிரம்மாண்டமாய் காட்சி தருபவர், பல்லவர் காலத்திய, இடம்புரி விநாயகர்.  ஆயிரத்து இருநூறு ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்தவர்.

முன்னால் இருப்பவர், குட்டி விநாயகர். பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கோயிலுக்கு கும்பாபிஷேகம் நடந்தபோது, யாரோ ஒரு பக்தரால் குடியேற்றப் பட்டவர்!



விழுப்புரம் வட்டம், திருவாமாத்தூர், அபிராமேசுவரர் கோயில் வளாகத்திற்குள் தான் இந்தக் காட்சி.  பல்லவர் காலத்திய விநாயகருக்கு, சோழர்கள் மண்டபம் கட்டி இருக்கின்றனர்.

ஆனால், அண்மைக் காலத்திய அறநிலையத் துறையினர் புது பிள்ளையாருக்கு அனுமதி கொடுத்து விட்டனர்.  இதுபற்றி நம்முடைய தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள், அறநிலையத்துறை கவனத்துக்கு எடுத்துச் சென்று, புதுப் பிள்ளையாரை அகற்றக் கோரிக்கை விடுத்துள்ளனர். இதனைத் துறையினர் ஏற்றுக் கொண்டு தீர்மானம் நிறைவேற்றியது தான் அதிசயம்!

நேற்று, இந்தக் கோயிலில் கல்வெட்டு மீட்புப் பணி நடந்தது. அப்போதுதான் ஒரே அறையில் அடைபட்டுக் கிடந்த இரண்டு விநாயகர்களுக்கும் விடுதலைக் கிடைத்தது.

கரிகால சோழன் மீட்புப் படையினர் மற்றும் யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் குழுவினர்  புதிய விநாயகரை வெளியே அழைத்து வந்தனர். கோயிலின் வடக்கில் உள்ள வன்னி மரத்தடிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்ட அவர், சிறப்பாக அமர வைக்கப்பட்டார்.



பல்லவர் கால, இடம்புரி விநாயகர் இப்போது, நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுவார் என நம்புகிறோம்!



இதுவும் ஒரு வகையில் வரலாற்று மீட்பு தான்.

இதற்கு அனைத்து வகையிலும் உறுதுணையாக இருந்த கல்வெட்டு ஆய்வாளர் திரு.ரமேஷ் அவர்களுக்கு நமது வாழ்த்துகள்… நன்றிகள்…



___________________________________________________________
தொடர்பு: கோ. செங்குட்டுவன்
ko.senguttuvan@gmail.com
https://www.facebook.com/ko.senguttuvan








Saturday, September 8, 2018

சங்க இலக்கியத்தில் காசு


—  முனைவர்.ப.பாண்டியராஜா


              சங்க இலக்கியத்தில், காசு என்ற சொல்லைப் பற்றிய குறிப்புகள் 14 இடங்களில் கிடைக்கின்றன. இந்தக் குறிப்புகளின் மூலம் சங்ககாலத்தில் காசு என்ற சொல் எந்தப்பொருளில் வழங்கப்பட்டது என்பதைக் காண்போம்.

                இந்தப் பதினான்கு குறிப்புகளில் ஏழு இடங்களில், காசு என்பது பெண்கள் இடுப்பில் அணியும் ஓர் அணிகலத்தில் கோக்கப்படும் உறுப்பாகவே கூறப்பட்டிருக்கிறது. அவை:

          1. பல் காசு நிரைத்த சில் காழ் அல்குல் - திரு 16

          2. காழ் பெயல் அல்குல் காசு முறை திரியினும் - நற் 66/9

          3. பொலம் பசும் பாண்டில் காசு நிரை அல்குல் - ஐங் 310/1

          4. உடுத்தவை, கைவினை பொலிந்த காசு அமை பொலம் காழ் மேல் - கலி 85/3

          5. பல் காசு நிரைத்த கோடு ஏந்து அல்குல் - அகம் 75/19

          6. பொலம் காசு நிரைத்த கோடு ஏந்து அல்குல் - அகம் 269/15

          7. பொலம் செய் பல் காசு அணிந்த அல்குல் - புறம் 353/2

                இங்கே, அல்குல் என்பது இடுப்பைச் சுற்றி, இடுப்புக்கும் சற்றுக் கீழான பகுதியைக் குறிக்கும். இன்றைக்குப் பெண்கள் இடுப்பில் ஒட்டியாணம் அணிந்திருப்பது போல, சங்க காலத்துப் பெண்கள் தம் இடுப்புக்குச் சற்றுக் கீழே, காசுகளைக் கோத்துச் செய்த ஓர் அணிகலனை அணிந்திருக்கின்றனர் என்பது தெளிவாகிறது. 



இந்தக் காசுகள் என்ன வடிவத்தில் இருந்தன என்பதனையும் இந்தக் குறிப்புகளினின்றும் அறியலாம்.

இந்தக் காசுகள் முட்டை அல்லது உருண்டை வடிவில் இருந்ததாகவும் பெரும்பாலும் பொன்னால் செய்யப்பட்டதாகவும் பல குறிப்புகள் குறிப்பிடுகின்றன.

[1] இந்தக் காசுகள் குமிழம்பழம் போல் இருந்தன என்கிறது நற்றிணை.

            இழைமகள்
பொன் செய் காசின் ஒண் பழம் தாஅம்
குமிழ் தலைமயங்கிய குறும் பல் அத்தம் - நற் 274/3-5

அணிகலன் அணிந்த ஒரு பெண்ணின்
பொன்னால் செய்யப்பட்ட காசு போன்று ஒள்ளிய பழங்கள் உதிரும்
குமிழமரங்கள் செறிந்துவளர்ந்த, சிறிதானவும் பலவானதுமான வழிகள்

                எனவே, இந்தக் காசுகள் குமிழம்பழம் உருவில் இருந்தன. குமிழ் என்றாலே உருண்டை என்று பொருள்.


[2] இந்தக் காசுகள் நெல்லிக்காய் போல் இருந்தன என்கிறது அகநானூறு.

அ.
          கணை அரை
புல் இலை நெல்லி புகர் இல் பசும் காய்
கல் அதர் மருங்கில் கடு வளி உதிர்ப்ப
பொலம் செய் காசின் பொற்ப தாஅம் - அகம் 363/5-8

திரண்ட அடிமரத்தையும்
சிறிய இலையினையும் உடைய நெல்லியின் வடு அற்ற பசிய காய்கள்
கற்களையுடைய நெறிகளில் கடிய காற்று உதிர்த்தலால்
பொன்னால் செய்த காசுப் போல அழகுறப் பரவிக்கிடக்கும்.

ஆ.
புறவு குயின்று உண்ட புன் காய் நெல்லி
கோடை உதிர்த்த குவி கண் பசும் காய்
அறு நூல் பளிங்கின் துளை காசு கடுப்ப - அகம் 315/10-12

புறா துளைத்து உண்ட புல்லிய காய்களையுடைய நெல்லியின்
மேல்காற்று உதிர்த்திட்ட குவிந்த கண்ணினையுடைய பசிய காய்கள்
அறுந்து போன நூலிலிருந்த உருண்ட பளிங்கின் துளையிட்ட காசுகளை ஒப்ப

                இந்தக் காசுகள் பளிங்கினால் செய்யப்பட்டு நூலால் கோக்கப்பட்டவை.



நெல்லிக்காய்கள் துளையிட்ட காசுகளைப் போன்று இருந்தன என்ற ஒப்புமை எவ்வளவு சரியாக இருக்கிறது என்று பாருங்கள்.


[3] இந்தக் காசுகள் வேப்பம்பழம் போல் உருண்டு இருந்தன என்கிறது குறுந்தொகை.

           கிள்ளை
வளை வாய் கொண்ட வேப்ப ஒண் பழம்
புது நாண் நுழைப்பான் நுதி மாண் வள் உகிர்
பொலம் கல ஒரு காசு ஏய்க்கும் - குறு 67/2-4

கிளியானது
தன் வளைந்த அலகில் கொண்டிருக்கும் வேம்பின் ஒளிவிடும் பழம்
புதிய நூலில் கோப்பதற்காக முனை சிறந்த நன்றாக வளர்ந்த நகங்களில் கொண்ட
பொன் அணிகலத்தின் ஒரு காசினைப் போன்றிருக்கும்.




[4]  இந்தக் காசுகள் கொன்றையின் மொட்டுக்கள் போல் இருந்தன என்கிறது இன்னொரு குறுந்தொகைப் பாடல்

காசின் அன்ன போது ஈன் கொன்றை - குறு 148/3

காசைப் போன்ற மொட்டுக்களை ஈன்ற கொன்றை





[5] சில காசுகள் மணிகளால் செய்யப்பட்டிருக்கும்.

குயில் கண் அன்ன குரூஉ காய் முற்றி
மணி காசு அன்ன மால் நிற இரும் கனி
உகாஅ மென் சினை உதிர்வன கழியும் - அகம் 293/6-8

குயிலின் கண்ணைப் போன்ற நிறமுள்ள காய்கள் முற்றி
மணியினால் செய்யப்பட்ட காசுகளைப் போன்ற கரிய நிறத்திலான பெரிய கனிகள்
உகாவின் மெல்லிய கிளைகளினின்றும் உதிர்ந்து ஒழியும்



[6] சில காசுகள் வட்டமாகத் தட்டை வடிவிலும் இருந்திருக்கின்றன என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது.

பொலம் பசும் பாண்டில் காசு நிரை அல்குல் - ஐங் 310/1

பொன்னாற் செய்த புதிய வட்டவடிவக் காசுகளை வரிசையாகக் கோத்த வடம் தவழும் அல்குல்

 பாண்டில் என்பது வட்டம் என்ற பொருள் தரும். இது இன்றைய காசுமாலையை ஒக்கும்.



பாண்டில் என்பது பெண்கள் அணியும் ஓர் அணிகலன் என்பார் பெருமழைப்புலவர் சோமசுந்தரனார்.

அப்படியெனில் பாண்டில் காசுவும் ஏனைய காசுகளைப் போல் உருண்டை வடிவினதாகவே இருந்திருக்கலாம்.


[7]  இதுவரை காசு என்பது பெண்கள் இடுப்பில் அணியும் மேகலையில் கோப்பது என்று அறிந்தோம்.

ஆனால் சிறுவர்கள் காலில் அணியும் கொலுசு என்ற கிண்கிணியிலும் காசுகள் கோக்கப்படும் என்று குறுந்தொகை கூறுகிறது.

செல்வ சிறாஅர் சீறடி பொலிந்த
தவளை வாஅய பொலம் செய் கிண்கிணி
காசின் அன்ன போது ஈன் கொன்றை - குறு 148/1-3

செல்வர்களின் சிறுவர்களின் சிறிய கால்களில் அழகுற விளங்கிய
தவளையின் வாயைப் போன்ற பொன்னால் செய்த சதங்கையின்
காசைப் போன்ற அரும்புகளை ஈன்ற கொன்றை






எனவே, சங்க காலத்தில் காசு என்பது முட்டை வடிவத்தில் அல்லது உருண்டையாக இருந்திருக்கிறது.

மிகப் பெரும்பாலும் தங்கத்தால் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

பளிங்கு, மணிகள் ஆகியவற்றாலும் காசு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

பெண்கள் இடுப்பில் அணியும் மேகலையிலும், சிறுவர்கள் காலில் அணியும் கொலுசிலும் காசுகள் கோக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

காசு என்பது பணமதிப்பு உடையது என்றோ, கொடுக்கல்வாங்கலில் பயன்படுத்தப்பட்டது என்றோ சங்க இலக்கியங்கள் தெரிவிக்கவில்லை.


குறிப்பு: என்னுடைய இணையதளமான sangacholai.in என்பதில் சேர்க்கப்பட்டு உருவாகிவரும் சங்க இலக்கிய அருஞ்சொற்களஞ்சியம் என்ற பகுதியில் கா என்ற எழுத்துக்குரிய காசு என்ற சொல்லுக்கான விளக்கவுரை இது.





___________________________________________________________
தொடர்பு: முனைவர்.ப.பாண்டியராஜா
pipiraja@gmail.com
http://sangacholai.in
tamilconcordance.in/

Friday, September 7, 2018

கீழடி நோக்கி…..



— து.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.



முன்னுரை:
கோவை வாணவராயர் அறக்கட்டளையினர், வரலாற்று ஆர்வலர்களை மாதந்தோறும் கொங்குப்பகுதியில் அமைந்துள்ள, வரலாற்றுச் சிறப்பும் தொடர்பும் உள்ள இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்வது  ”வரலாற்று உலா” என்னும் பெயரில் நடைபெற்றுவருகிறது. கடந்த 26-08-2018 ஞாயிறன்று நடைபெற்ற உலா -  இருபத்தோராவது பயணம் - கீழடியில் தற்போது நடைபெற்று வரும் அகழாய்வினைக் கண்டுவருகின்ற பயணமாக அமைந்தது. ஏறத்தாழ இருநூற்றைம்பது கி.மீ. தொலைவுக்கு மேல் பயணம் அமைய இருப்பதால், காலை எட்டு மணியளவில் புறப்படத்திட்டமிட்டு, எட்டரை மணியளவில் கோவையை நீங்கினோம். வழக்கமாக இது போன்ற வரலாற்றுலாவுக்குக் குழுமுகின்றவர் எண்ணிக்கையை விடக் கீழடிப்பயணத்துக்கு எண்ணிக்கை இருமடங்காக இருக்கவே, அறுபது பேர் பயணம் செய்யும் வகையில் பெரியதொரு பேருந்து ஏற்பாடானது. ஆர்வலர்கள் பெருகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பயணம்:
கோவை, பல்லடம், ஒட்டன்சத்திரம் ஆகிய ஊர்களைக் கடந்த பின்னர், திண்டுக்கல் அருகில் நாடு தழுவிய பெருவழியில் பேருந்து சென்றது. வழியில், சற்றே இளைப்பாறலும் தேநீர் அருந்துதலும். பிற்பகல் இரண்டு மணியளவில் மதுரை நகரை அடைந்தோம். வைகையில் ஆற்றோட்டம் இல்லை. சிற்றோடையாக ஆங்காங்கே ஓடாத நீர்.  கீழடிச் சாலையில் பயணம் தொடர்ந்தது. மதுரை நகரைக் கடந்து ஊரகப் பகுதியில் பேருந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. உணவு வேளையும் கடந்ததால் அனைவரும் பசியின் வாட்டத்தில் இருந்தோம். ஊரகப்பகுதியில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, வழியில், சிலைமான் என்னும் பெயரில் தொடர்வண்டிப்பாதை குறுக்கிட்டது. அதைக் கடந்து வயல்வெளிகளையும் தென்னந்தோப்புகளையும் கடந்து கீழடி கிராமத்தை அடைந்தோம். சிலைமான் ஊர், மதுரை மாவட்டத்துத் திருப்பரங்குன்றத்து மண்டலத்தில் அமைந்திருந்தாலும் அதனை அடுத்து எட்டு கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ள கீழடி சிவகங்கை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தது. கீழடியில் அகழாய்வு நடைபெறும் இடம் ஒரு தென்னந்தோப்பாகும். தோப்பை அடைந்ததும், உணவு முடித்து அகழாய்வுக் குழிகளைப் பார்வையிட்டோம்.

கீழடி அகழாய்வுக் களம்:
நாங்கள் சென்றது ஞாயிற்றுக் கிழமையாதலால் அகழாய்வுக் களத்தில் பணியேதும் நடைபெறவில்லை. ஓரிரு பெண் பணியாளர்கள் இருந்தனர். எங்கள் பயண மேலாளர் திரு. ஜெகதீசன் (கல்வெட்டு ஆய்வாளர்), தொல்லியல் துறை அலுவலரைத் தொடர்புகொண்டு பேசியிருந்ததால், ஆய்வுப்பணியில் உள்ள இளநிலை அலுவலர் ஒருவர் அங்கு வந்தார். நாங்கள் சென்ற நேரத்தில் மழை இல்லாவிடினும், அண்மையில் இப்பகுதியில் பெய்த மழை காரணமாகக் குழிகள் அனைத்தும் “தார்ப்பாலின்” போன்ற துணிகளால் மூடி வைக்கப்பட்டிருந்தன. இளநிலை அலுவலர் ஓரிரு குழிகளைத் திறந்து காட்டினார். ஒரு பகுதியில், பாத்தி பாத்தியாகப் பிரித்து ஆய்வுக்குழிகளில் எடுத்த பானைச் சில்லுகளைக் குவித்து வைத்திருந்தனர். ஒளிப்படம் எடுக்கத் தடை இருந்ததால் யாரும் ஒளிப்படம் எடுக்கவில்லை.  காட்சிகளை மனத்தில் பதித்துக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. இளநிலை அலுவலர் கூறிய சில செய்திகள் வருமாறு:

ஆய்வுக் களத்துக்குப் போகும் பாதை

அகழாய்வு முகாம் - நுழைவிடம் 

அகழாய்வு முகாம்



அகழாய்வுக்குழிகள்

பானை ஓடுகள்- பாத்திகளில்

தற்போதைய பணியின்போது, மொத்தம் முப்பத்தாறு ஆய்வுக்குழிகள் தோண்டப்பட்டுள்ளன. கீழடி கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. 10-ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான கால எல்லையைச் சேர்ந்த சான்றுகளைக் கொண்டுள்ளது. முதலாம் இராசராசனின் நாணயங்கள் கிடைத்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. கீழடிப் பகுதி மக்களின் வாழ்விடமாக இருந்துள்ளது. தமிழ்நாட்டில் பெரும்பாலான பகுதிகளில் கிடைக்கும் கருப்பு சிவப்பு நிறப் பானை ஓடுகள் இங்கும் கிடைத்துள்ளன. இந்தக் கருப்பு சிவப்புப் பானைகளை 1500 வெப்ப அலகு வரையிலான வெப்பத்தில் சுட்டிருக்கிறார்கள். அப்போது, வைக்கோல் போன்ற எரிபொருளின் பயன்பாட்டால் கரிப்பொருள் படர்ந்து பானைகளின் உட்புறம் கருப்பு நிறத்தையும், வெளிப்புறம் சிவப்பு நிறத்தையும் பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது.  ஆய்வின்போது, உறை கிணறுகள் கிடைத்துள்ளன. (உறை கிணறுள்ள குழிகளைத்திறந்து எங்களுக்குக் காட்டினர்) வட்ட வடிவச் சுடுமண்ணாலான அந்த உறைகள் 90 செ.மீ. விட்டம் கொண்டவை. 180 செ.மீ. உயரம் கொண்டவை. ஆறு அடி ஆழத்துக்குள் அக்கால மக்களுக்கு நீர் கிடைத்துள்ளது. கீழடி வாழ்விடமென்றால். அருகிலுள்ள மணலூர் ஈமக்காடாக இருந்துள்ளது.


கட்டிடப்பகுதிகள்

உறை கிணறுகளின் பகுதிகள்


அடுப்பு போன்ற தொழிற்கூட அமைப்புகள்

செங்கற்களாலான, நான்கடிக் கட்டுமானம் கிடைத்துள்ளது. செங்கற்கள், தற்போதுள்ள செங்கற்கள் மூன்றினை உள்ளடக்கும் அளவு பரப்பில் பெரியவை. கீழடி நாகரிகம், “கார்பன்” கணக்கீட்டு முறையில் 2200 ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்தது என அறியப்பட்டுள்ளது. ”கிரிஸ்டல்” (CRYSTAL), ”அகேட்” (AGATE)  ஆகிய வகைக் கற்களை ஆபரணக்கற்களாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.  சென்ற முறை நடந்த அகழாய்வின்போது, ஆதன், திஸன், சேந்தன் ஆகிய பெயர்கள் பிராமி எழுத்தில் பொறித்த பானை ஓடுகள் கிடைத்தன. தற்போதும் எழுத்துப்பொறிப்புள்ள பானைப்பகுதிகள் கிடைத்துள்ளன.

கொந்தகை என்னும் குந்திதேவிச் சதுர்வேதிமங்கலம்:
பயண அமைப்பாளரும் கல்வெட்டு ஆய்வாளருமான திரு. ஜெகதீசன் கீழடியைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில், கீழடியில் உள்ள அர்ச்சுனேசுவரர் கோயில் கல்வெட்டுகளில், தற்போது கீழடியை அடுத்துள்ள கொந்தகை என்னும் பெயரில் உள்ள கிராமம் கி.பி. 12-13-ஆம் நூற்றாண்டில், குந்திதேவிச் சதுர்வேதிமங்கலம் என்னும் பெயரில் வழங்கியது என்று கூறினார்.  “வேளூர்க் குளக்கீழ் நாட்டுக் குந்திதேவிச் சதுர்வேதிமங்கலம்” என்பது கல்வெட்டு வரி.  இந்தக் குந்திதேவிச் சதுர்வேதிமங்கலம் என்னும் பெயர் காலப்போக்கில் சதுர்வேதிமங்கலம் என்னும் அடைமொழியை இழந்து மருவிக் கொந்தகையாக மாற்றம் பெற்றுள்ளது என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

மேலே குறிப்பிட்டவாறு, அகழாய்வு நடக்கும் பகுதிகளையும், குழிகளில் காணப்பட்ட உறைகிணறுகள் மற்றும் செங்கல் கட்டுமான எச்சங்களையும் ஒளிப்படம் எடுக்கத் தடையிருந்ததால் இம்முறை நாங்கள் சென்று பார்த்ததை இப்பயணத்தில் கலந்துகொள்ளாத நண்பர்களோடும், உறவினர்களோடும் அளவளாவிப் பகிர்ந்து கொள்ள இயலாத  ஒரு சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. ஆனால், இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத்துறை சார்பாக 2016-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் கீழடியில் அகழாய்வு நடந்துகொண்டிருந்தபோது, இதே வரலாற்று உலாவில் நாங்கள் கலந்துகொண்டோம். அப்போது, ஆய்வுப் பொறுப்புத் தலைமை அலுவலரான அமர்நாத் இராமகிருஷ்ணன் எங்கள் குழுவினருக்குத் தாமே அகழாய்வு பற்றிய செய்திகளை எடுத்துரைத்தார். நேரடியாகக் கண்ணுற்ற காட்சிகளைப் படம் எடுத்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பும் கிட்டியது. அகழாய்வுக்குழிகளின் மண்ணடுக்குகள் பல்வேறு காலச் சுவடுகளைத் தம்முள் வைத்துக்காட்டியதுபோல், ஒரு வரலாற்று நிகழ்வின் நினைவுகளை நெடுங்காலம் தேக்கிவைத்து வேண்டும்போதெல்லாம், நம் நினைவடுக்கின் மேற்புறத்துக்குக் கொணர்ந்து மகிழவும், நம் வழித்தோன்றல்களும் அவர்கள் காலத்தில் கண்டு மகிழவும் காட்சிப்படங்கள் நம்மிடம் இருப்பதில் ஒரு பெருமிதம்!  அந்த ஒளிப்படங்களை இப்போது இக்கட்டுரை வாயிலாகப் பகிர்ந்துகொண்டுள்ளேன்.  அமர்நாத் அவர்கள், வேண்டிய அளவு, நாளிதழ்கள் வாயிலாகவும், காணொளிகள் வாயிலாகவும் தமிழகத்தின் தொன்மைச் சான்றுகளை எளிய மக்களும் அறிந்துகொள்ளும் வகையில் செயலாற்றியதால் கீழடி பற்றிய பல்வேறு செய்திகளும் ஏற்கெனவே எல்லாரும் அறிந்தவை என்பதில் ஐயமில்லை. இருப்பினும், தற்போதைய பயணத்தில் ஒளிப்படம் எடுக்க இயலாத குறையைப் பழைய படங்களைக்கொண்டு போக்கிக்கொள்ளலாம் என்ற கருத்தில் அப்படங்களை மேலே பகிர்ந்துகொண்டுள்ளேன்.

ஆய்வுச் செய்திகள்:
ஆய்வுப் பொறுப்புத் தலைமை அலுவலரான அமர்நாத் இராமகிருஷ்ணன், தொல்லியல் துறை அறிஞர்களான சாந்தலிங்கம், வேதாசலம் ஆகியோர் கீழடி ஆய்வு பற்றிப் பகிர்ந்துகொண்ட சில செய்திகளையும் காண்போம்.  ஒரு நதிக்கரை நாகரிகத்தைப் பற்றி விரிவாக ஆராய்வதன்மூலம் தமிழகத்தின் வரலாற்றை அறியமுடியும் என்ற நோக்கத்துடன் இந்த ஆய்வு தொடங்கப்பட்டது.  மதுரை, திண்டுக்கல், தேனி, சிவகங்கை, இராமநாதபுரம் ஆகிய ஐந்து மாவட்டங்களில், வைகை ஆறு தொடங்கும் வள்ளிமலையிலிருந்து அது கடலில் கலக்கும் ஆற்றங்கரை வரை உள்ள 209 கி.மீ. தொலைவு நீளும் பரப்பில், ஆற்றுக்கு இருபுறமும் 8 கி.மீ.  தொலைவுப் பரப்பில் அமைந்துள்ள அனைத்து ஊர்களையும் ஆய்வு செய்து, கிட்டத்தட்ட 293 இடங்களில் பல்வகை ஆதாரங்களையும் கண்டுபிடித்து ஆவணப்படுத்தி இறுதியாகக் கீழடிப்பகுதி தெரிவு செய்யப்பட்ட ஒரு பெரிய திட்டப்பின்னணி கொண்டது இந்த ஆய்வு. 110 ஏக்கர் நிலப்பரப்பும், நாலரை கிலோ மீட்டர் சுற்றளவுள்ள ஊர் - மக்கள் வாழ்விடப்பகுதி – ஆய்வுக்கான இடமாகக் கிடைத்தது மிக அரிதானது. அதுவும், மதுரைக்கருகில் 15 கி.மீ. தொலைவு என்பது கூடுதல் நிறை. மதுரையைப் பற்றி ஆய்வு செய்ய இந்த இடம்தான் தகுதியான இடம். முதல்கட்ட ஆய்வின்போதே நிறைய ஆதாரங்கள் கிடைத்தன. ஒரு நகரம் இருந்ததற்கான ஆதாரங்கள் கிடைத்துள்ளன. இரண்டு முறை நடந்த ஆய்வுகளின்போதும் மொத்தம் 102 குழிகள் தோண்டப்பட்டன. தமிழ்நாட்டிலேயே முதன்முறையாகக் கட்டிடப்பகுதிகள் கிடைத்த இடம் கீழடி என்றுதான் கூறவேண்டும். 


அமர்நாத் இராமகிருஷ்ணன் அவர்கள்-விளக்கம் தருதல்


தற்போது மழை காரணமாக மூடி வைத்த குழிகள்-படம் உதவி: தினமலர்

கீழடியின் முதன்மைக் கண்டுபிடிப்பு கட்டுமானம் ஆகும். சதுரம், செவ்வகம் ஆகிய வடிவில் கட்டிடப்பகுதிகள் கிடைத்துள்ளன. இவற்றைத்தவிர வடிகால்களும், சுடுமண்ணால் செய்யப்பட்ட குழாய்களும் குறிப்பிடத்தக்க கண்டுபிடிப்பு. கட்டிடங்கள் சங்க காலத்தொடர்புடையவை. ஹரப்பாவுக்கு நிகராகக் கருதப்படுகின்றன. சீராக அடுக்கப்பட்ட செங்கற்களால் ஆன கட்டிடப்பகுதிகள். செங்கற்களை இணைக்கக் களிமண்ணைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் வகையில் தொட்டிகள் கிடைத்துள்ளன. தொட்டிகளோடு சேர்ந்த அடுப்புகளும் உண்டு. தொழிற்சாலை போன்ற அமைப்பு இருந்துள்ளதை இவை சுட்டுகின்றன எனலாம்.

அடுத்து, எழுத்துச் சான்றுகள். எழுத்துப் பொறிப்புகள் உள்ள பானைப் பகுதிகள் கிடைத்துள்ளன. ”முயன்”  என்னும் தூய தமிழ்ப் பெயரும், ”திஸன்”  என்னும் பிராகிருதப்பெயரும் மற்றும் ”சேந்தன் அவதி”  என்னும் பெயரும் பொறிக்கப்பட்ட பானைகள் குறிப்பிடத்தக்கன. இவை கி.மு. 2-ஆம் நூ.ஆ. -  கி.பி. 2-ஆம் நூ.ஆ. காலத்தைச் சேர்ந்தவை.

வரிச்சியூர் சமணக் குகைத்தளமும் குடைவரைக்கோயிலும்: 
கீழடியில் அகழாய்வுப்பகுதியைப் பார்வையிட்டு ஊர் திரும்பும் வேளை மாலைப் பொழுதாகியிருந்தது. அன்று முழுதும் மதுரையை நெருங்கும்போதும், கீழடியைச் சென்றடையும் வரையும் வானிலையில் வெப்பமே நிலவியது. ஆனால் கீழடியை விட்டு அகலும்போது மேகங்கள் கவிந்து மாலைப்பொழுதின் ஒளியையும் மங்கச் செய்தன.  எந்த நொடியும் மழை வரலாம் என்னும் சூழ்நிலை. வரலாற்று உலா அமைப்பாளர் ஏற்கெனவே, உலாத் திட்டத்தில் நேரம் கிடைத்தால் வழியில் உள்ள வரிச்சியூரைக் கண்டு திரும்பலாம் எனக்கூறியிருந்தார். வரிச்சியூர் என்னும் ஊர், பொதுமக்கள் பார்வையில் பலருக்கும் தெரிந்திராத ஓர் ஊர். தொல்லியல் பற்றிச் சிறிது தெரிந்தவர்க்கு அது வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க ஊர். அங்கு சமணத்துறவிகள் தங்கியிருந்த குகைத் தளம் உள்ளது. தமிழின் தொல்லெழுத்தான தமிழி (தமிழ் பிராமி) எழுத்துகள் குகைத்தளத்தின் புருவப்பகுதியில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. 1908-ஆம் ஆண்டு இந்த பிராமிக் கல்வெட்டுகள் படியெடுக்கப்பட்டு இந்தியத் தொல்லியல் ஆண்டறிக்கையில் வெளியிடப்பட்டன. இவை தவிரப் பாண்டியர் காலக் குடைவரைக் கோயில் ஒன்றும் உள்ளது. இத்துணைச் சிறப்புள்ள இடத்தைப் பார்த்துவிட்டே ஊர் திரும்பவேண்டும் என்னும் ஆவல் அனைவர்க்கும் ஏற்பட்டது. இவ்வூர், மதுரையிலிருந்து சிவகங்கை செல்லும் பாதையில் அமைந்திருந்ததால், கீழடியிலிருந்து  திரும்பும் வழியில் இவ்வூரை எளிதில் அடையமுடிந்தது. (கீழடியும் சிவகங்கை செல்லும் வழியில் அமைந்துள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது)

கீழடியிலிருந்து வரிச்சியூர் வருவதற்குள் மழை பெய்யத் தொடங்கி, வரிச்சியூர் குடைவரைக்கோயிலை அடைந்ததும் மழை வலுக்கத்தொடங்கியது. எதிர்பாராமல் ஒரு தடை. போதிய வெளிச்சமும் இல்லை. மழையினூடே, குடைவரைக் கோயிலையும், குகைத்தளத்தையும் பார்த்து மகிழ்ந்தோம். குடைவரைக் கோயில் சாலையின் ஓரத்திலேயே அமைந்துள்ளது. மதுரையிலிருந்து 15 கி.மீ. தொலைவு என்னும் குறிப்பைத் தாங்கிய சாலைக்கல் ஒன்றும் அருகிலேயே இருந்தது. இப்பகுதி குன்றத்தூர் என்பதாகத் தொல்லியல் துறையினர் வைத்துள்ள செய்திப்பலகை குறிப்பிடுகிறது. இக்கோயில் உதயகிரீசுவரர் கோயில் என வழங்கப்படுகிறது. குன்றின் கிழக்குச் சரிவில் கிழக்கு நோக்கி ஞாயிறு தோன்றும் திசையில் அமைந்துள்ளதால் இப்பெயர் பெற்றது. குன்றுப்பகுதியைக் குடைந்து எழுப்பப் பெற்ற கருவறையில் ஒரு சிவலிங்கத் திருமேனி சிற்பமாக வடிக்கப்பட்டுள்ளது. தனிக்கல்லில் வடித்து நிறுவப்படாமல் பாறையைக்குடையும்போதே, சிவலிங்க வடிவத்தை அமைத்துச் சுற்றிலும் கருவறை அமையுமாறு குடைந்திருக்கிறார்கள். இதே அமைப்பைக் கழுகுமலையில் உள்ள வெட்டுவான் கோயிலிலும் காணலாம். இக்கோயில் கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பாண்டியர் பணியாகக் கருதப்படுகிறது. கருவறைக்கு வெளியே ஒரு சிறிய முக மண்டப அமைப்பும், அதன் இரு புறங்களிலும் இரண்டு வாயிற்காவலர் (துவார பாலகர்) சிற்பங்களும், இன்னொரு பக்கப்பகுதியில் பிள்ளையார் சிற்பம் ஒன்றும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.


வரிச்சியூர் குடைவரை - சில தோற்றங்கள்

தொல்லியல் துறையின் அறிவிப்புப் பலகை

குடைவரைப்பாறை-சிவலிங்கத் திருமேனி




சமணக் குகைத்தளம் - சில தோற்றங்கள்

கல்வெட்டு அமைந்துள்ள நீர் வடி விளிம்புப்பகுதி

மழையில் நனைந்துகொண்டே  குகைத்தளத்துக்குச் சென்றோம்.  குன்றின் சரிவுப்பாறை பாம்புபோல் நீண்டிருந்த நிலையில் நிலத்தை நோக்கிக் கவிந்து குகையமைப்பாய் மாறியிருந்தது.  பாறையின்  மேற்பகுதியில் மழை நீர் குகையின் உட்புறம் நுழையாமல் வடிந்து போவதற்காக நீர்வடி விளிம்பு வெட்டப்பட்டிருந்தது. இந்த விளிம்புகளின் மேற்புறமும் கீழ்ப்புறமும் பிராமி எழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. மொத்தம் மூன்று கல்வெட்டுகள். மூன்றும் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை.  கல்வெட்டுகள் பார்வைக்குத் தெளிவாகப் புலப்படவில்லை. தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறையின் வெளியீடான “தமிழ்-பிராமி கல்வெட்டுகள்” நூலில் உள்ள கல்வெட்டுப் பாடங்களையும் விளக்கங்களையும் கீழே காணலாம்.

முதல் கல்வெட்டு:
ப(ளி)ய் கொடுபி…….

இப்பள்ளியை அமைத்தவரின் பெயர் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், கல்வெட்டின் இறுதிப்பகுதி சிதைந்துவிட்டதால் பெயரைத் தெரிந்துகொள்ள இயலவில்லை.

இரண்டாம் கல்வெட்டு:
அடா . . .  றை ஈதா வைக . . . ஒன் நூறு

இப்பள்ளிக்கு நூறு கலம் நெல் வழங்கப்பட்டமையைக் கல்வெட்டு குறிக்கிறது. கொடை வழங்கியவரின் பெயர் சிதைவுற்றிருக்கலாம். ’ஈதா’ என்ற சொல் மகிழ்ச்சி விளிச்சொல்லாகக் கருதப்படுகிறது.

மூன்றாம் கல்வெட்டு:
இளநதன் கருஇய  நல் முழ உகை

இச்சிறந்த (நல்ல) குகை இளநதன் என்பவரால் குடைவிக்கப்பட்டது என்பது இதன் பொருள்.

முடிவுரை:
மதுரையை விட்டு அகலும் வரை மழையும் எங்களுடன் பயணம் செய்தது. சங்ககாலத்தை எட்டிப்பார்த்த ஓர் உணர்வுடன் கோவை திரும்பினோம். ஊர் திரும்ப நள்ளிரவாயிற்று என்பது ஒரு பொருட்டாகத் தெரியவில்லை. வரலாற்றை அறிந்துகொள்வோம்; வரலாற்று எச்சங்களைப் பாதுகாப்போம் என்ற எண்ணம் மனத்தில் நின்றது.






___________________________________________________________
தொடர்பு: து.சுந்தரம்
doraisundaram18@gmail.com
கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.அலைபேசி :  9444939156.











Sunday, September 2, 2018

தமிழகத்துச் சாதி சமத்துவப் போராட்டங்கள்



  தேமொழி




நூலும் நூலாசிரியரும்:

வலங்கை இடங்கை சாதிகளுக்கு இடையே நிகழ்ந்த கலவரங்கள் வெறும் சாதி மோதல்கள் அல்ல,   அவை வர்க்கப் போராட்டங்கள்.  உழைக்கும் இனத்தோர் தங்களுக்கு எதிராகக் கிளர்ந்து எழாதவாறு அரசர்களும், உயர் குலத்தவராகக் கருதப்பட்டோரும் உழைப்பை முதன்மையாகக் கொண்டு வாழ்ந்தோரைப் பிரித்தாண்டு அவர்களுக்குள் மோதவிட்டு தங்கள் நிலையைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள எடுத்த நடவடிக்கைகள் என்று  தனது "தமிழ்நாட்டில் சாதி சமத்துவப் போராட்டக் கருத்துகள்" என்ற நூலில் விளக்குகிறார் பேராசிரியர் நா. வானமாமலை.  கலை, இலக்கியம், மதிப்பீடு, பண்பாடு, வரலாறு, தத்துவம், மானிடவியல், நாட்டுப் பண்பாட்டியல்  எனப் பல துறைகளிலும் பண்பட்ட  ஆய்வாளரும்; தமிழர் நாட்டார் வழக்காற்றியல் முதன்மை ஆராய்ச்சியாளர்களில் ஒருவரான தமிழறிஞர் நா. வானமாமலை அவர்களின் இரு கட்டுரைகள் அடங்கிய மிகச் சிறு நூல் இது.  நாட்டுடைமையாக்கப்பட்ட இவரது நூல்கள் தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகத்தின் வழியாக படிப்பதற்குக் கிடைக்கின்றன. 

செல்வச் செழிப்புள்ள நிலவுடைமை வேளாளர் வர்க்கமும், வணிகர் வர்க்கமும் முறையே வலம் இடம் எனப் பிரிந்து கொண்டு, அவரவர் தொழில் சார்ந்த உழைக்கும் மக்கள் வர்க்கத்தினரைத் தத்தம்  பிரிவில் இணைத்துக் கொண்டு, ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்து வந்தனர் என்கிறார் நூலாசிரியர். மேலோட்டமாக நாம் அறிந்திருக்கும் வலங்கை இடங்கை சாதிப் பிரிவினை என்ற   வேறுபாட்டை ஊடுருவி ஆய்வு செய்துள்ளார். பொருள்முதல்வாத அடிப்படையில், உற்பத்தி உறவுகளின் அடிப்படையில்,  'தமிழ்நாட்டில் சாதி சமத்துவ போராட்ட கருத்துகள்' மற்றும் 'தமிழ்மன்னரும் சாதிப்பிரிவினைகளும்' எனும் இரு கட்டுரைகளின் மூலம் இந்நூலில் விளக்குகிறார்  நா. வானமாமலை. தமிழ்நாட்டில் சாதி சமத்துவ ஆய்வில், குறிப்பாக வலங்கை இடங்கை சாதிப் போராட்டங்களின் ஆணிவேர் குறித்து ஆய்வு செய்ய விரும்பும் எவரொருவருக்கும் நா. வானமாமலை குறிப்பிடும் தகவல்கள் விரிந்த ஒரு பார்வையை வழங்கும் என்பது திண்ணம். தி. நா. சுப்பிரமணியன் தொகுத்த தென்னிந்தியக் கோயில் சாசனங்கள் மூன்றாவது தொகுப்பு, பேராசிரியர் கே. கே. பிள்ளையின்  தென்னிந்திய வரலாறு போன்ற நூல்களில் இருந்து வரலாறு தொல்லியல் சான்றுகளையும் தருகிறார் நூலாசிரியர்.

பண்டைய தமிழகத்தில் தொழிலடிப்படையில் இயல்பாக அமைந்திட்ட  தொழிற்பிரிவினை என்ற நிலைமை,  பரம்பரைத் தொழில் முறை என்ற பிற்கால வற்புறுத்தலால் சாதிகளாயின என்பதை நாம் அறிவோம்.  இவற்றை வடநாட்டில் வழங்கிவந்த வருணாசிரமப் பிரிவுகளுக்குள் அடக்கிட நினைத்த முயற்சி பலனளித்திட வில்லை என்பது சமூகவியல் ஆய்வாளர்கள் பொதுவாகக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கருத்து. உடலுழைப்பைச் செய்யும் வழக்கமற்றிருந்தவர், அத்தகைய வாழ்வுமுறை  உயர்குலத்தின் பண்பு என்ற எண்ணம் கொண்டு, உழைக்கும் வர்க்கத்தைக் கீழோர் எனக் குறிப்பிட்டு அடக்கியாண்டதன் விளைவு சமத்துவமற்ற சமுதாயம் உருவாகிட காரணமாக அமைந்தது. மக்களிடையே சாதி உயர்வு தாழ்வுகள் கற்பிக்கப்பட்டன. 

மக்களிடம் தோற்றுவிக்கப்பட்ட பிரிவினை நீதி நூல்களாகவும் உயர்நிலையில் உள்ளவர்களால் எழுதிவைக்கப்பட்டு கீழ்நிலையில் உள்ளோர் ஒடுக்கப்பட்டிருந்தனர்.  வரலாறு நெடுக ஒடுக்கப்பட்டவர்களும் தங்கள் நிலையை மறுத்தும் போராடிய வண்ணமே இருந்தனர். தங்களது கீழான நிலையை ஏற்கவிரும்பாதவர்களும் தங்கள் பங்கிற்கு தங்களை உயர்ந்தோர் என அறிவுறுத்த அதே புராணம், வேதம் போன்றவற்றையே  துணைக்கழைத்து தங்கள் குலம் உயர்வானது என்று ஆவணப்படுத்த முற்பட்டனர்.  இம்முயற்சியின் விளைவாகச் சென்ற நூற்றாண்டின் துவக்கத்திலும் சில நூல்கள் இக்குலப்பிரிவுகளின்  செல்வந்தர்களின் ஆதரவில் உருவாக்கப்பட்டன என்று கூறும்  நா. வானமாமலை அதற்கான சான்றுகளைக் காட்டி விளக்குகிறார். 


தங்கள் சமூக நிலையையுயர்த்த உருவாக்கப்பட்ட நூல்கள்:
உருவாக்கப்பட்டிருந்த சமூகச் சாதி அடுக்குகளில் பிராமணர்கள் அனைவரிலும் உயர்ந்தவர் என்ற வகையில் தொன்மங்களும் கதைகளும் மிகுந்திருந்தது, அது அவர்களே எழுதிவைத்துக் கொண்ட கட்டுக்கதைகள்.  பிற வகுப்பினரில், செல்வத்தின் அடிப்படையில் உயர்ந்துவிட்டவர்களுக்கு அல்லது மற்ற பிற தகுதியில் அனைவரும் மதிக்கத்தக்க நிலையில் உயர்ந்துவிட்டோருக்கு இது தொடர்ந்து உறுத்தலை அளித்தவண்ணமே இருந்துள்ளது. தாங்களும் அவர்களைப் போலவே உயர்ந்த நிலையில் உள்ளவர்களே  என்று வலியுறுத்தும் நோக்கில் அவர்களும் தங்கள் பங்கிற்கு தாங்கள் எந்த வகையில் உயர்ந்தவர்கள் எனக் காட்ட பதிலுக்குக் கதைகள் புனைந்தனர். வேதம் காட்டும் மற்றொரு கோணத்தை எடுத்துக் கொண்டோ அல்லது அரச பரம்பரை என அறிவித்துக் கொண்டோ நூல்கள் எழுதி வெளியிடத் துவங்கினர். உண்மையற்ற, அறிவியல் அடிப்படையில் ஆட்டம் காணக்கூடிய புனைகதைகள் எழுதி தகுதியை உயர்த்திக் கொள்ள முயன்றனர். 

1. வேளாளர் உயர்வைக் கூறும்  'வருண சிந்தாமணி' என்ற தலைப்பில் கூடலூர் கனகசபைப் பிள்ளை எழுதிய நூலொன்று 1901 இல் வெளியாயிற்று. வேத சூக்தங்களில் பிராமணன், சத்திரியன், வைசியன், சூத்திரன் போன்ற வர்ணாசிரம உயர்வு தாழ்வு கூறப்படவில்லை.  ஆரிய வேதங்களை (வேதம், உபநிஷத்துக்கள், புராணங்கள் ஆகியனவற்றைப்) பின்பற்றுவதாகக் கூறிக்கொள்ளும் பிராமணர்களுடன் ஒப்பிடுகையில்  திராவிட வேதங்களை (திருக்குறள், சைவத் திருமுறைகள் முதலியவற்றைப்) பின்பற்றுவோர் சற்றும் குறைந்தார்கள் அல்லர்.  மாறாக,  பிராமணர்களினும் மேலானவர்  என்பது இந்த நூலின் மையக்கருத்து. முதன்மை ஆரிய வேதங்களிலும், திராவிட வேதங்களிலும் சாதிப் பிரிவினைகளுக்கும் உயர்வு தாழ்வுகளுக்கும் ஆதாரமில்லை என்பது இவர்கள் வாதம்.  இருப்பினும் இறுதியில் நான்கு வருணங்களை ஏற்றுக் கொண்டு வேளாளர் தாங்கள் செய்யும் தொழில் அடிப்படையில் நால்வருணம் குறிக்கும்  வைசிய குலத்தோர் என்றும், வேளாளருக்குப் பணிபுரியும் வண்ணார், நாவிதர், குயவர், தச்சர், கொல்லர் என்ற இன்னபிற பற்பல உழைக்கும் குலத்தோர் சூத்திரர் என்றும் கூறி முடிக்கிறார்  'வருண சிந்தாமணி' நூலை எழுதியவர்.  இந்த நூல் வெளியீட்டிற்கு வேளாளர் குல செல்வந்தர் உதவி செய்ததாக முன்னுரை கூறுவதை  நா. வானமாமலை சுட்டிக் காட்டுகிறார். ஆக நூலின் நோக்கம் தங்களை யாவரிலும் உயர்ந்தோர் என்று காட்டிக் கொள்ளுதலே என அறியலாம் என்கிறார் நூலாசிரியர்.

2. இவர்களைப்போன்றே பனையேறும் தொழில் செய்யும் குலத்தைச் சேர்ந்தோர், கள்ளுக்கடைகளைக் குத்தகை எடுப்பதன்  மூலம் செல்வம் சேர்த்த கிராமணி குலத்தோர், தாங்கள்  அரசகுலத்தினர் அல்லது சத்திரியர் குலத் தோன்றல்கள் என்பதாக 'சத்திரியகுல விளக்கம்' என்ற நூலை 1904 இல்  டி. வி. துரைசாமி கிராமணி எழுதிட அதை வெளியிட்டனர். சத்திரியகுலத்தோர் பிராமணர்களுக்கு குருமுறையினர்  என்று புராணத்தில் பிராமணர்களுக்குப் பிரம்மஞானம் பெற உதவிய சத்திரிய ஜனகரைக் காட்டியும், பழைய இலக்கியங்கள்  காட்டும் கள்ளிறக்கும் குலத்தோர்  தாமல்லவென்று மறுத்தும், தாங்கள் படைத்தலைமைத் தொழில் செய்தவர் என்றும் துரைசாமி கிராமணி தனது நூலில்  கூறுவாராயினர். 

3. 'நாடார் மன்னரும் நாயக்க மன்னரும்' என்ற தலைப்பிட்டு 1931 இல் வெளிவந்த இராமலிங்கக் குருக்கள் மற்றும்  குமரைய நாடார் எழுதிய நூலில், தமிழ் இலக்கியங்களில் கூறப்படும் 'சான்றோர்' என்போர் தாமே என்றும், தங்கள் தொழில் கள்ளிறக்குதல் இல்லையென்றும், அவர்கள் குலத்தில் சிறுபான்மை சிலர் ஈடுபட்டிருந்த  பொதி மாட்டு வணிகமே தங்கள் குலத்தொழில் எனக் கூறியதோடல்லாமல், தாங்கள் பாண்டிய மன்னர்  குலம் என்றும், நாயக்கர்கள் அவர்கள் நாட்டைக் கவர்ந்து கொண்டதாகவும் நாடார் குலத்தினர் இந்நூல் வழியாகக் கூறினர். நாடார் திருமண வாழ்த்துக்கள் என்னும் நாட்டுப்பாடல்களில் அரசகுல கூற்றுகள் இருப்பதைச் சான்றுகளாக வைக்கிறது இந்நூல் என்கிறார் நா. வானமாமலை.

4. 'பரவர் புராணம்' என்று  1909இல் பரதவர்களின் உயர்வைப் பாடும் நூலொன்று அருளப்ப முதலியார் எழுதி வெளியானது. இதை எழுதிய கத்தோலிக்கரான இந்த நூலின் ஆசிரியரும்  வைதீக புராணப் புனைகதைகளை ஏற்றுக் கொண்டு சிற்சில புராணக் கதைகளை மேற்கோள் காட்டி உயர்குலப் பிறப்புகள் சாபம் பெற்று உழைப்பாளர் குலங்களில் பிறந்தார் என்றும் (உடலுழைப்பு என்பது சாபம்  என்பது புராணப் கருத்தாக இருப்பது தெரிகிறது), அவ்வாறு சாபம் பெற்று பரதவ குலத்தில் பிறந்த வழித்தோன்றல் பரதன் என்பான் பாரதம் முழுமையையும் ஆண்டான்  என்பது இந்த நூலாசிரியர்  கூறும் கருத்தாக உள்ளதைக் காட்டுகிறார் நா. வானமாமலை.

5. இவ்வாறே கார்காத்தார் சாதி உயர்வு கூறும் "கிளைவளப்ப மாலை”  என்ற நூலும் புதுப் புராணக்கதைகளை கூறுகிறது, பள்ளர்கள் தம்மை இந்திரகுல வேளாளர் என்று சொல்லி அவர்களும் அதற்குப் புராணக்கதை கூறுகிறார்கள் எனப் பட்டியலிடும் நா. வானமாமலை, இந்நூல்களின் கருத்துகளுக்கு இடையே ஊடிழையாகச் செல்லும் பொதுவான பண்பையும் தனது ஆய்வின் முடிவாக வெளிப்படுத்துகிறார்.  

இவ்வாறு தங்கள் சாதி உயர்வு குறித்து கதைகள் கூறிய நூல்கள் யாவும் அந்தச் சாதிகளின் செல்வந்தர்கள் முயற்சியில் வெளிவந்தவை. அவர்கள் தங்களுக்குரிய மேன்மையை பண்டைய தொன்மக்கதைகளுக்குள் மறுவாசிப்பில் வேறு கோணத்தில் கண்டனர், அல்லது புது தொன்மங்களைப் பழைய புனைவுகளுடன் இணைத்துக்  கொண்டனர்.  ஆரிய வேதம் திராவிட வேதம் என்று பிரிவு காட்டி தங்களை ஆரியபிராமண மேல்குடியாளர்களுக்கும் உயர்ந்தவர் என்று கூறினார். பிராமணர்கள் உயர்ந்த சாதியினர் என்பதை மறுப்பது இவர்களின் முதன்மை நோக்கம்.  அதனால் அதுகுறித்துக் கூறும் தொன்மக்கதைகளும் அவர்களால் மறுக்கப்படுகின்றன. வேதங்களை ஏற்போர் வேத காலத்தில் சமத்துவம் நிலவியது என்கின்றனர்.  வர்ணாசிரம பிரிவினையை முதலில் மறுப்பதும், பின்னர் அவற்றில் வைசியர், சத்திரியர் என்று ஏதோ  ஒரு பிரிவில் தங்கள் குலம் அடங்கும் என்று காட்டிக்கொள்வதும், தங்களுக்குக் கீழே உழைப்பாளர்களின் குலங்கள் உள்ளன என வலியுறுத்துவது என்பதன் மூலம் மற்றொருவகையில் உயர்வு தாழ்வு கற்பித்தன இந்த நூல்கள். 

சாதி சமத்துவம் காட்டினால் தமக்காக உழைக்கும் குலம் இல்லாது போகும் என்பதால் சூத்திரர் என்ற வர்ணாசிரம பிரிவினரை தங்களுக்குச் சமமாகக் கருதவில்லை இவர்கள்.  நிலவுடைமை பரம்பரை, அரசுடைமை பரம்பரை என்பதன் வழியில் தங்களை மேலானவர் எனக் கருத முற்பட்டனர் என்கிறார்  நா. வானமாமலை.  இன்றைய நாளிலும்  இந்த  நிலைமை மாறவில்லைதான்.  இன்று அனைத்துச் சாதியினரும் தாங்கள் அரசபரம்பரை என்றுதான் கூறிக் கொள்கின்றனர். பேஸ்புக் போன்ற சமூக வலைத்தளங்களில்  தற்கால சாதிப்பெருமை கூறும் பதிவுகளே இந்த வகையில்தான் அமைந்துள்ளதைப் பார்க்கிறோம். ஆனால் தங்களை பிராமணருக்குத் தாழ்ந்தவரல்ல என்று தகுதியை உயர்த்திக் கொள்ளும் எவரும், மறந்தேனும் மனிதர் அனைவரும் சமம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பாது தங்களினும் கீழான நிலையில் பிறர் இருப்பதாகவே நம்பும் மனநிலையையும் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  இன்றும் சாதி ஒழிய முடியாமல் இருப்பதற்கு இந்த மனநிலையே காரணம் எனலாம். 

வேதங்களை இவர்கள் ஏற்பதன் காரணம் அவை வர்ணாசிரம பிரிவுகளுக்கு முற்பட்டவை. ரிக்வேதத்தின் பின்னொட்டாக, பிற்காலத்தில் இடைச்செருகலாக நுழைந்த  புருஷ சூக்தமே பின்னர்  வருணாசிரமப் பிரிவுகளில் உயர்வு தாழ்வுகளைக் கற்பிப்பதற்கு மூல காரணம்.  கால்நடை வளர்ப்பு வாழ்க்கை  வளர்ச்சியடைந்து, ஒரு  கட்டத்தில்  வேலைப் பிரினை தோன்றிவிட்ட நிலையில் உலகின் தோற்றத்தைக் குறித்து எழுதப்பட்ட கற்பனைக் கதையே புருஷ சூக்தம், ஆனால் அச்சமயத்தில் வகுக்கப்பட்ட பிரிவுகளுக்குள் உயர்வு தாழ்வு கற்பிக்கப்பட்டிராத துவக்கப் பிரிவு நிலை.  பிற்கால புராணங்களும்  மனுஸ்மிருதியும் வருணாசிரமம் உயர்வு தாழ்வு நிலை தோன்றிய பிற்பாடு, சாதிப் பிரிவுகளை நிலை நிறுத்த உயர்குலத்தோர் எனக் கூறிக்கொண்டவர் எழுதியவை. அவை இரண்டு நோக்கங்களுக்காக உருவானவை. 1) சாதி உயர்வு தாழ்வுகளுக்கு நியாயம் கூறுவது, இதற்காகப் புராணங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. 2) வர்ணாசிரமப் பிரிவைச் சட்டப்பூர்வமாக்கும் விதிகளை வகுப்பது,  இதற்காக மனுஸ்மிருதி எழுதப்பட்டது.  இதன்பிறகு உடலுழைப்பு செய்வோர் பிறருக்காகப் படைக்கப்பட்டவர் என்ற தாழ்ந்த அடிமை நிலையும்;   உழைப்பைத் தாழ்மையானதாக கருதுவதும் சிந்தனையை உயர்வாகக் கருதுவதுமான பிராமண சத்திரிய மனப்பான்மையும் தோன்றியது.  இதன் காரணமாகவே  இந்த நூல்கள்  புராணங்களையும்  மனுஸ்மிருதியையும் எதிர்க்கின்றன என்கிறார் நூலாசிரியர் நா. வானமாமலை.


நீதிமன்ற வழக்கும் தீர்ப்பும்:
'சித்தூர் அதலாத்துக் கோர்ட்டுத் தீர்ப்பு' என்ற தலைப்பில் ஒரு நீதிமன்ற வழக்கு குறித்த நூலும் (இந்நூலின் இரண்டாம் பதிப்பு  1924இல் வெளியிடப்பட்டது, முதற் பதிப்பு இதற்குப் பலகாலம் முன்னர் வெளிவந்ததாகத் தகவல்), அதில் காணப்படும்  "பஞ்சாங்கம் குண்டையனுக்கும் மார்க்கசகாயம் ஆசாரிக்கும்" இடையில் நிகழ்ந்த வாதப்பிரதிவாதங்களையும் நீதிபதி அளித்த தீர்ப்பையும்   நா. வானமாமலை தனது நூலில் சான்றாகக் கொடுத்துள்ளார். பன்னெடுங்காலமாக ஒடுக்கப்பட்டிருந்த 'விசுவப் பிரம்மகுலம்’ என்று தம்மை அழைத்துக் கொள்ளும் ஆசாரிமார், பஞ்ச கருமார்கள் எனப்படுவர், இவர்கள் இடங்கைப் பிரிவினர்.   இவர்கள் கொல்லர், தச்சர், கல் தச்சர், கன்னார், தட்டார் என்று ஐந்து தொழில் புரியும் கைவினைஞர்கள். சோழர் காலக் கல்வெட்டு சாசனங்களும் இவர்கள் ஊரில் இருந்து தள்ளிவைக்கப் பட்டதைக் (ஊர்விலக்கு) கூறுகிறது. உழைப்பை இழிவாகக் கருதிய பிராமணரும் பிறருழைப்பில் வாழும் நிலக்கிழார்களும் இவர்களைத் தங்களுக்கு அடிமைகளாக, உழைப்பதற்காகவே பிறந்து வாழ்வதாகக் கருதினர். 1814இல்  சித்தூர் அதலாத்துக் கோர்ட்டு வழக்கில் ஆசாரிகள் குலத்தின் திருமணத்தை நடத்தி வைக்கப் பிராமணர்களுக்கு உரிமையுண்டா அல்லது ஆசாரிகள் குலத்தைச் சேர்ந்த பெரியவர்களுக்குத்தான் அந்த  உரிமையா  என்ற பிரச்சினை பற்றிய விவாதம் நடந்து,  அதில் விசுவப்பிரம்ம ஆசாரி குலத்தவர் அவர்களே திருமணச் சடங்கை நடத்திக் கொள்ளத் தடையில்லை என்று நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து 1818 இல் தீர்ப்பு வழங்கப்படுகிறது.  இதை ஏற்காத பஞ்சாங்க குண்டையனின் விப்பிராள் பிராமண அணியினர் ஆசாரியார் இல்லத் திருமணத்தில் இடையிட்டு  அடிதடியில் இறங்கிவிட, இழப்பீடு கேட்டு  மீண்டும் நீதிமன்றத்திற்குச் செல்கிறார்கள் ஆசாரிகள் பிரிவினர்.   நா. வானமாமலை  மேற்கூறிய இந்த  வழக்கின் பகுதியையும்  நூலில் இணைத்துள்ளார். இந்த வழக்கு விவரங்களும் தீர்ப்பும்,  சாதி சமத்து வப் போராட்டத்தில் சமத்துவம் கோருவோரது கருத்துக்களையும்,  அந்தக் கோரிக்கையை  மறுப்போரது கருத்துக்களையும் தெளிவாகக் கூறுகின்றன என்கிறார் நூலாசிரியர். 

இவ்வழக்கைப் படிக்கும் பொழுது, வேத புராண நூல்களின்  அடிப்படையில் யார் தகுதியுள்ளவர் என்று நடக்கும் விவாதப் போக்கும், தானே உயர்ந்தவர் என்று புனைகதைகளைக் கொண்டு விவாதிக்கும் முறையும்  நம் நாட்டின் கடந்த கால  அவல நிலை குறித்து அதிர்ச்சியை  ஏற்படுத்துவது  மட்டுமில்லாமல், யார் வீட்டுத் திருமணத்தை யார் நடத்துவது என்பது போன்றவற்றில்   அடாவடியான முறையில் ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்திருக்கும் அடிப்படை மனித உரிமை மீறலுமே மிகவும்  வியக்க வைக்கிறது. இவ்வழக்கில் உரிமையை ஆராயும் சான்றுகளாக வேதங்கள், புராணங்கள், உபநிஷத்துகள் முதல் கபிலர் அகவல் வரை விவாதத்திற்கு எடுத்துக்  கொள்ளப்பட்டதும் (வாதிகள் தஸ்தாவேசுகளாக தாக்கல் செய்திருக்கிற வேத சாஸ்திரங்கள்) மிக வேடிக்கையாகவும் உள்ளது. நூலின்  இப்பகுதி அனைவரும் தவறாது படிக்க வேண்டிய ஒன்று (பக்கம்: 17 - 26). கபிலரகவல் பகுதியை ஆசிரியர் பின்னிணைப்பாகவும்  கொடுத்துள்ளார்.  இன்றைக்குச் சரியாக 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்வரை இத்தகைய அநீதிகள் யாவும் நீதி என்ற பெயரில் உலவிய மண் இந்தியா என்பது பெருமை கொள்ளத்தக்க நிலை அன்று. ஆனால் இன்றோ ஆரம்பப் பள்ளி மாணவர்கள் கூட, அவர்கள் வீட்டுத் திருமணத்தை எப்படி நடத்துவது என்பது அவர்களது உரிமை என்று எளிதாக  கருத்துச் சொல்லிவிடுவார்கள். 

இந்த வழக்கின் தீர்ப்பில் குறிப்பிடப்படும் "முன்னாலே சில தேசங்களுக்குப் பாளையக்காரராக இருந்த அவிவேக துரைத்தனத்தாரையும் சில மூட ஜனங்களையும் எப்படியோ சூதடியினாலே மோசஞ் செய்து நாளது வரைக்கும் குரு ஆண்மை செலுத்திக் கொண்டு வருகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட மோசடிகளைக் கண்டுபிடித்து வருணாச்சிரம தருமங்களையறிந்து பரிபாலனஞ் செய்வது கனம்பொருந்திய கவர்மென்டு துரைத்தனத்தைச் சார்ந்த நீதியாயிருக்கிறது"  என்ற வரிகள் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் நீதிமன்றம் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலையையும், சாதிகள் குறித்து மோசடி என்று நீதிபதி கொண்ட கருத்தையும் அறியத் தருகிறது எனலாம்.  நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை மதிக்காமல் ஆசாரிகள்  வீட்டுத் திருமண நிகழ்விற்கு  கும்பலாகச் சென்று தாக்கி திருமணத்தை நிறுத்தி  ரூபாய் 550 பெறுமானமுள்ள அழிவுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளார்கள் விப்பிராள் பிராமண அணியினர், அதற்கு (கலியாண சாமக்கிரியை நஷ்டம் ரூபாய் 550) இழப்பீடு கொடுக்கும்படி தீர்ப்பு எழுதப்பட்டுள்ளது. இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்  ரூபாய் 550  மதிப்பு என்பது  மிக மிக மிகப் பெரிய தொகை. அந்த அளவுக்கு  இழப்பீடு தரவேண்டிய நிலையில் என்ன விதமான அழிவுகளைச் செய்தார்கள் என்று வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.  


வலங்கை-இடங்கை கலகங்கள்:
சித்தூர் அதலாத்துக் கோர்ட்டில் நடந்த இந்த வழக்கில்,  நடந்த விவாதத்தில் விசுவப் பிரம்ம குலத்தவர் (அதாவது இடங்கை பிரிவினர்)  பிராமண குலத்தை குற்றம் சாட்டும் பொழுது,  அரசரைச் சார்ந்தவர்கள் வலங்கை பிரிவினர் என்றும், மற்றோரை இடங்கை என்றும் பிரித்து மோசடி செய்தவர் பிராமணர்கள் என்றும், ஒருபிரிவினர் வீட்டில் மற்றொரு  பிரிவினர் சாப்பிடக்கூடாது என்பது போன்ற சட்ட திட்டங்களைச் செய்தோர் பிராமணர்களே  என்றும் கூறுகிறார்கள் (பக்கம்: 34).  இதன் தொடர்ச்சியாக  வலங்கை இடங்கை பேதம் குறித்து விவரிக்கத் துவங்குகிறார் நூலாசிரியர். வலங்கை இடங்கை  பிரிவுகள் குறித்த வரலாற்றை அறிய பிற்காலச் சோழர் காலத்துச் சாசனங்கள் பெரும் துணைபுரிபவை.  திருச்சிராப்பள்ளி ஆடுதுறைக் கல்வெட்டு ஒன்று வன்னியர்கள், வேளாளர்கள், பிராமணர்கள்  முதலிய நிலச் சொந்தக்காரர்கள் கூட்டு சேர்ந்து  கொண்டு (இவர்கள் அரச ஆதரவு உள்ள வலங்கை பிரிவினர்)  இடங்கைப் பிரிவில் அடங்கிய 96 வகைச் சாதியர்களுக்கும் இழைத்த அநீதியைக் கூறுகிறது.  இடங்கைப் பிரிவினரான உழைக்கும் வர்க்கத்தின் மீது அதிக வரிச்சுமையும் திணிக்கப்பட்டதற்குத் தமிழகத்திற்கு வெளியே கர்நாடகா  ஆந்திரா பகுதிகளிலும் கல்வெட்டுச் சான்றுகள் கிடைக்கின்றன. 

முதற் குலோத்துங்க சோழ மன்னனின் ஆட்சியின் இரண்டாம் ஆண்டில்  இராஜமகேந்திரச் சதுர்வேதி மங்கலத்தில் இடங்கை வலங்கை கலகமொன்று  நடந்ததாகக் கூறும் சாசனம்  ஒன்று அந்தக் கலகத்தில்  கிராமம் முழுதும் சுட்டெரிக்கப்பட்டது என்றும், கோயில் பண்டாரமும்(கருவூலம்) கோயில் விக்கிரகங்களும் சூறையாடப்பட்டன வென்றும் கூறுகிறது.  சாசனங்கள் வலங்கை-இடங்கை பிரிவுகளில் பட்டியலிடும் சாதிப்பிரிவுகளை ஆராயும்போது  நிலவுடைமையாளர்களும் அவர்களைச் சார்ந்தோர் வலங்கை பிரிவிலும் (இவர்கள் நிலப்பிரபுக்கள் சாதியினர், பள்ளர், பறையர் போன்றோர்); வணிகம் அல்லது கைத்தொழில்களோடு தொடர்புடையோர் இடங்கை பிரிவிலும் (இவர்கள் செட்டி, சேணியன், கைக்கோளன், தச்சன்  போன்றோர்) இருப்பது தெரிய வருகிறது என்கிறார் நா. வானமாமலை.  நிலக்கிழார்கள் வலங்கை பிரிவின் தலைமையிடத்தில் இருந்து  தங்கள் கீழ் உள்ளவர் உழைப்பைச் சுரண்டி வாழ்ந்தனர்.  அவ்வாறே இடங்கை பிரிவில் வணிக குலத்தினர்  தங்கள் கீழ் உள்ள கைத்தொழிலாளர்களின் உழைப்பைச் சுரண்டி வாழ்ந்தனர். வேளாளர்களுக்கும் வணிகர்களுக்கும் இடையில் சமூக-அரசியல் போராட்டம் வெடிக்கும்பொழுது தத்தம் பிரிவின் கீழ் உள்ள உழைக்கும் சாதிகளை தங்களுடன் ஒருங்கிணைத்துக் கொண்டு எதிராளியைத் தாக்கினர்.  இதன் மூலம் இருபிரிவிலும் இருந்த சுரண்டப்பட்ட உழைக்கும் வர்க்கத்தினர் ஒன்று சேர்ந்து  தங்கள் உழைப்பைச்  சுரண்டும் வேளாளர்களையும் வணிகர்களையும் ஒற்றுமையாக எதிர்க்க வழியின்றி பிரித்தாளப் பட்டனர். சாசனங்கள் தரும் செய்திகள்படி இடங்கை பிரிவினர் அநீதியான வரிகளையும் சமூக அடக்குமுறைகளையும்  தாளாது போராடி வந்துள்ளனர் என்பது தெரிகிறது. எனவே,  'வலங்கை, இடங்கைப் பிரிவுகள் சமூக வளர்ச்சி வரலாற்றில் நிலவுடைமையாளர்களுக்கும் வணிகர்களுக்கும் தங்கள் நலன்களுக்குகந்த முறையில் மக்களைத் தங்கள் பக்கம் திரட்டிக் கொள்ள ஏற்படுத்திக்கொண்ட பிரிவுகளே' என்பது இந்த நூல் வழி நாம் அறிய முடிகிறது.  

இருபிரிவு உழைக்கும் வர்க்கம் ஒன்று சேரவிடாது உயர்வர்க்கத்தினர் சர்ச்சைகளைக் கிளப்பிவிட, அதற்குத் தேவையான கதைகளைப் பிராமணர்கள் புனைந்து கொடுக்க சாதிப் போராட்டங்கள்  நிலைபெற்றன.  இந்தப் பிரிவினையை தோற்றுவித்தவர்கள் பிராமணர்கள் அல்லர், ஆதிக்க வர்க்கத்தினர். ஆனால், பிராமணர்கள் தமது அறிவால் இவ்வர்க்கங்களின் போராட்டங்களுக்கான  புராணங்களையும் நீதி நூல்களையும் எழுதினர்.  வேளாளர்களில் நிலக்கிழார்கள் நாட்டு அதிகாரிகளாக இருந்தனர், அரசியல் ஆதிக்கம் நிலக்கிழார்களுக்கு இருந்ததால் அவர்களுடைய ஆதிக்கத்தை வணிக செட்டியார்களான இடங்கை வகுப்பினர் எதிர்த்துப் போராடினர். மேலும், வணிகச் செட்டிகள், வியாபார உரிமைகள், வரிச் சலுகைகள், சுங்கவரி நீக்கம் முதலியவற்றிற்காகவும் போராடினர்.  வணிகர்களுக்கு எகவை, உகவை, ஒட்டச்சு, பாய், தறி, இறை, தட்டாரப் பாட்டம் என பல வரிகள் இருந்தது பற்றி கல்வெட்டுகள் கூறுகின்றன. அவர்களோடு சேர்ந்து நின்ற கைத்தொழிலாளரும் வரிக் குறைப்புக்காகவும் சமூக அந்தஸ்தைக் காட்டும் சில உரிமைகளுக்காகவும் போராடினர். சமூக அந்தஸ்து என்ற நோக்கில் திருமண விழாக்களிலும் இரட்டைச் சங்கும் கொட்டும் முழக்கலாமென்றும்,  செருப்புகள் அணியலாம் என்றும், அவரது வீட்டுச் சுவர்களில் வெண்சாந்து பூசலாம் போன்றவையெல்லாம்  இடங்கையர் போராடி உரிமை பெற்ற சலுகைகள்(கே. கே. பிள்ளை, தென்னிந்திய வரலாறு).   அதே சமயம் எதிரணியில் இருந்த வேளாள  நிலக்கிழார்கள் தங்கள் நலனைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் தங்களுக்கு ஆதாயமான  சமூக அமைப்பைக் கட்டுக்குலையாமல் காப்பாற்றவும்  தங்கள் அதிகாரப் பதவிகளைப் பயன்படுத்தினர், இவையே சாசனங்களின் மூலம் அறிய முடிவது.   

முதல் ராசராசன் காலத்தில் (10 ஆம் நூற்றாண்டில்) வலங்கை வேளைக்காரப் படைகள்,   வலங்கைப் பெரும் படைகள் போன்ற குறிப்புகள் உள்ளன.  ராசராசன் காலத்திற்குப் பிற்பட்ட கல்வெட்டுகளில், இடங்கை தொண்ணூற்றாறு, இடங்கைத் தொண்ணூற்று சமயத் தொடகை என்ற பெயர்கள் காணப்படுகின்றன. முதற் குலோத்துங்கன் காலத்தில் அவன் வாணிகர்களின் கோரிக்கையை ஏற்றுக் கொண்டு சுங்க வரியை நீக்கியதால் 'சுங்கம் தவிர்த்த சோழன்' என  வரலாற்றில் இடம் பெறுகிறான்  என்று கூறுகிறார்  நா. வானமாமலை.  சாளுக்கியச் சோழனான முதற் குலோத்துங்கன்,  தமிழக   சோழகுலவழியில் தொடர்ந்து வந்த அரசவுரிமை என்ற வழக்கத்திற்கு மாறான முறையில்,  தாய்வழி உரிமையில் சோழ ஆட்சியைக் கைப்பற்றினான். அவன் ஆட்சிக்கு வர வணிகர்கள் உதவியதால் அவன் வணிகர்களுக்குச் சுங்கம் நீக்கிச் சலுகை அளித்தான் எனவும்,  அதுவரை அரசர்களின் ஆதரவு பெற்றிருந்த வலங்கை பிரிவினர் அரச செல்வாக்கை அப்பொழுது இழக்க நேர்ந்ததால் அவன் காலத்தில் வலங்கை-இடங்கை போராட்டங்கள் அதிகமாயின என்று பிற வரலாற்று அறிஞர்கள் கூறும் செய்திகளையும் நாம் இங்கே கவனத்தில் கொள்ளலாம்.  

வேளாளர் வலங்கைப் பிரிவின் தலைமையில் இருந்தும் அதை மறுப்பது வழக்கம், காரணம் அவ்வாறு ஏற்றுக் கொண்டால்  வலங்கைப் பிரிவில் இருக்கும் உழைக்கும்  வர்க்கத்துடன் சமமாக இருக்கும் நிலை ஏற்படும். பிராமணர்கள் வலங்கை-இடங்கைப் பிரிவில் அடங்குவதில்லை, அவர்களைப் போன்றோ அல்லது  அவர்களைவிட மேலான குடி எனக் கூற விரும்பும் நோக்கத்தில் வலங்கை அடையாளத்தை ஏற்காது (பிராமணர்கள் செய்தது போலவே) வேளாளர்களும்  வணிகர், பிற உழைக்கும் வர்க்கத்தினர் என அனைவரையும் தமக்குக் கீழ் நிலையில் வைக்க விரும்பி கதைகள் எழுதினர், இதற்குப்  போட்டியாக பிராமணர்களும் தங்கள் உயர்நிலை தகுதி குறித்து கதைகள் எழுதிக் கொண்டனர்(கே. கே. பிள்ளை, தென்னிந்திய வரலாறு). பிராமணர்கள் இப்பிரிவுகளின் தோற்றத்திற்கு மூலகாரணமாக என்றில்லாத நிலையிலும் (பக்கம் 36), நிலக்கிழார்களுக்கும் வணிகர்களுக்கும் ஆதரவாகவும், தங்களுக்கு ஆதரவாகவும் பிராமணர்கள் புனைந்து எழுதிய புராணக் கதை/கருத்துக்களின் அடிப்படையில் அவர்கள் வலங்கை-இடங்கைப் பிரிவினையை ஏற்படுத்தியதாகப் பாதிக்கப்பட்ட மக்களால் காட்டவும் படுகிறார்கள் (பக்கம் 41).


நூல்வாசிப்பு தந்த பிரதிபலிப்பு:
ஒருவரை இழிவாக நடத்தும்பொழுது, உளவியல் அடிப்படையில் தாக்குதலுக்கு உள்ளானவர் அதை மறுக்க எவ்வாறு நடவடிக்கை எடுப்பார் என்பது இந்நூலின் மூலம் அறியமுடிகிறது. முள்ளை முள்ளால் எடுப்பது போல,  தொன்மக்கதைகள் புனைந்து அதனால்  ஒடுக்கப்பட்டோர், தாங்கள் வளம் பெற்றவுடன் அவர்களும் தொன்மக் கதைகள் மூலமே தங்கள் சமூக நிலையை உயர்மட்டத்திற்குத்  தள்ள முயன்றுள்ளார்கள் என்பது வரலாறு காட்டும் படிப்பினை.  

திரிசிரபுரம் மகா வித்துவான் மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளை அவர்கள் இரு லட்சக் கவிகளுக்குமேல் பாடியிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.  தல புராணங்கள் பல பாட அழைக்கப்பட்டார் என்பதும் தமிழிலக்கிய வரலாறு.  இந்த நூலைப் படித்த பிறகு,  அவ்வாறு பாடல்களை இயற்றச் சொல்லி வேண்டியோரின் மறைமுக நோக்கமும் இவ்வாறாக இருக்கலாமோ? அந்த இலக்கியங்களில் சாதிக் குறிப்புகள் ஏதேனும் உள்ளனவா என்றும்,  இக்கோணத்தில்  மீளாய்வு செய்தால்  ஏதேனும் தகவல் கிடைக்கலாமோ என்ற எண்ணம் தோன்றுவதைத் தவிர்க்க இயலவில்லை.   

வலங்கை - இடங்கை கலகத்தில் ஒவ்வொரு பிரிவினரும் அடுத்தவரை மட்டம் தட்ட பிராமணர்களிடம் சென்று  மாற்றி மாற்றி நேயர் விருப்பம் போல புராணம் புனைந்து சொல்ல வேண்டிக் கொண்டிருந்த நிலையும், அவர்களும் போட்டிக்கு தங்கள் நிலையை காப்பாற்றிக் கொள்ள தங்களை உயர்த்தி கதைகள் எழுதிக் கொண்ட முறையும்,  சிறுவயதில் கேட்ட குரங்கு ஆப்பம் பங்கிட்ட கதையையோ  அல்லது   மண்வாசனை திரைப்படத்தில் எசப்பாட்டு பாடுபவர்கள் எதிரெதிர் அணியினரிடம் காசு வாங்கிக்கொண்டு அவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க "பாட்டுக்குப் பாட்டெடுப்பேன்... எதிர்ப்பாட்டு நான் படிப்பேன்... அட… துட்டக் கொஞ்சம் வெட்டப்பா... நான் கட்டப்போறேன் மெட்டப்பா" என்று பாட்டுப்பாடி கல்லா கட்டிய காட்சியையோ  நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. 

இன்று தமிழகத்தில் எந்த மூலையிலும் சிதைந்த கோயில்களோ, அவற்றின் உடைந்த சிற்பங்களோ செய்தித்தாள்களில் தொல்லியல் கண்டுபிடிப்பு என்று அறிவிக்கப்பட்டால் முதலில் அனைவரும் அதனை இஸ்லாமிய ஊடுருவல், மாலிக்காபூர் படையெடுப்பின்  விளைவு என்று குறிப்பிடத் தவறுவதில்லை.  மாலிக்காபூரின் தமிழகம் மீதான  படையெடுப்பு நிகழ்ந்த 14 ஆம் நூற்றாண்டில் இடங்கை வலங்கை போராட்டங்களும் உச்சத்தில்தான் இருந்தன. இந்தப் போராட்டங்களில் எதிரணியினரின் கோயில்களைச் சிதைப்பதும் கொள்ளையடிப்பதும் இத்தகைய சாதிப் போராட்டங்களில் நிகழ்ந்தன என்பதற்கு தொல்லியல் சான்றுகள் உள்ளன.  ஆம்! உண்மை, இந்துக் கோயில்களை அழித்தொழிக்கப் பிற சமயத்தினர் வரவேண்டியத் தேவையிருக்கவில்லை. அவர்களே தங்களது எதிரணியினர் உடைமைகளை, கோயில்களை, கிராமங்களைச் சூறையாடினர்; தங்கள் கடவுள்களின் கோயில்களை தாமே அழித்தனர் என்பதையும் வரலாற்றுப் பதிவுகளாக இந்த நூல் காட்டுகிறது. இனி அடுத்தொருமுறை மாலிக்காபூரை நாம் குற்றவாளிக் கூண்டில் நிறுத்தும் முன்னர் சற்றே நிதானித்து உண்மை என்ன என்று மேலும் ஆராய்வோம். 

இன்று ஒரே குலத்தின் கிளையினர் என்றோ அல்லது ஒரு சாதிப்பிரிவுகளுக்குள் அடங்குவோர் என்றோ கூறிக்கொள்ளும் சில பிரிவினர் உண்டு. சாதிப்பெயர்களும் பட்டப்பெயர்களும் கூட ஒத்தவாறே இருக்கலாம். ஆனால் கொள்வினை கொடுப்பினையாக மணவுறவு கொள்ளாதவர்களாக இருப்பார். இந்நூலைப் படித்த பிறகு தோன்றுவது, செய்த தொழிலின்  அடிப்படையில் இக்குலங்களின் மூத்தோர் முற்காலத்தில் இவ்வாறு இடங்கை வலங்கை என்று பிரிந்து போயிருந்திருப்பார்களோ, ஒருவருக் கொருவர் கொண்டு கொடுத்து மணம் செய்யும் வழக்கு சண்டை சச்சரவினால் இல்லாமல் போயிருக்குமோ, முன்வரலாறு தெரியாமல் இக்காலச் சந்ததியினர் இன்றும் வழக்கத்தை மாற்றாது இருக்கிறார்களோ என்ற எண்ணமும் எழுகிறது.

ஆசிரியர் கூறும் கருத்தான;  வர்க்கப் போராட்டத்தில் பிரிந்துபட்ட சாதிகளுக்கு இடையே வளர்த்துவிடப்பட்ட போராட்டமானது, மேல்குடியினர்  உழைப்போரை தங்களது ஆதாயத்திற்காகப்  பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியால், அவர்கள்  உணர்வுகளைத் தூண்டிவிட்டு ஒன்று சேரவிடாமல் வைத்திருந்ததன் விளைவு என்ற கருத்து மேலும் ஆராய வேண்டிய ஒரு கருத்து. பொதுவாக, 19, 20 ஆம்  நூற்றாண்டுகளில் திடீரென வலங்கை இடங்கை போராட்டங்கள் மறைந்தன.  இன்றுள்ளோருக்கு இவ்வாறு பிரிவினைகள் இருந்தது என்பதும் தெரியாது.  இப்போராட்டங்கள் மறைந்த காரணமும் தெரியாது. வரலாற்று ஆய்வாளர்கள்  மட்டுமே அறிந்தவை இப்பிரிவினைகளும் அதனால் விளைந்த போராட்டங்களும்.  நூலாசிரியரின் ஆய்வின் அடிப்படையில் மேலும் சிந்தித்தால், ஆங்கிலேயர் ஆட்சி முழுவீச்சில் இருந்த பொழுது அரசர்களும்,  அவர்கள் தங்கள் நலனுக்காக ஆதரித்தவர்களும் பொதுமக்கள் மீது கொண்டிருந்த அதிகாரத்தை இழந்தார்கள் என்பது வரலாற்று உண்மை.  அதாவது சமுதாயத்தில் பொதுமக்கள் மீது சத்திரிய-பிராமண இணையின் ஆதிக்கம் ஒழிந்தது. அதனால் மறைமுகமாகச் சச்சரவு தூண்டப்படுவதும் நின்றிருக்கலாம். ஆங்கிலேய ஆட்சியின்  நீதிமன்றங்கள், பொதுவான சட்டங்கள், பொதுவான வரி மற்றும் சலுகைகள் போன்றவை ஏற்பட்டு கலகத்தின் தேவையும்  இல்லாமல் போயிருக்கலாம். எல்லோருக்கும் பொதுநீதி என்றால் மனக்குமைச்சலும் அதனால் வெடிக்கும் போராட்டங்களும் இல்லாது போகும் என கணிக்கலாம். எரிவதைப் பிடுங்கிய பிறகு கொதிப்பது நின்றிருக்கலாம்.  இது குறித்து சமூக ஆய்வாளர்கள்தான் தங்கள் ஆய்வின் வழி விளக்க முடியும். 

இந்த நூல்,  சாதி மேல் நிலையாக்க முயற்சிகளைச்  சான்றுகளோடு விளக்குவதும், வலங்கை-இடங்கைக் கலகங்கள்  வர்க்கப் போராட்ட அடிப்படையில் பொருள்முதல்வாத கோணத்தில்  நா. வானமாமலை அவர்களால்  விளக்கப்பட்டுள்ளதும் தமிழ்நாட்டில் சாதி சமத்துவப் போராட்டக் கருத்துகள் குறித்த ஆய்வாளர்களுக்கு மறுக்கமுடியாத ஒரு மாற்றுக் கோணத்தை முன்வைக்கிறது என்பதில்  இந்நூலைப் படிப்போருக்கு மாற்றுக்கருத்திருக்க  வாய்ப்பில்லை. 



____________________________________________________________________

அச்சுப்பதிப்பாக:
தமிழ்நாட்டில் சாதி சமத்துவப் போராட்டக் கருத்துகள், நா. வானமாமலை
https://www.panuval.com/saadhi-samathuva-poraatta-karuthugal-3680254
வெளியீடு: பாரதி புத்தகாலயம்; விலை: Rs. 25
ISBN: 9789381908365

மின்னூலாக:
தமிழ்நாட்டில் சாதி சமத்துவப் போராட்டக் கருத்துகள், நா. வானமாமலை
http://www.tamilvu.org/library/nationalized/pdf/84-navanamamalai/tamilnattilsathisamathuvap.pdf
https://ta.wikisource.org/s/2ezr

நா. வானமாமலை அவர்களின் நாட்டுடைமையாக்கப்பட்ட நூல்கள் மேலும் சில:
http://www.tamilvu.org/library/nationalized/html/naauthor-84.htm
____________________________________________________________________



நன்றி சிறகு:  http://siragu.com/தமிழகத்துச்-சாதி-சமத்துவ/




___________________________________________________________
தொடர்பு: 
முனைவர். தேமொழி 
jsthemozhi@gmail.com